فهرست
یادداشت ویژه : بهترین بازیکن عصر ما
یادداشت ویژه : بهترین بازیکن عصر ما

یادداشت ویژه : بهترین بازیکن عصر ما

امیر عربی

آی اسپورت-  قبل از پایانِ جام، چند تا ایده داشتم که می خواستم راجع به شان بنویسم؛ درباره ی مارکو رویس و لارس بندر و اشملزر که یکی از بزرگترین لحظاتِ عمرشان را به دلیلِ مصدومیت تجربه نکردند، درباره ی فیلیپائو، کسی که برزیل را قهرمان 2002 کرد و پرتغال را به نیمه نهایی 2006 رساند و در 2014 نشانی از آن مردی که از کتابِ هنر رزم الهام می گرفت و پشتِ حریفانش را یکی یکی به خاک می مالید نداشت و در آخر شکست خورد و مثل بیشترِ قهرمانانِ بزرگ پایانی بس غم انگیز داشت، درباره ی لوییس ونگال، و تصاویری که از او در ذهن داشتم و اینکه او چگونه و چطور از فوتبالِ اکتیو به فوتبالِ ری اَکتیو رسید، درباره ی مساله ی بهترین بازیکن تاریخ، و اینکه اساسا چنین چیزی وجود دارد یا نه و اینکه چه کسی گفته بهترین بازیکنِ تاریخ باید جامِ جهانی را برده باشد؟ و اگر اینطور است تکلیفِ یوهان کرویف چه می شود؟ انزو فرانچسکولی؟ مارکو فن باستن؟ اریک کانتونا؟ یا همین کریس رونالدو؟

 اینکه چگونه می شود بازیکنانی که در زمان های مختلف و در شرایطِ متفاوت به زمین رفته اند را با هم مقایسه کرد، و اینکه چطور می شود مثلا گفت مارادونایی که در عصری بازی می کرده که خبری از تاکتیک های وحشتناکِ دفاعی، دویدن های بالای 12 13 کیلومتر، پرس های سفت و سخت و دفاع های منظم نبوده از مسی که در عصری با این ویژگی ها بازی می کرده بهتر بوده است؟ چه کسی می تواند اثبات کند، مارادونا اگر دیشب توی زمین بود، آرژانتین را قهرمان می کرد و چه کسی می تواند بگوید مسی اگر در جامِ 86 بازیکن آرژانتین بود نمی توانست آرژانتین را قهرمان کند؟ چه کسی گفته مارادونا از رونالدینیو بهتر بود؟ چه کسی گفته پله از رونالدو بهتر بود؟ فن باستن را که با هلند نه نایب قهرمانِ جهان شده بود و نه به نیمه نهایی جام رسیده بود می شود با فن پرسی و روبن مقایسه کرد؟



 درباره ی تایمینگ می خواستم بنویسم و زمان و مکان و اینکه اگر همین بازی دیشب دو سال قبل که مسی، به قولِ گواردیولا مثل یک حیوان بود و چپ و راست گل می زد و پاسِ گل می داد، برگزار می شد، سرنوشتِ دیگری داشت، درباره ی این نکته که خیلی مهم است، آدم در زندگی اش در زمان مناسب، جای مناسب باشد، نه دیرتر، و نه زودتر و اینکه جامِ جهانی اگر جای سالِ 2014، سالِ 2012 برگزار می شد شاید اتفاقاتِ دیگری را دل داشت. 

و ته اش می خواستم نتیجه بگیرم که ما در بهترین حالت، بهترین بازیکنِ یک عصر داریم، اما چیزی به عنوانِ بهترین بازیکنِ تاریخ نداریم، همان طور که بهترین مربی تاریخ یا بهترین کارگردانِ تاریخِ سینما، یا بهترین بازیگرِ تاریخ سینما نداریم. همه ی این غول ها از پله تا کرویف و مارادونا و زیدان و مسی، آمده اند و برای ما لحظه ساخته اند، و قهرمانِ زندگی هر کس، آن کسی است که لحظاتِ متفاوت تری را برایش پدید آورده است. اما حالا، حالا که یکی از بزرگترین قهرمانانِ زندگی من، یعنی لیونل مسی زمین خورده است، ناچارم اعتراف کنم که برای من بازیِ فوتبال، همین دیشب تمام شد و از امروز دیگر نه فوتبال را آن چنان پیگیری خواهم کرد و نه چیزی درباره ی فوتبال خواهم نوشت. چرا؟ چون نگاهِ من به فوتبال، همواره چیزی بیشتر از یک بازیِ بُرد و باخت بوده است؛ بازی نشانه ها، بازی یی که من نشانه های حرکت را از آن می گرفته ام و تقدیرِ خودم را از دلِ آن می جُسته ام، چیزی شبیه به استخاره. اگر بازیکنی که دوست داشتم گل می زد، آن روز، روزِ من بود، اگر تیمی که دوست داشتم می برد، آن هفته هفته من بود، اگر آن سال قهرمان می شد، آن سال سالِ من بود. در همه ی این بیست و پنج شش سالی که فوتبال تماشا کرده ام، و قهرمانانی داشته ام، از شاهرخ بیانی که اولین غولی بود که از نزدیک در امجدیه به چشم دیدم، تا همین لیونل مسی که دیشب انگار خودِ خودِ من بود که توی زمین دست و پا می زد، این نشانه ها الهام بخشِ من بوده اند، باخت های آن ها نشانه ی باخت های من بود و بردهایشان نشانه ی برد های من.





 اما دیشب بعدِ بازی، یک آن دیدم که خالی شده ام، دیدم که دیگر تابِ این زورآزمایی را ندارم و دیگر نمی توانم به این بازی که خودم برای خودم ساخته ام ادامه بدهم. نمی دانم شاید پیر شده ام، اما یک عمر زندگی کردن با غول ها و چنگ انداختن به سرنوشت خود، با نشانه هایی از رزمِ غول ها دیگر کافی است برای من. دیگر نمی توانم هم خودم ببازم و هم قهرمانانِ زندگی اَم ببازند. تابستانِ 68 بود به گمانم که برای اولین بار با دایی ام رفتم امجدیه، بازی استقلال و شاهین، که ما به زور خودمان را جا کردیم در آن استادیومِ مملو از جمعیت. آن روز من شاهرخِ بیانی را برای اولین بار در زندگی اَم دیدم تا چند وقت پیش که با افشین رفتیم، هتل اوین، اردوی استقلال، دنبالِ محمد که با هم برویم بیرون. قبل از اینکه محمد بیاید، مردی آمد و از کنارمان رد شد و پشت سرش محمد آمد و پرسید: عربی دیدیش؟ و من که عینکم هم به چشمم نبود، پرسیدم کی بود، که محمد گفت شاهرخ بود. شاهرخ، شاهرخِ کبیر که اَبر بازیکنِ دوره ی خودش بود و قهرمانِ کودکیِ من، حالا مثلِ یک آدمِ معمولی داشت می رفت و در سیاهی شب گُم می شد. مثلِ همه ی قهرمانانی که آمده اند و رفته اند و در سیاهی شب گُم شده اند. و من را تنها گذاشته اند با کوهی از لحظه، از تصویر، از خاطره، از عشق و حسرت، از داد، از فریاد، از غم و اندوه...

 

  ۱۶  
آی اسپورت
2014-07-16 14:16:37
نظر دهید
۱۶ نظر
پویا لوس بلانکوس
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۲۰:۱۲
آخه با این یادداشت چی رو می خوای ثابت کنی؟مسی اگه بازیکن بود اون موقعیتی که توی اوایل نیمه ی دوم دستش اومد نمی زد تو اوت.به جز نویر هیچکس جلوش نبود.
الیاس
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۲۱:۵۸
اقای عربی درکت میکنم , منم بعد حذف پرتغال چنین تصمیمی گرفتم ... ولی یادمه که شما به عنوان بی طرف چه مقاله هایی برای گنده کردن مسی نوشتی ولی الان مشخص شد که عاشق مسی هستی ... کاش از اول رو راست بودی و الکی ادای بی طرف ها را در نمیاوردی .... عشق مسی
مسی بهترین فوتبالیست تاریخ فوتبال- ممنون آقای نویسنده
دوشنبه ۲۳ تير ۱۳۹۳، ۲۳:۱۰
از دیشب حال خوشی ندارم...تا قبل از بازی فینال شاید روزی 40 بار سایتتونو چک میکردم ببینم اوضاع از چ قراره ولی از دیشب تا الان اولین باره دارم میام..مسی قهرمان من شکست خورد..ولی همش تقصیر اون نبود..شاید اگه سال2010 ک مسی تو اوج بود به جای ماردونا کسی مث تاتا مارتینو یا همین سابلا سرمربی بود الان آرژانتین واسه ستاره 4 میجنگید..راستش من کاری ندارم ماردونا ک تمام افتخاراتش 1 قهرمانی جهانو1 نایب قهرمانی جهان با دو تا اسکودتو بهتره یا مسی ک تو سن27 سالگی 2بارقهرمان cl وبارها وباره قهرمان لالیگا و..شده بایک نایب قهرمانی جهان وعناوین بی شمار فردی ..من مسی دوس دارم چون عوام فریب نیس وقتی بازوبند دستشه الکی جو کاپیتانی نمیگیردش ..موقع باخت دیشب تو بازی فینال با اینکه کوهی از غم روش فرو ریخت ..اشک تمساح نریخت..مث ماردونا تو جام 90..میدونید مارادونا واسه چی گریه میکرد فقط واسه عناوین فردیش نه قهرمان نشدنه تیمش ..شرط میبندم تنها آرژانتینی خوشحال دیشب مارادونا بود..مگه میشه مسی ک گفته حاضرم کل افتخاراتمو بدم فقط این جامو واسه مردمم بیارم..دیشب بی تفاوت باشه ..اره اون دیشب کوهی از غم بود ولی گریه نکرد چون ادما فقط واسه ی خودشون گریه میکنند..مسی امیدوارم 2018 توسن 31 سالگی قهرمان جهان شی و امثال ادمای مث مارادونا رو ناراحتکنی ..ستاره من نه مدل موی خاصی داره نه تیپ باحال نه هیکل سیکس پک واس تبلیغ لباس زیر قهرمان من لیونل مسی بی ادعاس..فقط دوس داره فوتبال بازی کنه
بارسا تا ابد
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۴
فوتبال همینه. شمار سالها از دستم در رفته من عاشق زیباترین تیمی که تابحال دیدم شدم: بارسای ونگال یا همون فنخال. وقتی تموم شد منم از فوتبال تهی شدم اما تیکی تاکا از دل این تهی شدن متولد شد. هیچ تیمی برای من اون نمیشه هیجان اون تیم مسلما تو تیم پپ نبود اما هرچه که بود زیبا بود به نحوی دیگه و حالا که بنظر میرسه این دوره هم تموم شده چشم انتظار دوره بعدم حتی اگر باز سالها طول بکشه این تهی شدن تموم میشه. اما دیشب تو صورت مسی یاسو دیدم امیدوارم خیلی زود خودشو پیدا کنه
بارسا تا ابد
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۴
فوتبال همینه. شمار سالها از دستم در رفته من عاشق زیباترین تیمی که تابحال دیدم شدم: بارسای ونگال یا همون فنخال. وقتی تموم شد منم از فوتبال تهی شدم اما تیکی تاکا از دل این تهی شدن متولد شد. هیچ تیمی برای من اون نمیشه هیجان اون تیم مسلما تو تیم پپ نبود اما هرچه که بود زیبا بود به نحوی دیگه و حالا که بنظر میرسه این دوره هم تموم شده چشم انتظار دوره بعدم حتی اگر باز سالها طول بکشه این تهی شدن تموم میشه. اما دیشب تو صورت مسی یاسو دیدم امیدوارم خیلی زود خودشو پیدا کنه
بارسا تا ابد
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۴
فوتبال همینه. شمار سالها از دستم در رفته من عاشق زیباترین تیمی که تابحال دیدم شدم: بارسای ونگال یا همون فنخال. وقتی تموم شد منم از فوتبال تهی شدم اما تیکی تاکا از دل این تهی شدن متولد شد. هیچ تیمی برای من اون نمیشه هیجان اون تیم مسلما تو تیم پپ نبود اما هرچه که بود زیبا بود به نحوی دیگه و حالا که بنظر میرسه این دوره هم تموم شده چشم انتظار دوره بعدم حتی اگر باز سالها طول بکشه این تهی شدن تموم میشه. اما دیشب تو صورت مسی یاسو دیدم امیدوارم خیلی زود خودشو پیدا کنه
بارسا تا ابد
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۴
فوتبال همینه. شمار سالها از دستم در رفته من عاشق زیباترین تیمی که تابحال دیدم شدم: بارسای ونگال یا همون فنخال. وقتی تموم شد منم از فوتبال تهی شدم اما تیکی تاکا از دل این تهی شدن متولد شد. هیچ تیمی برای من اون نمیشه هیجان اون تیم مسلما تو تیم پپ نبود اما هرچه که بود زیبا بود به نحوی دیگه و حالا که بنظر میرسه این دوره هم تموم شده چشم انتظار دوره بعدم حتی اگر باز سالها طول بکشه این تهی شدن تموم میشه. اما دیشب تو صورت مسی یاسو دیدم امیدوارم خیلی زود خودشو پیدا کنه
king leo
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۸
خیلی طولانی بود نخوندم.ولی اینو بگم درسته هیچ جایی چیزی به نام بهترین در تاریخ نداریم ولی مسی همانطور که در فوتبال استثناء هست در این موردم استثنا هست و بهترین در تاریخ هست یعنی همینطور فقط هست:))
پرهام م
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۲:۵۷
سلام آقای نویسنده،هم نسل دوست داشتنی من.اونقدر حرفهای دلمو اینجا نوشتی که موندم که شاید چقدر شبیه به تو فکر میکنم.
من دیشب تخلیه شدم.اونجور که الان نه واسم نقل و انتقالات ابی مهمه نه هیچ تیمه دیگه ای.
بدترین حالت اینه که تا یک قدمی برسی اما به هیچ نرسی.این تجربه زندگی نسل ماست.
مرسی واسه این متن احساسیت.فوق العاده دوسش داشتم.
پرهام م
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۲:۵۷
سلام آقای نویسنده،هم نسل دوست داشتنی من.اونقدر حرفهای دلمو اینجا نوشتی که موندم که شاید چقدر شبیه به تو فکر میکنم.
من دیشب تخلیه شدم.اونجور که الان نه واسم نقل و انتقالات ابی مهمه نه هیچ تیمه دیگه ای.
بدترین حالت اینه که تا یک قدمی برسی اما به هیچ نرسی.این تجربه زندگی نسل ماست.
مرسی واسه این متن احساسیت.فوق العاده دوسش داشتم.
الناز شهیدی
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۰۵:۰۶
1-مقایسه شاهرخ بیانی با مسی کمی نشان از استقلالی بودن بیش از حد شما دارد.بیانی بازیکن خوبی بود اما در میان بیست بازیکن برتر پس از انقلاب ایران نیز جای ندارد.
2-تاکتیک های دفای در دوران مارادونا به خاطر فقدان قوانین حمایت کننده از مهاجمان سخت تر و بیشتر هم بود.مدافعان آن دوران بی پروا و به قصد کشتن مهاجمان را می زدند.کافی است بازی کامرون ارژانتین جام نود را ببیید.خشونتی دیوانه وار و حیوانی.یادتان هست فون باستن چگونه در 29 سالگی از فوتبال کناره گرفت یا آن قصاب بیلبائو یک سال مارادونارا از فوتبال حرفه ای دور کرد.مهاجمان معاصر از حاشیه امنیت بسیار بیشتری برخودارند

3-
مسی
سه شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۳، ۱۵:۵۹
قهرممان کسیه ک بعد از زمین خوردن دوباره بلند شه...مطمئنم مسی برمی گرده...
امیر
چهارشنبه ۲۵ تير ۱۳۹۳، ۱۴:۲۹
همتون متن آماده کرده بودین که اگه مسی قهرمان شد ازش بت بسازین و مارادونا رو تخریب کنین. ولی دیدید که مارادونا یه دونست و بهترین..حالا هر چی میخواین از مسی بگین ولی واقعا اگه مسی جای دیگه ای جز بارسلون بود به هیچ عنوانی نمیرسید..
پویا
چهارشنبه ۲۵ تير ۱۳۹۳، ۱۴:۳۴
مسی بازیکن خیلی خوبیه ولی الان فهمیده که فقط میتونه تو بارسا موفق باشه..هر تیم دیگری بره هرگز موفق نمیشه..چون تو بارسا 6 تا پاسور مستقیم داره یعنی لقمه رو می جوئن میذارن دهن مسی که گل بزنه..انقدم مارادونارو تخریب نکن چون مثل اون هیچوقت نمیاد داداش.
چیگور
پنجشنبه ۲۶ تير ۱۳۹۳، ۱۱:۲۸
جام جهانی وقتی با ارزش هست که تو دست مسی باشه
وقتی جام تو دست مولر باشه این خود جام هست که به مولر اعتبار میده

در مورد مارادونا هم یه جمله میگم
اسطوره باید مرده باشه اصلا اسطوره زنده نداریم
مارادونا بهتره یا بمیره یا خفه بشه
مردیم از خجالت از بس مخرف میگه
مجید
شنبه ۲۸ تير ۱۳۹۳، ۱۵:۰۷
چقدر رمانتیک بود عزیز---این از اون گفته هایی ایست که میلغزه- سر میخوره وتا عمق جان ادمی فرو میره- حرفهایی که من هم با خودم داشتم اما به این زیبایی حتی برای خودم نمیتوانستم بزنم --سلام بر عربی سلام بر isport
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر