فهرست
قاب ماندگار از ویمبلدون ۲۰۱۹؛ خوردن چمن
قاب ماندگار از ویمبلدون ۲۰۱۹؛ خوردن چمن

قاب ماندگار از ویمبلدون ۲۰۱۹؛ خوردن چمن

آی‌اسپورت- لحظه‌ی منتخب من از هیجان انگیزترین و قشنگ‌ترین مسابقه‌ی تنیسی که تماشا کرده‌ام اینجاست. همین تصویر. لحظه‌ی مزه کردن چمن زمینی که در آن احتمالاً بزرگترین تنیسور تاریخ را برده‌ای و برنده‌ی ویمبلدون شده‌ای. دلیلی برای دوست داشتن یک قهرمان. جلوه‌ای از یک قهرمان زمینی. نه ابر قهرمانی سرد و بی‌روح و فرا زمینی. دوست نداشتن راجر فدرر کار سختی است. همان اندازه که دوست نداشتن زیدان بود. هم فدرر را در تنیس و هم زیدان را در فوتبال با تمام وجودم ستایش می‌کنم اما دوستشان نمی‌دارم. مارادونا یکبار درباره‌ی زیدان گفته بود: «انگار تو کله‌ش یخچال داره. آدم خیال می‌کنه تو لهستان به دنیا اومده. بس که سرد و بی روح فوتبال بازی می‌کنه» 

مهارت فدرر را نمی‌شود ستایش نکرد اما تحمل یبسی‌اش کار سختی است. در واپسین گیم‌های بازی امشب که فدرر همچنان داشت بی نقص و خستگی ناپذیر به پیش می‌تاخت و آدم را از توانایی‌اش متحیر می‌کرد تقاضاهای بازبینی همراه با اعتراض نواک و تلاشش برای بر هم زدن نظم ریاضی‌وار ذهن خارق العاده‌ی فدرر آن هم در ۳۸ سالگی یادآور بچه‌های تخسی بود که برای بردن فوتبال گل کوچک محلات در دوران کودکی‌مان، شوت‌های بی هدف دور از دروازه می‌زدند تا تیم حریف را بفرستند دنبال آوردن توپ و خسته کنند. در تمام طول مسابقه به برد جوکوویچ ایمان داشتم فقط می‌دانستم این برد در پایان یک نبرد تمام عیار حاصل خواهد شد. مثل گل های دقایق تلف شده‌ی سولشر و شرینگهام. مثل اوت شدن پنالتی جان تری در فینال مسکو. وقتی فدرر در گیم شانزدهم ست پنجم سرو‌های جوکوویچ را بریک کرد یقین داشتم فریادهای شعف آمیز تماشاچیان طرفدارش بی نتیجه خواهد ماند و نواک همین کار سخت و به نظر غیر ممکن را در برابر فدرر انجام خواهد داد.

 پنج ساعت تماشای فینال ویمبلدون ۲۰۱۹ تجربه‌‌ی شگفت انگیز ورزشی دیگری برایم رقم زد. تماشای مادر نواک در حالی که صلیب گردنبندش را توی مشت گرفته بود و همسر فدرر که دستانش را توی هم قلاب کرده بود و پیشانی بر آن‌ها گذاشته بود و برای موفقیت عزیزانشان دعا می‌کردند جلوه‌ای ملموس از حکایت مبارزه‌ی دشوار داشت. مبارزه‌ی دشواری که پیروزش در زمان تای بریک نهایی هم نقش بر زمین شد تا شکننده بودنش بیش از پیش نمایان شود و همین تقابل شکنندگی همراه با غریزه‌گرایی و نیروی جوانی در تقابل با توان فنی و ذهن مهندسی شده‌ی رقیب سرسخت بود که تماشای این مسابقه را به تجربه‌ای بی نظیر تبدیل کرد و حلاوت بردش صد چندان شد.

۶ ۲  
آی اسپورت
2019-07-15 01:48:00
نظر دهید

۲ نظر
مهیار
دوشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۸، ۰۸:۱۹
فدرر بی روح بازی می‌کنه؟؟ یبس؟؟ بابا بیخیال!!!!!
چه متن ضعیفی برای یکی ار بهترین بازی‌های تاریخ این ورزش نوشتی
فدرر استاده...
دوشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۸، ۰۹:۵۸
با وجود اینکه قبلا از فدرر خوشم نمیومد اما دو بازی آخرشو دیدم واقعا بازی رو که میبینی فک میکنی استاد داره با شاگردش بازی میکنه
متفکر- خونسرد- آرام بدون تیک عصبی عالی
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر