فهرست
زوج جونز-روخو: صخره‌ی دفاعی یونایتد
زوج جونز-روخو: صخره‌ی دفاعی یونایتد

زوج جونز-روخو: صخره‌ی دفاعی یونایتد

آی‌اسپورت – با رفتن اریک بایی به جام ملت‌هایِ آفریقا و دور بودنش از منچستر یونایتد تا پایانِ ژانویه، ژوزه مورینیو گزینه‌هایِ دفاعیِ زیادی نخواهد داشت. درخششِ بایی در ابتدایِ حضورش در جزیره و اهمیت پیدا کردن نقشش برایِ مورینیو تا جایی پیش رفته بود که ترس از فرو ریختنِ نظامِ دفاعی یونایتد در غیبتِ او می‌رفت. اما وقتی بایی مصدوم شد، دو بازیکنی که به نظر نمی‌رسید جایی در برنامه‌هایِ آینده‌یِ مربیِ جدید شیاطین سرخ داشته باشند به شکلی غیر منتظره درخشیدند و جایی ثابت برای خودشان در ترکیب اصلی پیدا کردند.

پیروزیِ 0-2 مقابل وستهام یونایتد نهمین بازی‌ای بود که فیل جونز و مارکوس روخو این فصل کنار هم در قلبِ خط دفاعیِ یونایتد از ابتدا به زمین می‌رفتند. از این 9 بازی شاگردانِ مورینیو شش بازی را با پیروزی پشت سر گذاشتند و سه بازی دیگر را هم مساوی کردند. این روند بدون شکست که از پیروزیِ 1-3 در زمین سوانزی شروع شد حالا امیدهایِ یونایتد برای بازگشت به چمپیونز لیگ را بسیار بیشتر از قبل کرده است.

جونز و روخو در دو ماه گذشته به قدری قانع‌کننده بودند که دیگر به نظر نمی‌رسد مورینیو و یونایتد دنبال خرید مدافعی دیگر در ژانویه باشند، البته اگر مصدومیت روخو که در بازی جام حذفی مقابل ردینگ اتفاق افتاد جدی نباشد و تا آخر ماه او را حاشیه‌نشین نکند. جونز در این میان به خصوص بهترین فرصت را پیدا کرده تا بالاخره بعد از بیش از پنج سال جایگاهِ خودش در اولدترافورد را به عنوان مهره‌ای‌ کلیدی تثبیت کند.

مصدومیت‌های پیاپی و فشار زیادی که از سویِ سر الکس فرگوسن رویِ جونز بود («با این چیزی که من میبینم اون میتونه تبدیل به بهترین بازیکن ما بشه») باعث شد تا مدافعِ سابق بلکبرن با چالش‌های زیادی در راه پیشرفتش مواجه شود. اما به نظر می‌رسد تحت رهبری مورینیو جونز بالاخره تداوم لازم را پیدا کرده است. یونایتد این فصل با مدافع شماره‌یِ 4‌اش در قلب خط دفاعی میانگینِ 0.67 گل در هر بازی خورده، در حالیکه این آمار بدون او 1.18 بوده است. تاثیر روخو هم در استحکام بخشیدن به قلب خط دفاعیِ تیمش از منظر آمار مشخص است. یونایتد این فصل با مدافعِ آرژانتینی‌اش میانگینِ 0.6 گل در هر بازی خورده، و بدونِ او 1.3 گل.

روخو هم مثل جونز به زمان زیادی نیاز داشت تا بالاخره ارزش و اهمیت خودش برای یونایتد را نشان دهد. او که پس از نمایش‌های چشمگیرش در جام جهانیِ 2014 توسط لویی ون گال راهیِ اولدترافورد شد در دورانِ مربی هلندی هرگز موفق نشد خودش را به عنوان مدافع مرکزی یا مدافعِ چپِ اصلی و ثابت تیم معرفی کند. تا اینکه آمدن مورینیو و البته مصدومیت‌هایِ بایی و کریس اسمالینگ فرصتی دوباره به روخو داد، فرصتی که به خوبی ازش استفاده کرد.

جونز و روخو در حال حاضر صخره‌ای مستحکم مقابل داوید دخئا درست کرده‌اند و تلاش می‌کنند در هر لحظه در موقعیتی باشند که توپ را تا جایِ ممکن از دروازه‌یِ او دور کنند. شاید این نوع دفاع کردن سنتی و در جهت فرهنگ مدافعینِ فوتبال مدرن نباشد، اما برای یونایتد بسیار موثر بوده است. جونز این فصل بین تمام هم‌تیمی‌هایش بیشترین میانگین دفع توپ در هر بازی را داشته (8.3) و جونز هم از این منظر نفر دوم یونایتد محسوب می‌شود (7.5).

با این حال اما نوع بازی زوجِ جونز-روخو صرفا هم بر مبنای دفع توپ نیست. یونایتد در این فصلِ لیگ برتر بالاترین میانگینِ درصد پاس صحیح را داشته (85.1) و در این راه جونز (میانگین 43.2 پاس در هر بازی با 89.2 درصد پاس صحیح) و روخو (میانگین 46.1 پاس در هر بازی با 85.7 درصد پاس صحیح) هم نقش خودشان را بازی کرده‌اند. به خصوص بازگشت مایکل کریک به ترکیبِ اصلی یونایتد و قرار گرفتنش در مرکز خط میانی، جلوتر از جونز و روخو، به این دو مدافع کمک کرده که به دستور مورینیو هر وقت امکانش را دیدند توپ را به هافبکِ 34 ساله‌شان برسانند تا او نقش خودش به عنوان بازیسازِ اصلی تیم را بازی کند.

با اینکه شاید هنوز زوجِ جونز-روخو با زوج ایدئالی که هواداران یونایتد مد نظر داشتند فاصله داشته باشد، اما نمایشِ این دو به قدری قابل اطمینان و قانع کننده بوده که دیگر به نظر نمی‌رسد نیازی به خریدِ ویکتور لیندلوف از بنفیکا برای تقویت خط دفاعی باشد. مورینیو که در هفته‌های گذشته، در روند شش پیروزیِ پیاپی تیمش در لیگ کم‌کم ترکیب ثابتش را شناخته، فعلا می‌تواند از بابت قلب خط دفاعی‌اش هم خیالش راحت باشد و با اتکا به جونز و روخو امید زیادی برای کسب سهمیه‌یِ چمپیونز لیگ داشته باشد.

۵ ۱  
آی اسپورت
2017-01-09 12:32:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۱ نظر
برزو
دوشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۵، ۱۴:۰۱
خوب بود
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر