فهرست
برای تو ،که با ما بودی
برای تو ،که با ما بودی

برای تو ،که با ما بودی

آی اسپورت - علی پروین که فوتبال را گذاشت کنار ، هیچ کس نفهمید . او بازیکن – مربی پرسپولیس ، تیم مدعی جام باشگاههای تهران در سال 65 بود که یک هفته بعد از درخشش خیره کننده در بازی هما ، در مسابقه با دارایی به میدان آمد و هرچه کرد ، حریف دفاع محکم دارایی چی ها نشد .

این یک بازی 100 هزارنفری در ورزشگاه ازادی بود ؛ از ان مسابقه ها که برای ویژه کردن اش ، چمن آزادی را بلند و کوتاه می زدند . پرسپولیس برای قهرمانی به 3 امتیاز این بازی احتیاج د اشت اما زور فرشاد و کرمانی مقدم و انصاری فر و علی آقا به حریف آبی کمرنگ پوش نرسید . آن روز ، هنوز کسی نمی دانست که پروین ، کاپیتان 40 ساله پرسپولیس که غالبا بین نیمه ها به زمین می آمد ، دیگر جای خود روی نیمکت ، نفر دوم از سمت راست را ترک نخواهد کرد . او اما روی تصمیمش ماند . بازی بعدی و مسابقات بعدتر ، حتی تا بازی آخر مقابل بوتان که دیگر قهرمانی پرسپولیس مسجل شده بود . علی آقا ، روی نیمکت ماند تا قرمزها به دومین جام مهم پشت سرهم شان برسند . بله ، پروین ؛ مهم ترین فوتبالیست دودهه 50 و 60 ، اینطوری از فوتبال کنار رفت ، بی آنکه هیچ نویسنده ای درباره این تصمیم ناگهانی چیزی بنویسد ... 
آن روزها ، روزهای خاصی در فوتبال ایران هستند . روزهای استیلای یک نفره بک سرمربی – رئیس – کاپیتان و مدیر به یک تیم فوتبال . چیزی که از ریشه محله ای والبته بزرگتری علی پروین می آمد که آخر سال 59 پرسپولیس را دست گرفته بود . او ، چند سال بعد ، درحالیکه اکثر مدافعان باشگاهی از تکل رفتن توی پای علی آقا شرم می کردند ، بالاخره تصمیمش را گرفت ، درحالیکه تا دین آخر در تیمش بازی کرد . خب ، شاید زیاد هم سخت نبود .بالاخره ، پروین بدون بازی کردن هم پروین بود . همان علی آقای یکه تاز ، که عرض زمین را می گرفت و با دوروبری ها سلانه سلانه می رسید تا نیمکت . تا بنشیند کنار محمود خوردبین و داور ( با اجازه انگار) سوت آغاز را بزند . این یک سلوک سلطانی بود ؛آنقدر پررنگ که فرقی نکند داخل زمین یا کنار آن ؛ پروین تیتر یک بود . آنقدر که حتی بعد از حذف کامل از فوتبال ایران در بازگشت مجدد ، کل جاده مخصوص را به خاطرش آذین ببندند . این همان فصلی بود که یک ستاره جوان بعد از آشوب یک بازی فوتسال به پرسپولیس می آمد؛ علی کریمی.او ، با حرکت دست به سمت استقلالی های سالن 12 هزارنفری در ذهن بینندگان تلویزیون مانده بود ؛ البته کمی بعد از آنکه با دریبلهای اعجاب آور ، فتح را قهرمان جام رمضان کرده بود . 
علی کریمی . چقدر کم طول کشید که عشقی های آزادی ، او را به سینه خود کوک بزنند . همان اول فصل ، بعد از گلزنی در 4 بازی پیاپی و شاهکارهای انفرادی در مسابقه با پاس و تراکتور ... از آن روزها ، عمری گذشته . او ، دفاع چپ ، مدافع آخر ، هافبک نفوذی و مهاجم تیم هایی بوده که در آن بازی کرده . از ایران به امارات و آلمان و قطر رفته و در ایران پیراهن تیم های پرطرفداری مثل تراکتورسازی را به تن کرده است ؛ و البته از خاطر نبریم که حضور یکه اش برای بلندآوازه شدن تیم نوپای استیل آذین کافی به نظر می رسیده است . کریمی ، که در همه این سال ها ، محبوبترین بازیکن فوتبال ایران باقی ماند در دوسه نوبت به پرسپولیس بازگشته و دست آخر ناکام ازآغوش هواداران جدا شده ، انگار که طلسمی به پایش بوده تا با تیم همیشگی اش جامی نبرد . پس ، یک سال بعد از خداحافظی احساسی آخر بازی مقابل سپاهان ، او امروز تصمیمش را در یک یادداشت بلند علنی کرد . خیلی کوبنده ؛ با این جمله که میخ را به دیوار کوبیدم و کفش هایم را آویختم . تصمیمی نه چندان خوشایند برای همه ما ، اما گریز ناپذیر برای همه قهرمان ها ؛ حتی او که سال ها - سال ها ؛ نگاه کا را به سوی خود کشاند . با دریبل ها ، مهارت یکه یک نسل تماشایی ، با جملات تند و مصاحبه های آتشین و البته مخالف خوانی ها . شبیه همه آن هایی که به راز جذابیت آشنایند . 
مورد عجیب علی ، از دست دادن جام های قهرمانی است و اعطایش به دیگران . او اما ، در میدانی دیگر همه عناوین را به کف آورد . جایی که ما بودیم ؛ بی اعتنا به همه بازیکن هایی که جام بالای سر می بردند و اما از ما نبودند . همان هایی که نمی توانیم دوستشان بداریم . آنها دل ما را نلرزاندند ، نبض ما را به دست نگرفتند و آن طور نبودند که حتی راه رفتن شان به دل ما بنشیند . حتی وقتی خطاکارانه ، لگد زیر ساک پزشکی کادرتیم ملی زد از او متنفر نشدیم . مثل فرزندی که باید به خوبی هایش بخشید . خوبی ها ؛ چیزی که از علی به ذهن ما مانده...
آدم ها باید فرزند عصر خودشان باشند . عصر ما با او زیباتر بود ؛ اگرچه فرار و شوت زیبایش در بازی آ اس رم زیر تاق دروازه نشست تا کمی حسرت هم باقی باشد . حسرتی به این اندازه که علی کریمی پای دیوار آسیا ماند و دستش به طلاترین توپ دنیا نرسید . حیف .

حیف که بالاخره صبحی که تو گفتی خدانگهدار رسید .

  ۳  
آی اسپورت
2014-07-20 17:57:55
نظر دهید
۳ نظر
نیما
دوشنبه ۳۰ تير ۱۳۹۳، ۱۶:۰۰
دارم میسوزم نمیدونم میفهمید یا نه
دارم میسوزم همین...
ساجده
پنجشنبه ۲ مرداد ۱۳۹۳، ۱۱:۲۳
اصن علی کریمی وما هوادارانش رو وحسرت رو با هم پیوند زدند...
خیلی باید ازین خداحافظی افسوس بخوریم.
آقای زاهبر واقعا قلم فوق العاده ای دارید.
سعید شرافت
سه شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۳۲
فوق العاده بود پژمان
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر