فهرست
یادداشت روز:  8 دلیل برای قهرمانی آرژانتین در جام جهانی
یادداشت روز: 8 دلیل برای قهرمانی آرژانتین در جام جهانی

یادداشت روز: 8 دلیل برای قهرمانی آرژانتین در جام جهانی

آی اسپورت-


یک/ ما، بیشتر!
 توی این روزها و ساعت ها، آرژانتینی ها از وزن کره زمین کاسته اند. آن ها درست بعد از ارتعاش تور روی ضربه «مکسی»، زمین را به مقصد ماه ترک کرده اند تا آنجا با ضرباهنگ نورانی ستاره ها «اوله اوله» سر بدهند. این جماعت مفتون فوتبال، فرصت پیدا کرده اند تعریف خوشبختی را در لحظه های لیزر شدن نام کشورشان روی برازوکای مخصوص فینال جام جهانی تجربه کنند. انگار که رویا، نوزادی ست که صدایش را از انتهای راهروی طولانی انتظار به گوش شان رسانده و یا اینکه سازمان ملل، حق وتوی همه دلخوشی های دنیا را تقدیم شان کرده باشد. بر خلاف آلمانی ها که دیگر شده اند جزو متعلقات جدایی ناپذیر مراحل پایانی، تیم ملی آرژانتین توی 24 سال اخیر همواره مطلقا ناکام بوده. فرقی هم نمی کرده پکرمن و بیلسای بزرگ را روی نیمکت داشته باشد یا مارادونای کم تجربه در مربیگری را. کافی ست ویدئوهای منتشرشده از واکنش های مردم دو کشور به پیروزی های شان در این جام را تماشا کنید تا بدانید کدام بیشتر و دیوانه وارتر به قهرمانی فکر می کنند. این شوق و ذوق وصف ناشدنی، طبعا به بازیکنان تیم نیز منتقل خواهد شد و شرایطی را به وجود خواهد اورد که آرژانتین هرگز تیم از پیش بازنده این نبرد نباشد. آن ها با حس و حال کم نظیرشان، دارند در جهت تغییر مسیر همه نظرسنجی ها و تحلیل ها گام برمی دارند. آنقدر که دیوید بکام، که تلخ ترین خاطره دوران فوتبال ملی اش را در برابر آرژانتین تجربه کرده، بنشیند توی استودیو و از پیروزی سه بر یک شان حرف بزند.

دو/ لذت قهرمانی در برزیل

از همان نخستین روز حضور در برزیل، هواداران آرژانتینی بار دیگر گرد و غبار از چهره شعار نه چندان مودبانه قدیمی شان زدوده اند.  قهرمانی جام جهانی در خاک دشمن دیرینه، رویای عظیم الجثه ای ست که حالا دیگر دارد از «دست نیافتنی» بودن فاصله می گیرد. تصورش را بکنید که میزبان های برزیلی در 6 مسابقه پیاپی برای رقبای آرژانتین کف زده اند و حالا بعد از دریافت 10 گل در دو مسابقه آخر و تجربه یکی از تلخ ترین جام های تاریخ شان، باید در مسابقه آخر زلف گره بزنند به ساق های بازیکنانی که در مرحله قبلی از نسل کم استعداد برزیلی پودر درست کردند، تا مبادا پرچم آرژانتین تزئین کننده مجسمه بزرگ مسیح در برزیل باشد! فرصت بالا بردن جام در سرزمینی که آدم هایش ثانیه به ثانیه از هو کشیدن مردن آلبی سلسته دست برنداشته اند، خارق العاده تر از ان است که هیچ کدام از آرژانتینی ها به از دست دادنش فکر کنند. فرصتی که اگر بچه های سابه یا به درستی از آن استفاده کنند، می شود به بلندای تاریخ این سوال را برای برزیلی ها تکرار کرد که :«جدا چه حسی دارد که توی خانه ات شاهد تاجگذاری آرژانتین باشی؟!».

 

سه/ با هزاران ناز...

 ژرمن ها تنها چند روز پس از ثبت یکی از عجیب ترین نتیجه های تاریخ فوتبال به فینال گام می گذارند. آن ها 7 بار توپ را وارد دروازه برزیل مفلوک کرده اند و طوری درخشیده اند که انگار اصلا تیم دیگری در زمین مسابقه نبوده است. درست بعد از وارد دروازه شدن توپ آندره شورله به عنوان گل هفتم، هواداران آلمان خودشان را برای قهرمانی جهان آماده کرده اند. ژرمن ها هم به سان هلند، در همه نظرسنجی ها از آرژانتین جلو هستند و اگر توی این ساعت ها هنوز هم در باد پیروزی به یاد ماندنی شان مقابل برزیل خوابیده باشند، طعم غافلگیری را در ابعادی مهیب و دور از انتظار خواهند چشید. آنوقت دیگر این ناز و نخوت، توی شکوه فریادهای قهرمان های سرخوش اهل آمریکای جنوبی گم خواهد شد.

 

چهار/ بهترین بازیکن دنیا آرژانتینی ست

 در بخشی از تریلر تازه منتشرشده مستند جدید لئو مسی، او در قامت کودکی نحیف که عضو لاماسیاست به تصویر کشیده می شود و در پاسخ به پرسش خبرنگاری که مهم ترین رویای زندگی اش را جستجو می کند، می گوید:«بازی برای آرژانتین!». این حتما نمی تواند همه رویای او باشد و تنها مقدمه ای ست بر همه اعجازی که او برای رده ملی کنار گذاشته است تا این بخش از معادله فوتبالی زندگی اش را از حالت مجهول خارج کند. «لاپولگا» که یک سال بعد از آخرین قهرمانی آرژانتین به دنیا آمده و هرگز این فرصت را نداشته که بالا رفتن جام طلایی روی دست هموطن هایش را به صورت زنده تماشا کند، حالا می تواند اولین بالابرنده جام در آرژانتین در قرن جدید باشد. او در صفحه فیس بوکش این مسابقه را مهم ترین بازی همه عمرش دانسته و ابهت رسیدن به جایگاه مارادونا در سرزمین پله را به خوبی درک می کند. در همه این 8 سال حضور او در سطح اول فوتبال دنیا، هرگز ندیده بودیم که این بازیکن در زمین مسابقه گریه کند. نه از سر غصه شکست ها و نه از سر شادکامی فتح الفتوحات. این اتفاق اما سرانجام بعد از پیروزی آبی و سفیدها در برابر هلند رخ داد. حالا کاپیتان مانده است و آخرین گام یک تورنمنت عالی که شاید خاطره ای فراموش نشدنی برای او بسازد. اصلا شاید از همین صبح فردا، یک جام هم برود توی دست های مجسمه او در بوینس آیرس، درست کنار مجسمه مارادونا. از بین تیم های حاضر در فینال، فقط یک تیم بهترین بازیکن دنیا را در اختیار دارد و وقتی که بهترینِ دنیا را داشته باشی، «غیرممکن» چیزی ست شبیه رویش گل های گرمسیری در قطب شمال!

 

پنج/ عطر خوش انتقام

 

ظاهرا قرار است آرژانتین با پیراهن دوم اش به مصاف آلمان برود. در آرژانتین از این موضوع استقبال ویژه ای به عمل آورده اند. چرا که توی جام جهانی 90 هم اوضاع به همین منوال بود و کیست که خبر نداشته باشد از انگیزه قدرتمند انتقام در ساق های تک تک بچه های سابه یا. آرژانتین در این 24 سال، بارها به مصاف آرژانتین رفته اما این نخستین بار است که دوباره در فینال جام با این تیم روبرو می شود و این بهترین زمان است برای گرفتن انتقام از ژرمن ها.  پسران سختکوش سرزمین آفتاب امیدوارند داور این بار دیگر در پایان مسابقه جای «دایو» بازیکن حریف، از شیرجه های خودشان به سمت جام حرف بزنند و به جای چسباندن چشم های گریان بهترین بازیکن شان به دل تاریخ، برای روزها و ماه ها و سال ها، یک ملت را دست به دامان لبخند کنند. خب، لذتی که توی قهرمانی با انتقام هست، توی قهرمانی بی انتقام نیست!

 

شش/ خداحافظ سر الکس!

 

 ظاهرا الخاندرو سابه یا برای همه بازیکنان تیمش توضیح داده که بعد از جام جهانی نیمکت این تیم را ترک خواهد کرد. فینال، آخرین مسابقه ال ماجو در قامت سرمربی آرژانتینی هاست و بازیکنان دوست ندارند این خداحافظی با یک خاطره تلخ همراه شود. الخاندروی آرژانتینی که در سال های حضور در فوتبال انگلیس با نام «الکس» شناخته می شد، به ناگهانی ترین شکل ممکن و در شرایطی که آماده امضای قرارداد با الجزیره امارات می شد سرمربی آرژانتین شد و حالا باز هم به ناگهانی ترین شکل ممکن، در حالی که تیمش را آماده فینال می کنند جدایی اش را رسانه ای کرده است. این دومین تجربه سرمربیگری مردی ست که 20 سال تمام پس از پایان دوران فوتبال اش دستیار بوده و ناگهان از راه رسیده تا یک برگ تازه به فوتبال کشورش اضافه کنند. او در عنفوان جوانی قید صندلی اش در دانشگاه حقوق بوینس آیرس را زد تا چنین روزی فرا برسد و بتواند حق همه مردم کشورش را یک جا بگیرد.

 

 

هفت/ کاپیتان بی بازوبند

 تابستان 2014، یک رنسانس اساسی در نگاه ها به بازی خاوی ماسکرانو ایجاد کرد. کاپیتانِ بی بازوبند آلبی سلسته، یکی از بهترین های تیمش در این جام بوده است. او در تک تک «تیم تاک» ها غوغا به پا کرده و انگیزه غریبی را به هم بازی ها تزریق نموده است. او با تکل دقیقه 90 روی پای روبن نشان داد یکی از شگفت انگیزهاست و برای جلوگیری از شکست تیمش، تا هر جا که بتواند کش خواهد آمد. امشب، درست وقتی که ستاره های آلمانی دارند آماده باز کردن دروازه حریف می شوند، او با یک تکل از راه خواهد رسید تا نقشه های لوو را خراب کند. حتی اگر هر تکل، تهدیدی باشد برای هر رباط و تاندون. نه، گلادیاتورها زخم را نمی فهمند وقتی که پیروزی با یک چشمک، از پشت پرده ها خودش را نمایانده باشد به قلب کارزار. 

 

هشت/ بی نوسان ها

 تا پیش از آخرین مسابقه جام جهانی، تنها یک تیم توانسته است  همه مسابقاتش در جام را ببرد. آرژانتین شاید کم نوسان ترین مدعی جام بیستم بوده و به جای توقف برابر غنا و زجرکشیدن برابر الجزایر و در مقابل له کردن پرتغال و برزیل، همه مسابقه ها را دقت و سختکوشی زیاد با پیروزی پشت سر گذاشته است. آن ها در ابتدای جام به عنوان تیمی درنظر گرفته می شدند که قادر نیست «توازن» لازم را میان خط دفاعی و خط حمله برقرار کند اما با کلین شیت های متوالی و بسته نگه داشتن دروازه در مرحله حذفی، روایت های دیگری را برای منتقدان نقل کردند. دمیکلیس و گارای البته مدافعان تاپی در سطح دنیا به شمار نمی روند اما آرژانتین دفاع تیمی خوبی دارد و به جای بی محابا هجوم بردن به سمت دروازه حریف و دچار شدن به سرنوشت برزیل، ترجیح می دهد به بردهای حداقلی و کم خطر تکیه کند. حالا بهشت ماراکانا آماده ست تا مسیر رود افتخار را به سمت بوینس آیرس باز کند. از یاد نبریم که میزبان این جام، یک تیم از آمریکای جنوبی ست و اروپایی ها هرگز در این منطقه از کره زمین سعادتمند نشده اند.


محمد حسین عباسی

  ۳  
آی اسپورت
2014-07-13 16:39:43
نظر دهید
۳ نظر
رهگذر
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۱۰:۱۳
زرشک (فردای قهرمانی آلمان)
سعید
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۲۲:۲۹
نویسنده این مطلب یحتمل فقط یه نویستنده هست بدون هیچ گونه اطلاعات فوتبالی .
بهترین بازیکن جهان در حال حاضر رونالدو هست . اینکه شما مسی دوست هستید دلیل بر درست بودن حرفتون نیست.

سر الکس ؟

شما یه کاری کن . بیخیال نویسندگی فوتبال شو . بزن تو کار مجله های زرد . تو بزرگنمایی کارت خوبه .
آلمانی
چهارشنبه ۲۵ تير ۱۳۹۳، ۱۲:۰۷
دریغ از یه اپسیلون منطق تو این نوشته، واقعا نویسنده چه طور به خودش اجازه داده به یه ملت دیگه توهین کنه؟ هزاران ناز...؟ نازی؟ واقعا تاریخ نخونده این شخص؟ آلمانیا رو نازی میدونه؟ مثل اینه که ما همه‌ی عراقی ها رو داعشی یا عضو القاعده ببینیم. ملت آلمان ملت متمدن و با فرهنگیه، حالا گیریم یه دوره تو چنگ نازیسم اسیر شدهف مثل خیلی از ملت های دیگه که هنوز تو چنگال بعضیا اسیرن...
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر