فهرست
یاداشت روز : آلمان 90 ؛ تیمی که دوستش نداشتم
یاداشت روز : آلمان 90 ؛ تیمی که دوستش نداشتم

یاداشت روز : آلمان 90 ؛ تیمی که دوستش نداشتم

آی اسپورت - به نظر من (حالا کی نظر مرا خواسته؟، بماند!)  چیزی که در ،فوتبال مهم است اینست که فوتبالدوستان و هواداران ، تحمل پیروزی و حتی قهرمانی تیم مخالف و رقیب را داشته باشند و به آن تیم و طرفدارانش احترام بگذارند. 

مثال: همین کاریکاتور تیم آلمان به عنوان قهرمان جام 90 ایتالیا را من موقعی با دقت و ظرافت و جدیت فراوان برای ویژه نامه جام جهانی 90 در مرداد 1369کار کردم که ته دلم از پیروزی آلمان بر آرژانتین در فینال جام 90، زیاد خرسند نبودم چرا که در آن بازی، به باور من، فیفا و هاوه لانژ نمی خواستند مارادونا و یارانش که با بازیهای دفاعی و متوسط بالا آمده بودند و نیز به جهت زخم زبانهای همیشگی مارادونا!، برنده فینال و قهرمان جام شود . کانیگیا یار کلیدی آرژانتین که از قبل در فینال محروم بود و در طول بازی فینال هم داور با آسودگی خاطر، دو یار آرژانتین را اخراج و این تیم را قلع و قمع کرد ودست آخر هم یک پنالتی را در دقایق پایانی به آلمانیها اهدا کرد. جالبست که همین کاریکاتورمن پس از چاپ در داخل، مورد توجه نشریه ورزشی وقت آلمان\" فوتبال مگزین\" Football magazine\" نیز قرار گرفت و آنا ن ضمن چاپ کار من، مرا به همکاری دعوت کردند که من هنوز بعد از 24 سال، به دعوت آنان پاسخ نگفته ام!! ... و امسال هم ضمن تبریک قهرمانی تیم شایسته آلمان به هواداران این تیم، تصمیم دارم اگر عمری باشد کاریکاتور تیم آلمان فاتح جام بیستم را درشماره بعدی نشریه ام ودر اواسط یا اواخر مرداد، کار کنم (بیچاره تیم آلمان!) و اما از این بحث می خواهم نتیجه بگیرم که اینگونه تحمل کردن تیم رقیب و احترام به تیمی که ممکنست زیاد هم هوادارش نباشی، اولین گام برای تحمل نظر و عقیده مخالف در عرصه های سیاسی و اجتماعی و خانوادگی!است که به آن Tolerance تولرنس گفته می شود و همین سکوهای ورزشگاهها و اماکن عمومی، به سادگی می توانند فضا و مکانی را برای تمرین دموکراسی و تحمل پذیری و تسامح و مدارای ورزشی سیاسی!، فراهم آورند..


● واما چرا آلمان قهرمان شد؟ چون که آرژانتین قهرمان نشد! ضمن اینکه من فوتبالزده! منکر نظم تیمی و شایستگی تیم آلمان نیستم اما آلمان در مقایسه با تیم بیدفاع و بی حمله برزیل، به سختی توانست با یک گل و در دقایق پایانی ازسدآرژانتین بگذرد واگر مثلا آرژانتین \" دی ماریا\" را داشت شاید نتیجه، طور دیگری رقم می خورد و نبود دیماریا برای آرژانتین، حتا از نبود نیمار برای برزیل هم مهلک تر بود چون این تیم برزیل که ما دیدیم اگر نیمار را هم می داشت نمی توانست از پس آلمان برآید. وعجیبست با اینکه تیمهای آرژانتین و برزیل همیشه مهد بازیکنان تکنیکی بودند امسال ازکمبود بازیکن تکنیکی رنج می بردند و غیر از نیمار در برزیل و مسی و دی ماریا درآرژانتین، هیچ یک ار بازیکنان دو تیم شخصیت و خصوصیات بازیکنان تکنیکی و دریبلزن و خلاق را نداشتند . ضمن اینکه در بازی فینال، چند ضدحمله خطرناک و نیز چندین موقعیت تک به تک نصیب آرژانتین شد که هیگواین و پلاسیو و آگرو مثل بازیکنان مبتدی، خیلی راحت آنهارا از دست دادند!.. 


● و اما من ضمن پوزش از طرفداران تیم آلمان ، همیشه در مورد قهرمانیهای تیم آلمان در گذشته ها کمی پیش خود تردید و مساله داشته ام و البته ضمن اینکه تعصبی به عقایدم هم ندارم اما امیدوارم که روزی بتوانم با این مسایل کناربیایم و این تاریخچه و خاطره کمی منفی و شاید شخصی را نسبت به تیم آلمان، از ذهن خود پاک کنم..و اما دلایل من: 


1- در جام جهانی 1974 به میزبانی آلمانغربی، تیم آلمانغربی در مرحله گروهی، یک برهیچ از آلمانشرقی شکست خورد (دراوج جنگ سرد) اما تا فینال بالا آمد و با وجود شکست در کارنامه اش، قهرمان جام هم شد! و ناباورانه تیم هلند را که به مدد کرویف با نتایج فوق درخشان به فینال صعودکرده بود (شکست 4-0آرژانتین، شکست 5-0 بلغارستان، شکست 2-0 برزیل) در فینال 2-1شکست داد که البته امتیاز میزبانی و خطاهای بیشمار آلمانها و خوش شانسی و تیردروازه آلمان همه به کمک تیم آلمان شتافنتد! البته در جام90 هم تیم آرژانتین پس از شکست خوردن 1-0 از کامرون، به فینال رسید که خدائیش آرژانتین هم زیاد سزاوار رسیدن به فینال نبود اما به هر حال در این راه، برزیل و ایتالیا را خذف کرد! 


2- در جام 82 اسپانیا، آلمان با وجود شکست خوردن 1-0 از الجزایر به فینال رسید و در بازی قبل از فینال، شوماخر دروازه بان خشن و قلدر تیم آلمان، پس از اینکه ضربه وحشتناکی به گیجگاه باتیستون فوروارد فرانسوی در موقعیت تک به تک زد طوریکه او بیهوش و با ماسک اکسیژن راهی بیمارستان شد، دروازه بان آلمان یک عذرخواهی ودلجویی سمبلیک هم از باتیستون بیهوش نکرد و بعد از انتقال باتیستون با برانکارد به خارج از زمین و آمبولانس، جناب شوماخر در کمال خونسردی و تکبر و غرور، ضربه دروازه را نواخت و بازی را به جریان انداخت و انگار نه انگار که نزدیک بود یار فرانسوی را به کشتن بدهد. و البته نمی دانم چرا من با دیدن صحنه برخورد خشن و خطرناک نویر با هیگوین، همان برخورد شوماخر با یارنگونبخت فرانسوی در ذهنم تداعی شد! البته با شدت ضربه کمی کمتر!

و سرانجام جام بیستم با همه زشتی ها و زیباییهایش پایان یافت و روسیاهی ماند به جنایتکاران و آدمکشان داعش در عراق و کودک کشان سنگدل رژیم صهیونیستی در غزه که از جذابیت های جام جهانی برای سرپوش گذاشتن بر جنایت های خود سوء استفاده کردند متاسفانه.....

     
آی اسپورت
2014-07-15 19:33:03
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر