فهرست
انتقامی نصفه و نیمه: میانبری وجود ندارد
انتقامی نصفه و نیمه: میانبری وجود ندارد

انتقامی نصفه و نیمه: میانبری وجود ندارد

آی‌اسپورت – جسی لینگارد از روی نیمکت وارد زمین شد تا انگلیس را به بازی برگرداند و هری کین یک بار دیگر از غریزه گلزنی بالایش استفاده کرد تا شکست خانگی 0-1 مقابل کرواسی را با پیروزی 1-2 عوض کند، بردی که به معنای صعود تیمش به مرحله نهایی لیگ ملت‌های اروپا بود.

قطعا پیروزی در اولین دوره این تورنمنت زخم‌ شکست در نیمه نهایی جام جهانی را برای انگلیس به فراموشی نمی‌سپارد. این برد در واقع انتقامی نصفه و نیمه بود و برای بازگشت به جایی که انگلیس می‌توانست در روسیه بهش برسد هیچ میانبری وجود ندارد. این تیم باید قدم به قدم به پیشرفتش ادامه دهد. در این راه اما پیروزی مقابل کرواسی قدمی بسیار بلند بود. اندوه تابستان هنوز برای بازیکنان انگلیس باقی مانده، بازیکنانی که فقط یک قدم تا رسیدن به فینال جام جهانی فاصله داشتند، افتخاری که تنها یک بار این تیم ملی تجربه‌اش کرده. اما پیروزی مقابل اسپانیا با آن نیمه اول طوفانی و بازگشت مقابل کرواسی نشان از نامید نشدن به این پسران و روحیه جنگندگی آن‌ها می‌دهد.

داستان بازی ومبلی داشت شبیه نیمه نهایی جام جهانی پیش می‌رفت. انگلیس در نیمه اول کاملا تیم برتر زمین بود و می‌توانست حداقل با دو گل از مهمانش پیش بیافتد. اما کرواسی همان تیم مقاوم چهار ماه پیش بود، تیمی که هر جوری بود خودش را در بازی حفظ کرد و بعد از اینکه گلش را زد همینطور قوی‌تر و با روحیه‌تر شد. تفاوت اما اینجا بود که این بار انگلیس به بازی بازگشت و مثل نیمه نهایی جام جهانی بعد از گل خوردن ذوب نشد. این مهمترین نکته برای گرت است، اینکه تیمش قدرت غلبه کردن بر شرایط سخت را پیدا کرده باشد.

فوتبال ملی انگلیس طی ده، پانزده سال اخیر هرگز روی خوشی به خودش ندیده بود. پس شاید اشکالی نداشته باشد در این روزها برای این تیم رویاپردازی کنیم. انگلیس معمولا با انتظارات بالا وارد تورنمنت‌های بزرگ می‌شد و با نمایش‌هایی دور از انتظار همه را نامید می‌کرد. اما در روسیه وضعیت برعکس شد. هیچکس از این تیم انتظار زیادی نداشت و آن‌ها تا نیمه نهایی پیش رفتند.

بعد از یورو 96 ما همه به این فکر می‌کردیم که کاش زودتر بتوانیم دوباره چنین حسی را تجربه کنیم و فرصت یک قدم جلوتر گذاشتن را پیدا کنیم. گاهی برای بازیکنان دو سال صبر کردن از یک تورنمنت بزرگ به دیگری سخت است. این حسی است که شاگردان گرت در حال حاضر دارند. آن‌ها تشنه تاریخ‌سازی هستند و از الان خودشان را برای یورو 2020 آماده می‌کنند و در مسیر درستی پیش می‌روند.

مهمترین نکته در پیشرفت این تیم خط دفاعی چهار نفره‌اش بود. من واقعا از تماشای بازی جان استونز و جو گومز کنار هم در قلب این خط دفاعی لذت بردم، همچنین از نمایش کایل واکر و بن چیلول به عنوان مدافعین کناری. این خط دفاعی چهار نفره انرژی بسیار بالایی دارد و با عمق بالا بازی می‌کند و حریف را در نیمه زمین تحت فشار قرار می‌دهد. این دقیقا خوی بازی خود گرت بود. من به یاد می‌آورم که گرت نه مدافعی خیلی سرعتی بود و نه چندان قدرتی، اما همیشه آماده نبرد با مهاجمین حریف در میانه زمین بود و علاقه‌ای به عقب‌نشینی نداشت.

اما مسئله‌ای که به نظر می‌رسد هنوز برای گرت حل نشده خط میانی تیم ملی است. او مقابل کرواسی از ترکیب اریک دایر، راس بارکلی و فابین دلف استفاده کرد. دلف بین این سه نفر بهترین نمایش را داشت و هم هوشمندانه در میانه زمین دریبل زد و هم چند بار با پاس‌های بلندش هم‌تیمی‌هایش در منچستر سیتی، واکر و رحیم استرلینگ را صاحب موقعیت کرد. بارکلی در این بین اما درخشش بازی مقابل اسپانیا را نداشت. دایر هم وظیفه خودش را به شکلی قابل قبول انجام داد.

گزینه‌های دیگر گرت برای خط میانی اما جسی لینگارد و دلی علی و هری وینکس بودند. چند دقیقه بعد از اینکه انگلیس گل خورد لینگارد و علی به زمین رفتند. لینگارد با گلی که زد و با توپی که از روی خط دروازه جردن پیکفورد در آورد عامل اصلی بازگشت تیم شد. لینگارد و علی در جام جهانی مهره‌های ثابت انگلیس در خط میانی بودند، اما به نظر می‌رسد گرت در حال حاضر دست به تجربه‌ورزی زده و دنبال پیدا کردن بهترین ترکیبش در میانه زمین است. لزوما اشکالی در این روند وجود ندارد، ولی برای بدل شدن به مدعی جدی بردن یک تورنمنت، مهم است که یک مربی در نهایت ترکیب اصلی تیمش را بشناسد.

۲    
آی اسپورت
2018-11-19 13:03:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر