فهرست
نفر به نفر با تیم قهرمان: ارتش باکیفیت سرخ
نفر به نفر با تیم قهرمان: ارتش باکیفیت سرخ

نفر به نفر با تیم قهرمان: ارتش باکیفیت سرخ

آی اسپورت- قهرمانی پرسپولیس در لیگ شانزدهم از نمونه قهرمانی فولاد در لیگ چهارم است یا سپاهان در لیگ دوم: قهرمانی هایی که مو لای درزش نمی رود. پرسپولیس خوب استارت زد، خوب فرار کرد و خوب از خط پایان گذشت. آنها به عنوان یک مجموعه برای این شایستگی و خوب بودن نیاز به زیرمجموعه هایی داشتند شامل بازیکنان که کارشان را خوب و با کیفیت انجام بدهند.

 

علیرضا بیرانوند

دقیقا همان چیزی که پرسپولیس برای عبور از سالها حقیقی و مکانی و صادقی و بقیه نیاز داشت. با بیرانوند، آرامش به استراتژیک ترین نقطه زمین پرسپولیس برگشت. بیرانوند در طول فصل، اشتباه هم داشت ولی هر هفته بهتر از قبل بازی کرد و بودند بازیهایی که پرسپولیس به واسطه او، نباخت.

 

بوژیدار رادوشوویچ

در روزهای غیبت بیرانوند، درون دروازه ایستاد و خدشه ای به کلین شیت های پرسپولیس وارد نشد. گل بدی از ذوب آهن خورد ولی برابر صنعت نفت، چند واکنش خوب داشت. او از معدود نیمکت نشین هایی بود که می شد واقعا رویش حساب کرد.

 

صادقی محرمی

به سرعت جای رضاییان را در ترکیب اصلی گرفت و برانکو را مجبور کرد ماهینی را به سمت چپ ببرد ولی به همان سرعت که ستاره اش افول کرد. محرمی چند بازی فوق العاده در ترکیب پرسپولیس داشت ولی در بازیهای پایانی، تبدیل به یک بازیکن بیشتر معمولی شد.

 

حسین ماهینی

به عنوان مدافع راست، میانی، چپ و حتی هافبک دفاعی بازی کرد. این یعنی ماهینی از آن بازیکن هایی است که دل برانکو را خیلی زود می برند. شماره 13 در مجموع فصل خوبی را داشت که با فاکتور گرفتن از نمایش اسفبارش در دربی برگشت، می شد آن را با صفت عالی شرح داد.

 

جلال حسینی

یک همه کاره همه فن حریف بی نقص بی بدیل. پرسپولیس لیگ با آسیا فرق دارد چون حسینی لیگ با آسیا فرق دارد و دیوارش نفوذناپذیر نیست. در همین بازی امروز، حسینی بود که با تکل هایش دروازه را از باز شدن نجات داد. سیدجلال در اوایل فصل حتی بیشتر از بیرانوند دفع توپ داشت.

 

محمد انصاری

روند رو به رشدش متوقف نشد ولی سرعت فصل قبل را هم نداشت. به عنوان مدافع چپ، پدیده شد ولی این فصل به ندرت در این سمت زمین بازی کرد. انصاری در قلب خط دفاع، چند باری حسینی را مجبور کرد جورش را بکشد. برای انصاری، هفته های پایانی فصل خوب نگذشت.

 

محسن ربیع خواه

خیلی ها به او به عنوان وصله ناجور پرسپولیس نگاه می کردند و می کنند. ربیع خواه پرسپولیس دقیقا همان المان های بیک زاده استقلال را دارد ولی چه بخواهیم و چه نخواهیم، او بعدها حقیقت را می گوید: حقیقت اینکه عضوی از تیم درخشان و قهرمان لیگ شانزدهم بود.

 

کمال کامیابی نیا

درباره نقش موثر برخی بازیکنان تنها وقتی می توان حرف زد که در زمین نباشند درست مثل کامیابی نیا. وقتی شماره 11 نبود، کمر پرسپولیس در مرکز زمین می شکست. بدون او بود که پرسپولیس در دربی زمینگیر شد ولی وقتی بود، آرامش دفاعی از سر و روی تیم برانکو می بارید.

 

محسن مسلمان

یک تکنسین بی تکرار که بعد از سالها دوباره خودش را نشان داد. این مسلمان با مسلمان سالهای قبل فرق داشت و شباهتی عجیب به همان پسرکی داشت که دروازه پرسپولیس را در لیگ هفتم باز کرد. نبض بازی پرسپولیس در ساق پاهای شماره 77 می زد و او بود که مثل رهبر ارکستر تیم را هدایت می کرد با آن پاس های ناب و چشم نواز.

 

سروش رفیعی

حق با عادل فردوسی پور بود. رفیعی اوایل نیم فصل دوم خیلی بهتر از سروشی بود که لیگ را با پیراهن شماره 7 به پایان رساند. بزرگترین سوال درباره رفیعی در تمام بازیهای نیم فصل دوم این بود که بازی اش می گیرد یا نه؟ و به همین دلیل، حتی با بودن او هم مسلمان بیشتر دل برانکو را در دست داشت.

 

وحید امیری

برگ برنده این فصل پرسپولیس کسی نبود جز وحید امیری. یک بازیکن ویژه که هر مربی ای دوست دارد او را در تیمش داشته باشد. امیری این فصل برای پرسپولیس گل زد، گل ساخت و کاری نبود که انجام ندهد. امیری از آن دکتر جکیل و مستر هایدهای معروف است: هم مثل گتوزو می جنگد هم مثل دل پیرو دل ربایی می کند.

 

فرشاد احمدزاده

پسر برانکو بود یا نبود، تاثیر فراوانی در بازیهای پرسپولیس داشت. با حضور او، غنای تکنیکی و تاکتیکی پرسپولیس در مرکز زمین به اوج می رسید چون شماره 10 همه کارهایی که یک هافبک باید بلد باشد را بلد بود. البته سکته های پرسپولیس با حضور او در سمت چپ خط دفاع رقم خورد.

 

سامان نریمان جهان

کم بازی کرد ولی تاثیرگذاری اش در قهرمانی پرسپولیس کم نبود و هیچ رابطه ای با دقایق بازی اش نداشت. نریمان جهان را هم می توان جزو نیمکت نشین هایی قرار داد که به کار پرسپولیس می آمدند. بازیکنی که این فصل قرار بود با ماشین سازی سقوط کند، با پرسپولیس قهرمان شد و این یعنی بازگشت از ته دره!

 

علی علیپور

در بهترین زمان ممکن به ترکیب پرسپولیس برگشت و با زدن گل در 3 بازی متوالی پایانی این تیم، نشان داد جایش در ترکیب اصلی است. برانکو برای اینکه طارمی گل بزند، نیاز به یک دونده خستگی ناپذیر داشت که گل زدن هم بلد باشد و علیپور را دقیقا باید با همین عبارت توصیف کرد.

 

مهدی طارمی

ماشین گلزنی ای که در برخی بازیها، واقعا مورد بی مهری قرار گرفت هرچند خودش هم کم مقصر نبود. حرفه ای گری فوتبالی طارمی هرگز در ری اکشن هایش و حرفهایش دیده نمی شود و این شاید درنهایت به ضرر او تمام شود. از نظر فوتبالی درباره مهاجمی که در 58 بازی، 32 گل زده چه باید گفت؟

 

برانکو ایوانکوویچ

نسبت به مردی که در میانه های دهه 80 روی نیمکت تیم ملی نشست و روزهای خوبی را برای فوتبال ملی رقم زد، تفاوت خاصی نکرده بود. همچنان به یک ترکیب اصلی وفادار بود، همچنان رفتارهای دوگانه داشت و همچنان ردپای هوش بالا و تفکرات نابش در تیمش دیده می شد.

 

مورد ویژه: رامین رضاییان

به هیچ عنوان نباید فراموشش کرد و به هیچ عنوان نباید برانکو، او را فراموش کند و نقشش را در این قهرمانی به هیچ حساب کند. رضاییان قبل از اخراج موقت تبدیل به دایمی اش، چند بازی فوق العاده در ترکیب پرسپولیس داشت، چند پاس گل کلیدی 3 امتیازی دارد و یک نمایش محشر مثل بازی با صبا در قم هم به برانکو هدیه داد.

۲۰ ۴  
آی اسپورت
2017-04-19 20:16:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۴ نظر
مورد ویژه
پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۶، ۰۵:۲۴
بخوره توی سر سایت مزدور..
ستاره تیم فقط پروفسور برانکو
Majid
پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۶، ۰۶:۳۹
قهرمان شدین نوش جونتون
ولی به هیچ وجه نمیشه منکر حرفای مجید جلالی شد واقعیتایی رو گفت که لنگیا با تظاهر به زیاد بودن نفرات و در اختیار داشتن رسانه میخان صداشو خفه کنن در این حد که حتی کم کم استقلالم از لیگ و رقابت برابر دارن حذف میکنن سطح کمک های مالی و روحی از طرف دولت و فدراسیون به لنگ وحشتناک بالاس و این به ضرر فوتبال میشه نمونش این که تو این ده سال گذشته پرسپولیس گرونترین مربیای خارجی رو میاورد ولی به استقلال اجازه استفاده از مظلومی و مرفاوی فصل به فصل داده میشد واگه یه آدم پر رویی کثل فتح اله زاده نبود استقلال حتی یارگیری ام نمیتونست بکنه
۲
666666
پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۶، ۱۱:۲۰
مجید جلالی خیلی خیلی گوه خورده ک این حرفو زده.زمانی که استقلال شما به نیمه نهایی آسیا رفت همه ی ملی پوشان در استقلال توپ میزدن ک همشون بلا استثنا کمتر از 5 میلیارد نمیگرفتن فقط فرهاد مجیدی و ساموئل و قاضی ملی پوش نبودن ک از نظر فنی قابل مقایسه با ملی پوشانتون بودن.اونموقع شما حقتون بود و الان ما نه؟
۲
666666
پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۶، ۱۱:۲۰
مجید جلالی خیلی خیلی گوه خورده ک این حرفو زده.زمانی که استقلال شما به نیمه نهایی آسیا رفت همه ی ملی پوشان در استقلال توپ میزدن ک همشون بلا استثنا کمتر از 5 میلیارد نمیگرفتن فقط فرهاد مجیدی و ساموئل و قاضی ملی پوش نبودن ک از نظر فنی قابل مقایسه با ملی پوشانتون بودن.اونموقع شما حقتون بود و الان ما نه؟
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر