فهرست
به بهانه بازگشت هاینکس به بایرن/ مقصد:خانه!
به بهانه بازگشت هاینکس به بایرن/ مقصد:خانه!

به بهانه بازگشت هاینکس به بایرن/ مقصد:خانه!

آی‌اسپورت- آن‌ها می‌گویند شما هرگز نباید بازگردید، اما مربیان این کار را می‌کنند. یوپ هاینکس برای بار چهارم روی نیمکت باواریایی ها خواهد نشست.  نه سرمربی دیگری را بررسی کرده‌ایم که پس از ترک یک باشگاه، بار دیگر روی نیمکت آن نشسته‌اند.

9-کوین کیگان (نیوکاسل، 1992-1997 و 2008)
"کینگ کِو" در مقطع اول حضور خود در نیوکاسل این تیم را تا آستانه قهرمانی در لیگ برتر هم پیش برد، با این حال کلاغ ها لغزیدند و برتری 12 امتیازی را از دست دادند. کیگان در سال 1997 سنت جیمز پارک را به مثابه یک قهرمان ترک کرد، بنابراین تعجبی نداشت که در هنگام بازگشت دوباره به این ورزشگاه بعد از قریب به یک دهه و کسب تجربیاتی در فولام، تیم ملی انگلستان و من‌سیتی، با آغوش باز مورد استقبال قرار گرفت. با این حال مقطع دوم حضور او تنها 8 ماه به طول انجامید. کیگان به علت اختلاف نظر با دنیس وایز، مدیر ورزشی باشگاه از سمت خود استعفا داد چرا که گفته شد وایز بدون گرفتن نظر از کیگان با بازیکنانی نظیر ژیسکو و ناچو گونزالس قرارداد امضا کرده.

8- کنی دالگلیش (لیورپول، 1985-1991 و 2011-2012)
اندکی پس از فاجعه هیسل در سال 1985، دالگلیش به عنوان مربی-بازیکن به فعالیت خود در جمع قرمزها ادامه داد. وی در همان سال اول لیورپول را به دوگانه داخلی رساند و دوبار دیگر در سال های 1988 و 1990 قهرمانی لیگ را برای لک لک ها به ارمغان آورد. 20 سال بعد از ترک باشگاه و بعد از اخراج روی هاجسون در 2011، دالگلیش به عنوان سرمربی موقت به آنفیلد بازگشت و شروعی قدرتمند باعث ماندگاری او در باشگاه شد. اما کسب مقام هشتم لیگ برتر در تنها فصل کامل او روی نیمکت، منجر به اخراج او از مرسی ساید شد.

7-فرانچسکو گویدولین (پالرمو، 05-2004، 07-2006، 2007 و 08-2007)
مدیران ایتالیایی سابقه خوبی در صبر و بردباری ندارند و مائوریتزیو زامپارینی، مالک پالرمو یکی از بهترین مثال ها در این مورد است. چهار مقطع مربی گری گویدولین در 4 سال این فرضیه را به خوبی تقویت می‌کند. البته قطعا خود گویدولین هم باید به این سوال پاسخ دهد که چگونه بعد از ترک باشگاه، به بازگشت دوباره ترغیب شده است. خروج اول گویدولین بعد از فتح سری بی و سپس کسب مکان ششم در سری آ، با موافقت خود او بود. بعد از تجربه ای ناموفق در موناکو در فصل 06-2005 او بار دیگر به سیسیل بازگشت. چند نتیجه ضعیف گویدولین منجر به اخراج او در آوریل 2007 شد، تنها یک ماه بعد دوباره بازگشت و در پایان فصل علیرغم کسب جایگاه پنجم توسط زامپارینی اخراج شد. جانشین او در عقاب ها، استفانو کولانتونو نتوانست عملکرد دلچسبی ارائه دهد تا گویدولین در نوامبر مجددا به رنزو باربرا بازگردد. این تجربه هم چهار ماه بیشتر دوام نداشت تا گویدولین این بار برای همیشه پالرمو را ترک کند و فکر بازگشت به سیسیل را از ذهن دور کند.

6-نایجل پیرسون (لسترسیتی، 2008-2010 و 2011-2015)
بعد از سقوط لستر به لیگ یک (سطح سوم فوتبال انگلستان)، پیرسون در سال 2008 به لستر پیوست و در همان فصل اول موفق شد این تیم را به چمپیونشیپ بازگرداند. او در سال 2010 لستر را به پلی آف صعود به لیگ برتر رساند اما پنالتی پاننکای یان کرمورگنت از دست رفت تا رویای لیگ برتری روباه ها نیز نقش بر آب شود. پیرسون بعد از آن لستر را به مقصد هال سیتی ترک کرد تا پائولو سوسا جانشین وی شود. تغییر در مالکیت باشگاه، راه را برای بازگشت پیرسون به لستر بعد از یک سال هموار کرد و او در نهایت در سال 2014، لستر را به لیگ برتر رساند. سرمربی سابق ساوتهمپتون در پایان فصل به شکلی معجزه آسا لستر را در لیگ برتر حفظ کرد اما به دلیل مشکلات شخصی، به ناچار از کینگ پاور رفت. همه ما داستان لستر بعد از پیرسون را می‌دانیم.

5-ژوزه مورینیو (چلسی، 2004-2007 و 2013-2015)
بعد از کسب لیگ قهرمانان اروپا به همراه پورتو در سال 2004، مورینیو به چلسی  آمد و در اولین کنفرانس خبری خود را "آقای خاص" نامید. مو در دو فصل اول به خوبی پاسخ انتظارات را داد و آبی ها را به راحتی قهرمان لیگ برتر کرد. اما در فصل 07-2006 اوضاع به این خوبی ها پیش نرفت و رابطه مورینیو و رومن آبراموویچ در فصل چهارم به حدی شکراب شده بود که شکست خانگی مقابل روزنبورگ، دست مالک روس را برای اخراج مرد پرتغالی باز گذاشت. بعد از کسب افتخارات بیشتر در اینتر و رئال مادرید، مورینیو بار دیگر در سال 2013 به لندن بازگشت و این بار خود را "آقای خوشحال" معرفی کرد. مردان مورینیو در دومین فصل لیگ برتر را فتح کردند اما شرایط در فصل بعد به شکل غیرمنتظره ای تغییر کرد تا مو در کریسمس 2015 شغل خود را از دست دهد.

4-فابیو کاپلو (رئال مادرید، 1996-1997 و 2006-2007)
هر دو مقطع حضور کاپلو در رئال کوتاه بود، اما او یکی از موفق ترین مربیان تاریخ باشگاه به شمار می‌آید. دون فابیو در سال های 1997 و 2007 به همراه رئال قهرمان لالیگا شد. در مقطع اول باعث رشد رائول و روبرتو کارلوس شد و در مقطع دوم نیز هدایت ستارگانی نظیر فابیو کاناوارو، رود فن نیستلروی و دیوید بکام را به عهده داشت. با این حال کاپلو در مادرید هرگز به محبوبیت قابل ملاحظه ای دست نیافت و سبک بازی تیم او دائما توسط هواداران و رسانه ها مورد سرزنش قرار می‌گرفت. به همین دلیل بلافاصله پس از قهرمانی لالیگا در فصل 07-2006، اخراج شد؛ افتخاری که لوس بلانکوس در 9 فصل بعد، تنها 2 بار موفق به کسب آن شد.

3-تونی پولیس (استوک سیتی، 2002-2005 و 2006-2013)
دوره اول حضور پولیس در استوک در زمان مالکیت گونار گیسلاسون بر  سفالگرها بود. ماموریت مرد ولزی در استوک مشخص بود؛ حفظ باشگاه در دسته دوم. پولیس این وظیفه را در هر فصل به خوبی انجام می‌داد تا این که مالک باشگاه به دلیل عدم عقد قرارداد با بازیکنان خارجی مناسب از او انتقاد کرد. اتفاقی که راه را برای اخراج او در سال 2005 هموار ساخت. پولیس اندکی بعد راهی پلایموث شد اما دوران پیتر کوتس در استوک، باعث شد پولیس تنها بعد از یک سال به بریتانیا بازگردد. مقطع دوم حضور این مدافع سابق سراسر موفقیت آمیز بود. وی استوک را به لیگ برتر رساند و از آن مهم تر، موقعیت این تیم را در لیگ تثبیت کرد و البته رسیدن استوک به فینال اف ای کاپ 2011 را نیز نباید از یاد برد. از زمان ترک ورزشگاه بریتانیا در سال 2013، او موفق شده کریستال پالاس و وست بروم را هم از منطقه خطر جدا کند.

2-هری ردنپ (پورتسموث، 2002-2004 و 2005-2008)
بازگشت به باشگاه قبلی به تنهایی غیر معمول است. اما این که این فاصله را در باشگاهی رقیب پشت سر گذاری، حتی از آ« هم عجیب تر به نظر می‌رسد. ردنپ در سال 2003 پورتسموث را به لیگ برتر رساند و پمپی را در لیگ برتر نگه داشت. اما اختلاف با میلان مانداریچ، رئیس باشگاه مقدمات خروج او از فراتون پارک را فراهم کرد. در این هنگام ساوتهمپتون، رقیب جنوبی پورتسموث گوی سبقت را ربود و هری ردنپ را به سنت مری کشاند. با این حال او نتوانست از سقوط قدیس ها به چمپیونشیپ جلوگیری کند و در سال 2005 مجددا به پورتسموث بازگشت. دوره دوم حضور او در این تیم با قهرمانی اف ای کاپ 2008 پس از غلبه بر کاردیف همراه شد. ردنپ در اکتبر همان سال هدایت تاتنهام را بر عهده گرفت.

1-ویتوریو پوتزو (ایتالیا، 1912، 1921، 1924 و 1929-1948)
پوتزو تیم ملی کشورش را در چهار مقطع هدایت کرد.  دو قهرمانی ایتالیا در جام های جهانی 1934 و 1938 تحت هدایت این مربی به دست آمد. ایتالیا در نیمه نهایی جام جهانی 1938 باید در مارسی به مصاف برزیل می‌رفت. سلسائو آن قدر از حضور خود در فینال مطمئن بود که بلیت مارسی-پاریس را رزرو کرده بود. پوتزو از این قضیه برای تهییج شاگردانش پیش از بازی استفاده کرد تا ایتالیا در نهایت 2-1 پیروز و به جای برزیل، سوار قطار پاریس شود.

مترجم: خسرو فاضل

۵    
آی اسپورت
2017-10-09 14:55:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر