فهرست
گزارش ویژه: از دایی به یحیی و از گل‌محمدی به شهریار؛ بیا بجنگیم رفیق
گزارش ویژه: از دایی به یحیی و از گل‌محمدی به شهریار؛ بیا بجنگیم رفیق

گزارش ویژه: از دایی به یحیی و از گل‌محمدی به شهریار؛ بیا بجنگیم رفیق

کاظم ملک‌پور دهکردی

آی‌اسپورت-هفته‌ی سوم لیگ برتر هفته‌ی جذابی برای فوتبال ایران خواهدبود و دلیل عمده‌ی این جذابیت بی‌شک تقابل تیم‌های سرخ‌آبی پایتخت با فوتبال اصفهان است که رقبا در این هفته تنها به دنبال برتری هستند تا تفاوت‌ها را رقم بزنند. سپاهان اصفهان در ورزشگاه فولادشهر میزبان استقلال تهران است. این دو تیم همسایه در جدول رده‌بندی با شش امتیاز به دنبال تداوم روند پیروزی‌های خود در لیگ چهاردهم و حفظ صدرنشینی می‌باشند. از سوی دیگر پرسپولیس در ورزشگاه آزادی میزبان ذوب‌آهن اصفهان است. این دو تیم نیز در نیمه‌ی دوم جدول رده‌بندی با یک امتیاز همسایه هستند و به دنبال کسب نخستین پیروزی می‌باشند تا نسخه‌ی بحران را بپیچند و در جیب رقیب بگذارند. با این همه شاید تقابل دوباره‌ی علی دائی و یحیی گل‌محمدی را باید جذاب‌ترین سکانس هفته‌ی سوم دانست، تقابل دو دوست قدیمی که دیگر تنها دو خط موازی هستند !

یحیی گل‌محمدی و علی دائی دو دوست قدیمی حالا دو سرمربی موفق و دو رقیب جدی هستند که کیلومترها با هم اختلاف سبک دارند. دائی همچنان همان خلق و خوی کاپیتان اسبق تیم ملی ایران را حفظ کرده است و در مقام یک شهریار خاص‌تر و بی‌پرواتر از همه، پرحرارت کار سرمربیگری را دنبال می‌کند. در مقابل یحیی یک شخصیت باوقار و متین است که کم‌تر در ستون حاشیه‌ها نام او را پیدا خواهیم کرد و تنها وقتی تیتر یک می‌شود که سیلی محکم تاکتیک‌هایش را در مستطیل سبز بر گوش رقبا نواخته باشد. دو سرمربی گران‌قیمت لیگ برتر شخصیت‌های متضادی هستند که در دوران حرفه‌ای بدون هیچ مشکلی در حق یک‌دیگر رفاقت می‌کردند، به‌گونه‌ای که پیوندشان ناگسستنی می‌نمود. اما همان‌طور که در یک اقلیم دو پادشاه نمی‌گنجند، روی هر نیمکت نیز تنها جای یک مربی بزرگ است و بس.

همه‌چیز از شانزده خرداد سال 1372 آغاز شد، زمانی‌که گل‌محمدی و دائی نخستین‌ بار در جام اکو پیراهن تیم ملی را بر تن کردند. رفاقت این دو ملی‌پوش رفته رفته اوج گرفت و از زمان حضور میروسلاو بلاژویچ در رأس کادرفنی تیم ملی ایران، تنها یحیی گل‌محمدی بود که نزدیک‌ترین شخصیت به علی دائی، کاپیتان تیم ملی بود. اوج رفاقت دائی و گل‌محمدی در دوران حرفه‌ای آن‌ها به زمان حضور برانکو ایوانکوویچ در تیم ملی باز می‌گردد، زمانی‌که شانه‌ به شانه تمرین می‌کردند و تنها شخصیتی که درخور رفاقت با کاپیتان تیم ملی بود، همین یحیی گل‌محمدی بود که شخصیت ویژه‌ی او این موقعیت را برای او در نزد کاپیتان پرافتخار تیم فرآهم کرده بود. بازیکن مؤدب، مدافع مطمئن و یک شخصیت کاملا قابل‌اتکا که یک سنگ صبور تمام‌عیار بود که مطمئنا هیچ حرفی از شما از جانب او در هیچ کجا پخش نمی‌شد. دوستی دو ملی‌پوش اسبق تیم ملی تا حدی بود که بازیکنان جوان تیم که بعدها از اردو خط می‌خوردند، در مصاحبه‌های خودمانی با دوستان خبرنگارشان از باند قوی آن‌ها حرف می‌زدند.

زمینه‌ی مربیگری برای کاپیتان اسبق تیم ملی خیلی زود در سایپای کرج با استعفای ورنر لورانت فرآهم آمد تا در نخستین تجربه طعم قهرمانی را بچشد. دائی با عبور از نیمکت تیم ملی و پرسپولیس تهران به نیمکت راه‌آهن تهران رسید تا گل‌محمدی را به عنوان دستیار انتخاب کند و در لیگ یازدهم در کنار خود داشته باشد. پایان همکاری دائی و گل‌محمدی وقتی بود که صبا سکان هدایت قمی‌ها را به یحیی سپرد.

دوئل‌های دایی و گل‌محمدی در قامت دو سرمربی از لیگ دوازدهم آغاز شد که در ابتدا یک رقابت دوستانه بود اما وقتی پای پرسپولیس در میان باشد نباید انتظار داشت حاشیه مراعات رفاقت را بکند و رقابت را آلوده نکند.

لیگ دوازدهم؛ هفته‌ی بیست و نهم؛ ورزشگاه آزادی؛ راه‌آهن تهران 1-0 پرسپولیس.

مشت‌های گره‌کرده‌ی دائی پس از غلبه بر پرسپولیس در قامت سرمربی راه‌آهن در لیگ دوازدهم، گرچه رفاقتش با یحیی را تحت‌الشعاع قرار نداد، اما آتش زیر خاکستری بود که وقتی دائی به سرمربیگری پرسپولیس در دومین مقطع رسید، شعله‌ور شد و رفاقت این دو مربی را تحت‌الشعاع قرار داد.

لیگ سیزدهم؛ هفته‌ی ششم؛ ورزشگاه تختی تهران؛ نفت تهران 1-0 پرسپولیس.

گل‌محمدی که با بی‌مهری در آستانه‌ی لیگ سیزدهم از نیمکت پرسپولیس کنار رفته بود، همچنان آرام و منطقی بود و حتی در مراسم معارفه‌ی دائی نیز با لبخند حضور یافته بود. یحیی به نفت تهران پیوست و خیلی زود به مصاف پرسپولیس رفت، در همان هفته‌ی ششم. در مصاحبه‌ی مطبوعاتی پیش از این دیدار، وقتی خبرنگار از یحیی پرسید آیا پس از شکست دادن تیم سابقتان مشت‌تان را رو به آسمان گره می‌کنید یا خیر، با این‌که متوجه شیطنت خبرنگار شده بود و می‌توانست محترمانه از پاسخ دادن طفره برود، خیلی صریح و جدی به گونه‌ای که گویی اصلا متوجه منظور خبرنگار نشده است،گفت: \"نه، هرگز به احترام هواداران چنین کاری نمی‌کنم.\"جواب یحیی دهان‌کجی بارزی به حرکت فصل گذشته‌ی دائی روی نیمکت راه‌آهن بود. این صحبت‌ها به مذاق دائی خوش نیامد تا رابطه‌ی این دو فقط در ظاهر دوستانه به نظر برسد.

البته فراموش نکنیم خوشحالی یحیی در هنگام شکست پرسپولیس، کم‌تر از خوشحالی دائی در لیگ دوازدهم نبود و گواه این امر شهادت خبرنگاران حاضر در ورزشگاه تختی تهران است که شاهد شادی او منصور قنبرزاده (مدیر عامل نفت) بودند، زمانی‌که یحیی او را درآغوش کشیده بود و جشن دو نفره‌ای را در کنار در ورودی رختکن برپا کرده بودند. شاید تنها یحیی کمی باهوش‌تر و منطقی‌تر بود که برابر چشم هواداران حفظ ظاهر کرده بود.

لیگ سیزدهم؛ هفته‌ی بیست و یکم؛ ورزشگاه آزادی؛ پرسپولیس 0-0 نفت تهران.

سومین تقابل این دو سرمربی که نقش بالائی در مسیر تعیین قهرمانی در لیگ سیزدهم داشت، به یک تساوی ختم شد که اگر نتیجه‌ای جز این رقم می‌خورد حالا عنوان قهرمانی دیگر به نام فولاد خوزستان سند نخورده بود و یا نفت تهران و یا پرسپولیس تهران بودند که مدافع عنوان قهرمانی لقب می‌گرفتند.

لیگ چهاردهم؛ هفته‌ی سوم لیگ برتر؛ ورزشگاه آزادی؛ پرسپولیس ؟-؟ ذوب‌آهن اصفهان.

یحیی به اصفهان کوچ کرده است و دائی در همان پرسپولیس مانده است. با این وجود اوضاع دائی و یحیی چندان تفاوتی ندارد و هر دو با یک امتیاز در رده‌های دوازدهم و سیزدهم جدول رده‌بندی همسایه هستند. بی‌شک نتیجه‌ی این دیدار در سرنوشت آن‌ها روی نیمکت تیم‌های‌شان بسیار تأثیرگذار خواهد بود و یک شکست می‌تواند بحران را ضمیمه‌ی پرونده‌ی یکی از دو دوست قدیمی کند.

  ۱  
آی اسپورت
2014-08-13 11:06:45
نظر دهید
۱ نظر
علی جباری
چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۳، ۱۱:۴۸
یحیی و دایی رفاقتشون به خیلی قبل بر میگرده بالاخره همشهری هم هستن
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر