فهرست
نوستالژیِ گمشده، پرسپولیسی که هجومی نیست
نوستالژیِ گمشده، پرسپولیسی که هجومی نیست

نوستالژیِ گمشده، پرسپولیسی که هجومی نیست

آی اسپورت - چرا دنیزلی؟ این سوال را احتمالا طرفداران تیم های رقیب پرسپولیس بارها از خودشان پرسیده اند. اینکه چرا پیرمرد خندان ترک بدون کسب جام به چنین محبوبیتی میان پرسپولیسی ها رسیده و حتی وقتی پشت سر هم می باخته، همواره از آتش «حیا کن، رها کن» ها در امان مانده است؟ به نظر می رسید او به خوبی از رگ خواب هواداران پرسپولیس آگاه بود. بچه های دنیزلی، محکوم بودند به ارائه فوتبالی که حتی اگر منتج به نتیجه ایده آل نمی شود، بازتابنده تاریخ و فلسفه این باشگاه است. آن ها قرار نبود در هیچ شرایطی دست از حمله بکشند. مانترای شان شاید چیزی شبیه جمله فیلم چ بود که می گفت: «ننگ بر جنازه پاسداری که توی خشاب تنفگش اش هنوز فشنگ مانده باشد!».


نه فقط برای هواداران خاطره بازی که پرسپولیس دهه شصت را با جزئیات به خاطر سپرده اند، بلکه حتی برای افرادی که هیچ چیز از آن دوران به یاد ندارند، مفهومی به نام «تیم دهه شصت» تصویر ایده آل پرسپولیس را شکل می دهد. قرمزها در قامت تیمی معرفی می شوند که زمانی در همان شروع مسابقه 3 گل از حریف جلو بوده و در همه دقایق بعدی هم به جای فرورفتن به لاک دفاعی، خط آتش به سمت دروازه رقیب شکست خورده را برقرار می کرده است. خب، مقایسه داشته های پرسپولیس و سایر تیم های لیگ برتری در این سال ها و البته با توجه بیشتر به فوتبال و تاکتیک های دفاعی تازه اش، به سادگی می شود به این نتیجه رسید که تکرارِ آن مفهوم برای یک دوره طولانی در فضای فعلی فوتبال ایران نشدنی ست اما آیا ساخت تیمی که عادت رو به جلو بازی کردن را از یاد نبرد و بعد از به ثمر رساندن گل او بازیکنانش را توی محوطه جریمه جمع کند و بلد باشد موقعیت گل بسازد هم در دسته نشدنی های روزگار قرار می گیرند؟ از خاطرات دور که فاصله بگیریم، پرسپولیس همان تیمی ست که در سال های نزدیک، در یک نمایش خیره کننده 6 بار توپ را وارد دروازه الشباب کرده است. درست کمی پس از آن که در 10 دقیقه 3 بار دروازه استقلال را باز کرد. در واقع تنها تصویر نزدیک تنظیم شده روی عدسی خاطره های پرسپولیسی ها در ارتباط با فوتبال «واقعا هجومی» به دو مقطع حضور دنیزلی در این باشگاه مربوط می شود.


در پایان دومین دوره حضور دنیزلی با پرسپولیس، ژوزه سرمربی این تیم شد و دوران کابوس واری را در تهران تجربه کرد. فرگوسن مصر که تیمش بیش از حد به درخشش مهدوی کیا وابسته بود، در نیم فصل از تیم تهرانی کنار گذاشته شد. تیم او البته در هفته های آخر حضور این مربی یک پیروزی 6 تایی را برابر پیکان تجربه کرده بود که می توانست سرآغاز دگرگونی و بازگشت به مسیر پیروزی باشد اما نشد. بعد از ژوزه، یحیی شروعی طوفانی در پرسپولیس داشت، تیم او در همان مسابقه اول ملوان را 6 تایی کرد و یکی از خاطره انگیزترین دیدارهای همه این سال ها را به نمایش گذاشت. بچه های یحیی سریع ترین گل همه ادوار لیگ را نیز در شیراز به ثمر رساندند و همه را به تولد یک تیم تازه نفس و هجومی امیدوار کردند اما روزهای تنزل آن تیم خیلی سریع تر از آنچه انتظار می رفت فرارسید و آخرِ فصل، به زمانی برای وداع با گل محمدی تبدیل شد.


«مربیانی که سابقه بازی در پست های هجومی را دارند، تیم هایی هجومی می سازند». این قاعده هیچگاه در دوران مربیگری برای علی دایی صدق نکرده است. در تمام فصل های حضور او در پرسپولیس در دو مقطع مختلف، شاید تنها دیدار با مس در کرمان به دی ان ای پرسپولیسی ها نزدیک بود که در پروسه رقم خوردن نتیجه آن نیز، اتفاق  و داوری – حداقل کمی- اثربخش بودند. پرسپولیسِ دایی اساسا تیم موقعیت سازی نیست. این تیم بیشتر از آنکه طرح هایی برای استفاده از عمق و یا کناره های زمین داشته باشد، تیمی متکی به توانایی های فردی نفرات است و این افراد هستند که ماهیت بازی اش را تعیین می کنند. در تیم این مربی پاسکاری های رو به عقب و غیرریسکی زیادی نیز انجام می شود و خبری از طروات در خط حمله نیست. همانند آنچه در بازی نفت رخ داد، شخصیت تیپیکال تیم دایی بر خلاف کاراکتر خود او، جاه طلب بودن را به نمایش نمی گذارد و بعد از گل اول همواره عقب می رود تا همین دستاورد حداقلی را نیز از دست ندهد. با این همه، دایی تنها مقصر سال های بی حمله پرسپولیس نیست. تیمی که هوادرانش به خوبی می توانند همه تجربه های نمایش هجومی اش در سال های اخیر را خیلی ساده به یاد بیاورد و در این راه انگشت های یک دست هم برای شان کفایت می کند!

 

 

  ۷  
آی اسپورت
2014-08-14 15:40:19
نظر دهید
۷ نظر
-
پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۴۵
لگی های متوهم، تیم شما یه تیم حقیره که حتی یه افتخار بین المللی هم نداره، اونوقت همین تیم چند قهرمانی تو ایران داره، لنگ مافیایی کالت به کالتب
مصطفی
پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۳، ۱۶:۳۷
هرچه می نویسم درج نمی کنید لطفاً درج کنید
پرسپولیس همه جاش مشکل داره و در این سالها آنقدر ستاره سوزی کرده که حتی بازیکنان تازه به دوران رسیده ای مثل خانزاده، غریبی و امثالهم برای پرسپولیس ناز می کنند و دم از پیشنهادهای مختلف می دهند و موقعی که هم فرصت بازی بهشان می رسد خیلی افتضاح بازی می کنند. ساده بگم مشکل بازیکنانی ست که فقط منم منم دارند و لاغیر ...
اصلاً هر چه به حافظه خودم فشار می آورم یادم نمی آید پرسپولیس کی بازی خوبی که مطلق از حریفش برتر بود را به نمایش گذاشت. بازی مس کرمان پارسال به کنار چون حسن رودباریان و شیث رضایی در حق ما لطف کردند و گرنه هرگز آن نتیجه رقم نمی خورد. علی دایی اسطوره محبوب منه ولی بدرد پرسپولیس نمی خورده. بهترین بازیکنان ایران توی پرسپولیس جمع شدند همه تکنیکی و ریز نقش ولی کسی نیست که از این ها خوب استفاده کنه. همش دنبال بهانه بعد از هر شکست داور مقصر، زمین بد بود، تماشاگر فشار می یاره، رسانه ها مقصرند و ....
آخه تا کی باید این باشه مگر سایر تیم ها تماشاگر ندارند، یا رسانه به آن ها فشار نمی یاره، خود شماهایی که آتو دست این و آن میدهید. ما شب و روز نداریم به خاطر عشقمان یعنی پرسپولیس و این آقایان میلیاردی پول می گیرند و ناز می کنند.
امیر
پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۳، ۱۷:۴۸
شمایی که نظر گذاشتی،خودت اینقدر حقیری که حتی جرات نداشتی اسمتو بذاری.اونموقعی که یه مساوی آرزوتون بود جلوی پرسپولیس کبیر صداتون در نمیومد.
-
پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۳، ۱۸:۲۲
همه ی قهرمانیها و بردهای پرسپولیس مافیاییه کل فدراسیون و کمیته داوری و دولت و مجلس و ... پشت پرسپولیسن.
محمد
پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۳، ۱۸:۲۹
خفه کار کن شیش تایی 10 10 3 تو دیگه چی میگی اینجا با اون مربی مافیایی جواد چکش بد جوری پته های اقای کوتوله رو ریخت وسط برو جمع کن با اون تیمت یه اسطوره بین المللی نداری یه بازیکن تو اروپا تو عمرت نداشتی یه مرد سال فوتبال اسیا تو تاریخ منحوص باشگاه پیزوریت نداشتی
پیام مادریدیستا
جمعه ۲۴ مرداد ۱۳۹۳، ۰۲:۴۹
حقیر تویی که حتی اسمت رو هم ننوشتی آخه بدبخت بزرگی اسم پرسپولیس رو نمیتونی حتی تو ذهن کوچیکت جا بدی
مشروح
جمعه ۲۴ مرداد ۱۳۹۳، ۱۹:۲۸
پرسپولیس هچومی بازی نمی کند ئرسته ولی مگر استقلال هجومی بازی می کند؟
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر