فهرست
یادداشت روز : چرا از آلمان متنفرم
یادداشت روز : چرا از آلمان متنفرم

یادداشت روز : چرا از آلمان متنفرم

آی اسپورت - جام جهانی ۹۰ که شروع شد،شش ساله بودم.یک شش ساله که عشق به یک مرد را یاد گرفت.یک شش ساله که  روی تلخ زندگی را دید. انگار ائتلافی بود علیه دیه‌گو.

مهم نبود که هستی و کجا هستی، همه با دیه‌گو مخالف بودند، همه می خواستند او را بزنند، همه منتظر زمین خوردنش بودند. یادم هست اولین بازی با کامرون 25خطا روی مارادونا کردندو چه قدر تلخ بود برای ما که هفت بازی شاهد کتک خوردن‌های مداوم دُن دیه‌گو بودیم.

دیه‌گوی ما به تنهایی همه را حریف بود، اما جایی کم آورد: زمانی‌که تیم آلمان با کمک داور، تماشاگران ایتالیایی، ژائو هاولانژ و... تبانی کردند تا دیه‌گو را زمین بزنند. اما شکست دیه‌گو، او را از نظر نینداخت٬ بلکه برای ما محبوب‌تر کرد.

وقتی با چشمانی خیس و سرخ از اشک، از دست دادن با هاولانژ خودداری کرد، دلم خنک شد.شش ساله ترین آرژانتینی دنیا حالا تنفر را یاد گرفته بود.بعد از آن در سایه ی انزجار بازی های آلمان را می دیدم.شاید برای من زیبا ترین گل,گل یوردان لچکوف به آلمان باشد ...
نظم تاکتیکی  آلمان،حالم را بد می کرد همیشه!فوتبالشان هم مثل ادبیاتشان سرد و کسل کننده بود.اما آرژانتینی ها از فوتبال لذت می بردند
با تمام وجود بازی می کردند یک‌جور محشری رها و سرخوش. راستش این دوره خصومتی با آلمان نداشتم شاید چون آنها هم بالاخره فهمیدند باید ادای ما را دربیاورند!پویایی روزافزون فوتبال آلمان حالا منجر به ارایه فوتبالی جذاب شده ، هرچند همچنان چشم دیدنشان را ندارم!

دلم می خواهد  آرژانتین قهرمان شود که یاغی‌گری ناب‌شان مفرح ذات است.می خواهم مسی جام را بگیرد دستش و گریه کند، این بار نه مانند فینال رم از سر ناکامی که از شوق پیروزی.

 فوتبال یک جام به دون دیگو بدهکار است و شاید این دوره بهترین زمان برای ادای دین باشد: پیش برو آرژانتین!

ریحان میرخانی
  ۱۰  
آی اسپورت
2014-07-13 16:08:50
نظر دهید
۱۰ نظر
آلمان
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۰۳:۲۹
برو کشکت رو بساب و البته همچنان بسوز، فوتبال با قهرمانی آلمان یک بار دیگه به حیات خودش ادامه پیدا کرد تا تیم مسخره دفاعی و کسل کننده حق خور آر ژا نتین به جام نرسه، اون مارادولایی که میگی با دستش توپ رو از توی گل خودی مقابل شوروی 90 درآورد، سوم شد و با بدبختی رسید فینال تو فینال هم سوسک بود حالا باختی دنبال توجیهی بگو داوری، امشب که داور با شما بود چی؟ اینم از فوتبال
در ضمن کوچولو، گوتزه یادت نره، برمه رو که عمرا فراموش کنی
hamid
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۰۵:۱۰
bekhater inke hamishe bazandehi
mese emshab
علی
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۰۸:۲۰
افرین .... هرگز این همه جفنگیات توی یک مقاله ورزشی نخونده بودم. اگه حرف نزنی هم عزیزی!!!!!!
osa
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۱۲:۲۸
با سلام و احترام
شما هنوز تو حال و هوای 6 سالگی هستید.
b.m.
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۱۳:۵۱
متاسفانه فوتبال ارژانتین لبریز از نفرت و بدگویی به دیگران است و هیچ وقت در کمال خود شیفتگی حاضر به انتقاد از خود نیست. مدام از پنالتی نادرست می گویید شما طرفداران ارژانتین ولی کسی از پنالتی مسلم رویه اوگنتالر دفاع المان در همان فینال که نادیده گرفته شد چیزی نمیگویید. از دست مارادونا که دردر کمال ناجوانمردی باعث حذف ناحق شوروی شد چیزی نمی گویید. از تقلب بزرگ در مقابل انگلیس در جام قبلی چیزی نمی گویید. تمام اینها را همان فیفا به نفع ارژانتین نادیده گرفته و هزاران مثال دیگر...
کلا شخصیت فوتبال ارژانتین در دو چیز خلاصه میشود مارادونا و نفرت سخیف خود ساخته از رقبا برای توجیه بی مسوولیتی و عدم موفقیت. این مقاله شما ادمو بیشتر یاده افکار متحجر حاکمان دیکتاتور جهان سوم در دشمن تراشی و نفرت پراکنی می اندازد.در ورزش جایی برای نفرت وجود ندارد آدرسو اشتباه اومدید. بی مسوولیتی شخص مارادونا در اعتیاد به کوکایین و ضرابتی که این رفتارش به خودش فوتبال و تیمه ملی آرژانتین زده را با هیچ تیوری توطیه ای قابل توجیه نیست.
بابک اریان پور
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۹:۲۸
من از تو هم خوشبخت تر بودم چرا که به گاه جام رویایی٨٦ هشت ساله بودم و مارادونا قهرمان تنها دلیل عشقم به فوتبال شد بسار لذت بردم که یک بانوی جوان چنین مقاله ای به نگارش دراورده است
-
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۲۱:۲۷
«زمانی‌که تیم آلمان با کمک داور، تماشاگران ایتالیایی، ژائو هاولانژ و... تبانی کردند تا دیه‌گو را زمین بزنند....» این چه جور یادداشت نوشتنه. این چه جور فکت آوردنه. این چه سایتیه. ما کجا دارم مریم؟
سعید
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۲۲:۳۳
یه روانپزشک برو . این عقده های درونی زیاد خوب نیست . "چون آنها هم بالاخره فهمیدند باید ادای ما را دربیاورند"

شما از فوتبال بکش بیرون به بالا بلندی دختر هندی بپرداز بیشتر پیشرفت میکنی :))
ّFredrico32
چهارشنبه ۲۵ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۳۳
ریحان جان دمت گرم حرف حقو زدی... زنده باد آلبی سلسته
ارمان حیدری
چهارشنبه ۲۵ تير ۱۳۹۳، ۱۰:۱۹
این 2 قسمت عالی بود عالی

وقتی با چشمانی خیس و سرخ از اشک، از دست دادن با هاولانژ خودداری کرد، دلم خنک شد.شش ساله ترین آرژانتینی دنیا حالا تنفر را یاد گرفته بود.

فوتبال یک جام به دون دیگو بدهکار است و شاید این دوره بهترین زمان برای ادای دین باشد: پیش برو آرژانتین!
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر