فهرست
ضدقهرمانِ برنده، قهرمانِ بازنده
ضدقهرمانِ برنده، قهرمانِ بازنده

ضدقهرمانِ برنده، قهرمانِ بازنده

آی اسپورت – این یادداشت در رثای لیورپول و قهرمانی از دست داده‌اش نیست. توجیهی نیست بر اشتباهات مرگبار کاریوس که انجام یکی و نه حتی دو تا از آنها، برای غرق شدن یک تیم در فینال لیگ قهرمانان اروپا کافی است. در ترسِ نوشتن از تبدیل یورگن کلوپ و لیورپول به کریستوف دائوم و بایرلورکوزن، تیم همیشه دوم تاریخ نیست. افسوس ندیدن «مسی مصر» در روسیه و جام جهانی‌اش هم نیست. نگران هر چیزی که باشیم، در سراشیبی تاریخ شسته می‌شود و اهمیتش را از دست می‌دهد جز یک چیز: مرگ فوتبال و مرگ اخلاقیات.

درباره ضدقهرمان‌ها و قهرمان‌ها زیاد گفته و نوشته شده است؛ اینکه حیات یکی به نفَس دیگری وابسته است و بدون هر کدام، روند قصه‌ پیش نمی‌رود. بدون مایکل کورلئونه، پدرخوانده می‌میرد؛ ژوکر نباشد، بتمن یک کاراکتر معمولی است و بدون گولدفینگر، جیمز باند دیگر جذابیتی به عنوان جاسوس ندارد. با این حال، همه این ضدقهرمان‌ها را می‌توان دوست داشت؛ می‌توان به احترماشان هیجان‌زده وعصبانی شد، به وجد آمد و در دفاع از قهرمان از جا پرید. فوتبال هم ضد قهرمان‌های خودش را همیشه داشته و "بدمَن"ها در برهه‌های مختلف تاریخ آن، حضور پررنگ داشته‌اند؛ از آندونی گویگوچه‌آ، قصاب بیلبائو و تکل وحشتناکش روی مارادونا تا روی کین و فریادهای بعد از خطای عمدی‌اش روی آلف اینگه هالند (که مصدومیت‌های دردناک و گاه طولانی مدت را رقم زده‌اند) تا حرکت شیطنیت‌آمیز دیگو سیمئونه برابر دیوید بکام در جام جهانی 98 و تغییر ریتم مسابقه بعد از اخراج شماره 7 تیم ملی انگلیس. این قاب‌ها همواره در حافظه تاریخی فوتبال حک شده و هواداران از آنها به عنوان نقاط تاریک یاد می‌کنند. با این حال آنچه از مارادونا و بکام باقی می‌ماند، دست خدا و ضربه آزاد استادانه برابر یونان است که انگلیس را در آخرین دقایق به جام جهانی 2002 فرستاد. بَدمن‌ها، جزئی از تاریخ گذرای فوتبال هستند و جایشان در دل تاریخ زنده است؛ چه قصاب بیلبائو باشی چه در کتاب خاطراتت از عمد تکلی که زدی بنویسی و چه مانند آپاچی‌ها «چاقو را میان دندان‌ها» نگه داری و باعث اخراج بازیکن حریف شوی، در دل حافظه تاریخی فوتبال جای داری؛ حتی اگر محبوب نباشی.

با این حال تصاویری که از ضدقهرمانان خلق شده‌اند، زیبایی فوتبال را از بین نبرده‌اند؛ هیچ وقت برای گرفتن نتیجه، تکرار مکررات نداشته‌اند و همه چیزرا فدای جام‌ها نکرده‌اند. شاید حرکت سرخیو راموس روی محمد صلاح از زاویه فوتبالی، حک شدن تصویر خشن دیگری در حافظه تاریخ باشد اما حرکت راموس چیزی بیش از یک خطا بود. قفل کردن دست صلاح و کشیدن او روی زمین به قصد در رفتن کتف سوپراستار مصری در قاموس هیچ‌یک از تکل‌های دنیا نمی‌گنجد؛ آنجا که راموس بالای سر صلاح با چشمان اشکبارش می‌ایستد، به کمک داور لبخند می‌زند و امیدهای لیورپول را تباه می‌کند. اگر راموس قصد خطا داشت، دست صلاح را ول می‌کرد تا بزرگترین بازیکن حال حاضر خاورمیانه، جام جهانی 2018 را از دست ندهد. ولی راموس ثابت کرده که سمبل متحرک کلیشه "هدف، وسیله را توجیه می‌کند" است. 24 بار اخراج و ایستادن در صدر بد اخلاق‌های لالیگا، تکل‌های وحشتناک روی پاهای مسی در "ال کلاسیکو"ها، تکل خطرناک روی داوید ویا در ال کلاسیکو سال 2010 و رفتن با استوک روی سینه الیزو، دفاع مالاگا در سال 2008، مشتی است نمونه‌ای از خروارهای مدافع بداخلاق رئال مادرید.

چیزی که در دیدار شب گذشته در سایه مصدومیت صلاح و اشک‌هایش گم شد، ضربه آرنج راموس به کاریوس در شرایطی بود که مسابقه صفر-صفر دنبال می‌شد. مدافع اسپانیایی انگار با آماده‌سازی قبلیِ ذهنی، مترصد فرصتی بود تا به نقاط قوت و ضعف تیم حریف ضربه بزند. اینکه لشگر تک نفره راموس در بر هم زدن تمرکز کاریوس نقشی داشت یا نه، موضوع بحث نیست؛ آنچه بیش از هر چیز خودش را نشان می‌دهد، مرگ اخلاق در شبی است که فوتبال می‌توانست با جشنی با شکوه به استقبال جام جهانی برود. ریتم بازی لیورپول بعد از بیرون رفتن صلاح و اشتباه مرگبار کاریوس در صحنه گل اول، به زشت‌ترین شکل ممکن کشته شد تا روند قهرمانی رئال مادرید هموار شود.

فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال 2018 همانند همه اتفاقات دیگر تاریخ، برنده را به یاد خواهد داشت. رئال، سیزدهمین قهرمانی‌اش را جشن گرفت و با 3 قهرمانی پی در پی اروپایی، ابهتش را بیشتر به رخ کشید ولی این قهرمانی برای آنهایی که با اعداد و ارقام زندگی نمی‌کنند، دود شدن سودای فوتبالِ ناب بود. قیچی برگردان بیل در سایه سیاه‌کاری‌های راموس، آنقدرها که باید به چشم نیامد و ضدقهرمان با بازوبند کاپیتانی جامی را بالای سر برد که هیچ شباهتی به فینال فصل 2014-2013 نداشت.

5 سال پیش، راموس با ضربه سر دقیقه 90، زمینه‌ساز قهرمانی "لوس بلانکوس" برابر اتلتیکو مادرید شد و قهرمان شب لقب گرفت. دیشب، راموس به ذلیل‌‌ترین شکل ممکن ضدقهرمانِ قهرمان شد. اشک‌های صلاح، از او یک قهرمان بازنده ساخت؛ قهرمانی که جام جهانی از استعدادش بی‌بهره خواهد بود. 5 خرداد 97، مرگ فوتبال اخلاق‌مدار بود؛ آنجایی که ضدقهرمانش نه شبیه ژوکر بود و شرارت دوست‌داشتنی‌اش، نه مایکل کورلئونه و کاریزمایش؛ راموس، قاتل فوتبالی بود که می‌توانست به مثابه فینال استانبول 2005، در فریم خاطرات حک شود. هواداران واقعی فوتبال هیچوقت به احترام ضد قهرمان فینال کی‌یف، نمی‌ایستند حتی اگر او یکی از بهترین و پرافتخارترین مدافعان تاریخ باشد.

۲۹ ۱۴  
آی اسپورت
2018-05-27 11:21:00
نظر دهید

۱۴ نظر
جیمز
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۰۷
سلام
۲
محسن
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۱۷
عالی بود، از دیشب هنوز اعصابم خرابه. حیف اسم فوتبالیست روی این راموس
عرفان
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۲۲
متآسفم برای نویسنده معرض ، واقعا سخته برات
real madrid13
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۲۳
جناب نويسنده بارساي شما ن'ران تيم خودت باش وقتي تمام بازيكنان بارسا دلقك بازي در مي آوردن از اين حرفا نبود راموس براي تيم خودش بازي كرد شما بريد تا برسيد به رئال بارسا و بازيكنانش كه خودشون خداي كثافت كاري در فوتبال هستند دلت براي ليورپول نسوخته يا حتا صلاح آتيش گرفتيد از قدرت رئال
AVA-86
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۰۲
دوستان آنتی رئال حواسشون هست بازی دیشب فوتبال بود نه شطرنج!! بازیکنی که با اولین تکل و خطا بیفته زمین اینجوری مصدوم شه قطعا از نظر قدرت بدنی و عضلانی هنوز فاصله زیادی با بازیکنایی مثل رونالدو ومسی داره. جالبه قبل فینال همه زخم خوردگان از رئال به اضافه لیورپولی ها رجز می خوندن به تاریخ استناد می کردند و مدعی بودند توی فینال رئال رو له می کنن. برای هفته ها هر روز محمد صلاح جزو بزرگترین بازیکنان دنیا قلمداد می شد . اما بهتره به رئال زیدان احترام بگذارید. تیمی که تونسته سه دوره متوالی قهرمان اروپا بشه شایسته اینهمه نقد نیست. زیدان ازرئال ویران شده بنیتز تیمی ساخته که به غیر از ناواس توی دروازه اش همه ده تا بازیکنش هر لحظه می تونن گل بزنن و نتیجه بازی رو عوض کنن. حتی ناواس که خیلی فکر می کردند یه دروازه بان معمولیه و هرفصل منتظر بودند رئال بندازش بیرون با سیوها و واکنش هاش تیم رو تا فینال آورد. لیورپول تا قبل از بازی دیشب از نظر استاتید بهترین تیم انگلیس بود و کلی لقب براش تراشیده بودند حالا که باخته از دید دوستان شده تیم معمولی و ضعیف!
HHEE
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۴۳
مزخرفات ذهن یک جوان ایرانی با چاشنی بازی با کلمات
امید کردستان
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۲۶
جمع ضد فوتبالها در رئال تکمیل است .
راموس
رونالدو
۵
مهدي
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۵:۳۳
واقعا براي نويسنده متاسفم اين همه بغض و غرض براي ؟؟؟؟؟ من خودم هم از مصدوميت صلاح ناراحت شدم ولي ...
۷
بهادری
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۰۳
در اینکه نوشته شما در کمال احترام، سرشار از عقده گشایی بود شکی نیست، و اینکه این تحلیلها رو جطور خلق کردین جای بسی بحث داره ازجمله قصد و نیت قبلی در قفل کردن دست صلاح...خوب شد نفرمودین راموس احتمالا چندروز قبل این صحنه رو مرتبا تمرین کرده و کاملا لحظه و دقیقه اش رو حفظ کرده بود!!!
دوست جان، فوتبال یک ورزش فیزیکی و درگیرانه ست و ممکن همچین مشکلاتی پیش بیاد و عادی هست!! ولی این مرثیه سرایی و مظلوم نمایی دیگه داره جزیی از سرشت و طبیعت اقتضای زمان ما ایرانیها میشه!
درضمن روی کین بدمن نبود و نیست، نماد قدرت در فوتبال بود!!
سال دیگه بارسا بیاد جوانمردانه و شهادت طلباته جام بگیره!!
۹
بهادری
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۰۷
راستی فراموش کردم، فینال اروپا هم بهترین بازیکن پرتغال همون دقایق ابتدایی مصدوم شد و زمین ترک کرد اونهم با یک خطای شدید اما چون تیمش قهرمان شد مرثیه سروده نشد و داغها بر جگر ننشست و کلا گم شد تو داستان و اگر لیورپول هم دیشب قهرمان میشد احتمالا همین قضیه پیش میامد و حتی گفته میشد اشکهای صلاح باعث همدلی و اتحاد بیشتر برای کسب جام میشد!!! یکطرفه داوری نکنیم
Atlan
يكشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۱۴
یک خطای ساده بود
۵
شهداد
دوشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۱:۵۵
من نمیدونم ارتباط پست نویسنده و بارسا اصن چی بوده...و چرا دوستان این تحلیل و وصل کردن به بارسا...یو سی ال یک شوی تلویزیونی نه یه تورنومنت.در مورد راموس سوابقه کثیفه راموس موجوده و بهرقطع و یقین همیشه راموس بقصد مصدوم کردن بازی کرده و میکنه..استاده این کاراس..متاسفانه نسل جدید دانش و فهمی از فوتبال ندارن و در گیره جامها و نتایجن..افسوس بیشتر که رئال بزرگ که بی شک گنده ترین تیم تاریخ جهانه تبدیل شده به تیمی بدونه سبک بدون استایل و بازی در بیار...بیسوادی مربیای جوون اتیش زده به اسم تیما..
۲
بهراد
دوشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۳۳
g
بهراد
دوشنبه ۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۴۷
شکی نیست که راموس فوتبالیست خشن و بی رحمیه. اما همون قد که بی رحم و خشنه ،تو کار دفاعی بی نظیره، پا به توپش عالیه و و فک نمیکنم کسی شک داشته باشه چقدر هنرمند و استاده تو استفاده از ضربات ایستگاهی. من هم مثل هر فوتبال دوستی شوکه شدم وقتی صلاح فینال رو از دست دادم، اما حتی مهمتر از صلاح و راموس بودن، داشتن شعور و فهم مستقلیه که فارق از احساسات لحظه ای و هیجانات زودگذر بتونه در مورد اون صحنه قضاوت کنه. اگر راموس هزار بار خشن تر از اینی بود که هست و اگر صلاح هزار بار بهتر از مسی و رونالدو بود،باز هم نمیشه از اون صحنه نتیجه گرفت راموس به عمد صلاح رو مصدوم کرد ،باز هم نمیشه منکر این واقعیت ساده شد که اتفاقات دردناکی در فوتبال رخ میدن که مقصری ندارن. ولی اگر واقعیت به این سادگی رو نفهمیم یا نخواهیم بفهمیم نمونه قضاوتمون میشه چیزی شبیه به همین نوشته جناب یزدانی؛ قضاوتی بر مبنای کینه و زدن اتهام.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر