فهرست
تاج‌گذاری خروس‌ها
تاج‌گذاری خروس‌ها

تاج‌گذاری خروس‌ها

آی اسپورت - اگر تساوی بدون گل روز آخر دور گروهی بین فرانسه و دانمارک اتفاق نمی‌افتاد، حالا از جام‌جهانی 2018 روسیه در کنار جام‌جهانی 1954 به عنوان دو جامی نام می‌بردیم که در آن هیچ نتیجه تساوی بدون گلی بدست نیامده. اتفاقاً نقطه حساس داستان دقیقاً از همین نقطه حساس شروع شد، از همین تساوی بدون گل. البته شروع داستان به بازی اول و مصاف با کانگوروها برمی‌گردد. فردای پیروزی 2 بر یک فرانسه مقابل استرالیا در بازی اول دور گروهی، 14 صفحه از روزنامه اکیپ کشور فرانسه به نحوه عملکرد تیم دیدیه دشان پرداخته بود. هیچکس به صورت مطلق از تیم دشان حمایت نمی‌کرد و از ابتدای جام انتقادات زیادی به تیم او وارد شد؛ سبک بازی، بی‌میل بودن برای ایجاد حمله‌های زیاد روی دروازه حریفان و نهایت تلاش جهت کسب بردهای اقتصادی. اینها همه نکته‌هایی بودند که برای دشان نوعی تاکتیک و برای منتقدین دلیلی برای انتقاد به حساب می‌آمدند، انتقاداتی که در نهایت بین شادی فرانسوی‌ها زیر باران روسیه و وسط زمین چمن استادیوم لوژنیکی گم شد. حالا که فرانسوی‌ها بعد از 20 سال دوباره موفق به کسب قهرمانی جهان شدند، شاید کمتر کسی سراغ به یاد آوردن حرف‌های قبلی درباره دشان و تیم تحت رهبری‌اش برود. بدون شک فرانسوی‌ها در حال حاضر باید به جمله جان میلتون، شاعر و نویسنده انگلیسی گوش کنند: «زندگی در لحظه به شما این فرصت را می‌دهد که تمامی خاطرات بد گذشته را فراموش کنید چرا که زمان حال، به اندازه‌ای برایتان ارزشمند است که از آن بیشترین لذت را ببرید.»

فرانسه 2018 نمونه بارز دونده دوی استقامتی بود که در شروع مسابقه انرژی خود را حفظ کرده و در طوری از تقسیم آن استفاده کرده که هیچکس نتوانست آن‌ها را پشت سر بگذارد. این دقیقا کاری بود که دشان با تیم‌اش انجام داد، کسی که حالا بعد از «فرانتس بکن‌باوئر» و «زاگالو»، تبدیل به سومین نفری شد که به عنوان بازیکن و مربی قهرمانی جام‌جهانی را بدست آورده است. سبکی که دشان از یورو 2016 در فرانسه تزریق کرد، دقیقاً همان سبکی بود که در جام بیست‌ویکم هم از تیم او دیدیم. بدون توجه به بی‌روح تلقی شدن بازی تیم‌اش از نظر منتقدان، دنبال چیزی رفت که آنها را به سمت موفقیت سوق می‌داد. در این میان چند تصویر هم از تیم‌اش به جا گذاشت تا کسی فرصت چندانی برای پر و بال دادن به انتقادات پیدا نکند.

پیروزی 4 بر 3 فرانسه مقابل آرژانتین در مرحله یک‌هشتم نهایی در حالی بدست آمد که خروس‌ها تنها 9 دقیقه از حریف خود عقب بودند. این اتفاقاً تنها باری بود که فرانسه در طول جام از حریفی عقب افتاد. کام‌بک به یاد ماندنی مقابل آلبی‌سلسته باعث شد همه خیلی زود عملکرد نه چندان قابل قبول تیم دشان در دور گروهی را فراموش کنند. پیروزی مقابل اروگوئه و بلژیک به اقتصادی‌ترین شکل ممکن بدست آمد و انگار دشان از رعایت نکردن چنین تعادلی در سبک بازی تیم‌اش اذیت میشد، تعادلی که انگار او را مجبور می‌کرد تیم‌اش همیشه ریسک زیبا بازی کردن و بردن را نپذیرد و در مقابل، منطق «بردن» چاشنی اصلی کارش باشد.

سرمربی آبی‌پوشان فرانسه در این جام به شدت باهوش عمل کرد. او اوج کار خودش را برای بازی فینال گذاشت، درست وقتی که همه فکر می‌کردند فرانسه دوباره با انجام یک بازی اقتصادی فینال جام بیست‌ویکم را به فینالی بی‌روح تبدیل می‌کند، خروس‌ها برای ارائه یک نمایش زیبا پا به میدان گذاشتند. هر چند اولین شوتی که خود فرانسوی‌ها به چارچوب دروازه دانیل سوباشیچ زدند به دقیقه 37 و پنالتی زده شده توسط گریزمان برمی‌گردد اما در نهایت زدن 4 گل و ثبت نتیجه 4 بر 2 در فینال جام‌جهانی، کاری بود که تیم دشان انجام داد.

تیمی که مطمئناً نسل طلایی فوتبال فرانسه را در خودش می‌دید؛ از رافائل واران که برای نبردهای تن‌به‌تن کافی بود تا اومیتیتی که به کمتر توپی در این جام اجازه عبور داد. بنجامین پاوار همانطور که برای اشتوتگارت فصلی فوق‌العاده ساخت، در ترکیب تیم ملی کشورش هم به قدری خوب بود که حالا فرانسوی‌ها تا سال‌ها دغدغه یک مدافع راست هوشمند را نداشته باشند.

تغییر سیستم دشان در بازی‌های مختلف باعث شد خط هافبک فرانسه در روسیه 2018،  به شدت کارآمد به نظر بیاید. حالا پوگبا و کانته تبدیل به زوجی شدند که آماری بی‌نظیر از خودشان ثبت کرده‌اند. فرانسه 19 بازی‌ست که با حضور هم‌زمان پوگبا و کانته نباخته و حالا خاطرات دوران هافبک دفاعی‌هایی مثل پت ویرا و ماکه‌له‌له در تیم ملی فرانسه تکرار شده است.

دشان بی‌شک باید از همه بازیکنان‌اش بابت داشتن چنین تیمی تشکر کند. البته او یکی از خوش‌شانس‌ترین مربیان جام بیست‌ویکم نیز بود چرا که مثل مارتینس سرمربی تیم ملی بلژیک، طلایی‌ترین نسل یک دهه اخیر تیم ملی تحت هدایت‌شان را در اختیار داشتند. برای اثبات این ادعا کافی‌ست به کیلیان امباپه نگاه کنید؛ ستاره 19 ساله‌ای که برای تیم ملی کشورش 4 گل زد و حالا بعد از پله، دومین بازیکن جوانی‌ست که در فینال جام‌جهانی گلزنی کرده. درخشش او در کنار آنتوان گریزمان به قدری زیاد بود که ضدحملات فرانسه در طول جام، تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های مدافعان حریف شده بود. رویای رسیدن به چنین موفقیتی برای بازیکنی مثل امباپه از همان روزی شروع شد که پوسترهای کریس رونالدو را به دیوار اتاقش میزد. برای گریزمان هم اتفاقاً چنین وضعیتی وجود داشت؛ 20 سال پیش و در جریان حضور فرانسه در جام‌جهانی خانگی، آنتوان رویاهای خودش را بین امضاهایی پیدا کرد که از بازیکنان تیم ملی کشورش گرفته بود. دو دهه از رویاپردازی‌های کودکانه بازیکنانی مثل امباپه و گریزمان نتیجه‌ای داد که حالا شاید آنها را به رویای چند میلیون آدم در آینده تبدیل کند. معلوم نیست چند نفر همراه با هوگو لوریس جام قهرمانی جهان را بالای سر بردند و در شب قهرمانی فرانسه، در خواب، خود را در میان بازیکنان فرانسه دیدند. این خاصیت فوتبال است؛ حتی اگر هیچ رویایی به واقعیت پیوند نخورد، همیشه به این توجه می‌شود که ساختن هیچ کدام از آن رویاها برای هیچکس هزینه‌ای ندارد، رویاهایی که اگر به واقعیت تبدیل شوند، به تاریخ سنجاق خواهند شد.

سازندگی

۳ ۱  
آی اسپورت
2018-07-17 19:30:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
s
چهارشنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۷، ۱۶:۳۹
f
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر