فهرست
لبخند ساری در استمفورد بریج: بازی، نه ورزش
لبخند ساری در استمفورد بریج: بازی، نه ورزش

لبخند ساری در استمفورد بریج: بازی، نه ورزش

آی‌اسپورت – وقتی کلودیو رانیری برای اولین بار به لیگ برتر آمد سر و صداهای زیادی به خاطر ناتوانی‌اش در انگلیسی حرف زدن به پا شد. بعد از شکست چلسی در نوامبر 2000 مقابل اورتون تیتر روزنامه گاردین این بود: «دردسرهای رانیری در ترجمه». این واقعه یادآور مشکلات زیادی است که رانیری به عنوان یک غریبه پیش رو می‌دید، در سرزمینی که مردمانش با شک و تردیدهای زیادی به خارجی‌ها نگاه می‌کنند.

مردی که در نهایت لستر سیتی را به عنوان قهرمانی لیگ برتر رساند در واقع حکم مانوئل برای بازیل فالتی فوتبال انگلیس را داشت (اشاره به سریال فالتی تاورز). حداقل انگلیسی حرف نزدن رانیری در این دوران یکی از بزرگ‌ترین جک‌های این لیگ را ساخت، وقتی او سه دقیقه و نیم درباره یک بازی حرف زد و آن را آنالیز کرد و وقتی نوبت به مترجمش رسید تنها یک جمله شنیده شد: «این بازی‌ای بود با دو نیمه متفاوت.»

صد در صد درست بودن این داستان البته هنوز مشخص نیست، اما وقتی به اشتباهات تیم رسانه‌ای چلسی در اولین کنفرانس مطبوعاتی مائوریتزیو ساری به عنوان مربی جدیدشان نگاه می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که باور کردنش ساده‌تر از باور نکردنش است.

اشتباه بزرگ اول این بود که وقتی ساری عنوان کرد باید اندکی کیفیت مرکز خط میانی‌اش را بالاتر ببرد مترجمش از خط دفاعی حرف زد. حتی اگر زبان ایتالیایی هم نمی‌فهمیدیم درک نکته ساری با توجه به برخی نمایش‌های تیموئه باکایوکو و راس بارکلی و دنی درینک‌واتر در فصل پیش چندان هم سخت نبود.

اشتباه بزرگ دیگر وقتی پیش آمد که مترجم ساری از قول او گفت شکست در یک بازی جذاب لذت‌بخش‌تر از پیروزی در یک بازی کسالت‌بار است. در چنین لحظاتی است که اهمیت زبان مشترک بیشتر آشکار می‌شود. یک ترجمه نادرست می‌تواند تصویری که از یک مربی داریم، حتی قبل از شروع کارش را به هم بزند. اگر واقعا ساری این حرف را زده بود احتمالا ژوزه مورینیو نامش را در صدر فهرست کتاب قطورش از شعرا و فلاسفه فوتبالی با فونت درشت و رنگ قرمز می‌نوشت.

حرف ساری اما در واقع این بود که لذت بردن از فوتبال و پیروزی در بازی‌ها باید کنار هم قرار بگیرد، حرفی که به خودی خود هم البته تا حدی غریب بود. ساری در ادامه به نکته دیگری اشاره کرد که باز هم باعث شد تا به ترجمه مترجمش شک کنیم، اینکه اصلا حوصله بازار ترنسفرها را ندارد و ترجیح می‌دهد از بازیکنانی که دارد با مربیگری خودش فوتبالیست‌هایی بهتر بسازد. این ادعا بعد از بررسی با مدیر ارتباطات چلسی و تایید اینکه ساری درخواست خرید نیمار به مبلغ 500 میلیون پوند را نداده به اثبات رسید.

ساری مربی‌ای متفاوت است. او 59 سال دارد و تا همین 10 سال پیش کارمند بانک بوده و هیچوقت فوتبالیست حرفه‌ای نبوده و هرگز جام مهمی را فتح نکرده است. اما حتما دلیلی وجود دارد که ساری به رابطه‌ای نزدیک با پپ گواردیولا و آریگو ساکی رسیده: «در نگاه ما فوتبال یک ورزش نیست، بلکه یک بازی است. همه در بچگی فوتبال را شروع می‌کنند، به عنوان یک بازی. پس باید به این حس کودکانه در فوتبالیست‌ها بال و پر بدهیم و لذت بازی را ازشان نگیریم، چون همین حس است که اغلب به پیشرفتشان کمک می‌کند. برای رسیدن به سبکی مشخص در یک تیم بزرگ باید در قدم اول باعث لذت بردن بازیکنان از فوتبالشان شوید.»

ساری به این ایده از صمیم قلب باور دارد و فقط برای متفاوت بودن آن را مطرح نمی‌کند. در حالی که مثلا کلید واژه‌ی آنتونیو کونته سخت تلاش کردن بود، ورد زبان ساری لذت بردن است.

ساری می‌تواند حال و هوای چلسی را تغییر دهد و این دوران گذار باشگاه را به خوبی پیش ببرد. از سوی دیگر اما اگر نتایج علیه او و تیمش شکل بگیرند ممکن است فقط شش ماه دیگر مقاله‌ای بخوانید که در آن از روزی که همه چیز به سوی خرابی برای ساری پیش رفت نوشته شده باشد، روزی که او دیگر لبخند نزد، وقتی داوید لوئیز به جای گوش دادن به آنالیز تاکتیکی او انگشت‌هایش را در گوش‌هایش فرو کرد و "لا لا لا لا" گفت.

چلسی که تابستانی پر از تعلیق و تغییر پیش رو دارد شاید باید قبول کند که این پروسه بازسازی به رهبری ساری به زمانی بیشتر از آنچه انتظارش را داشتند نیاز دارد. در حال حاضر اما نشانه‌های مثبتی دیده می‌شود، اینکه مردم ذهنی بازتر در مواجه با ایده‌های جدید پیدا کرده‌اند. داستان انگلیس در جام جهانی هم نشان داد هواداران به شدت نیاز به برقرای ارتباطی نزدیک و احساس سمپاتی با تیم‌هایشان دارند.

بیست سال بعد از مسخره کردن رانیری حالا فوتبال انگلیس راه جدیدی برای گوش کردن پیدا کرده. شاید اگر شما هم از این مکالمات را بشنوید لبخندی روی لبتان بنشیند.

۱۱    
آی اسپورت
2018-07-21 11:39:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر