فهرست
با «مرحوم» گفتن‌شان چگونه کنار بیاییم؟
با «مرحوم» گفتن‌شان چگونه کنار بیاییم؟

با «مرحوم» گفتن‌شان چگونه کنار بیاییم؟

آی اسپورت – علی انصاریان، پگاه گیلان - پرسپولیس، ورزشگاه عضدی رشت، سال ۱۳۸، عکاس: کاوه کاویانپور

عجیب اینجاست که از تمام آنچه که در بالا نوشته شده فقط یک پرسپولیس مانده و بس! داش علی چند ساعتی هست که پرواز کرده، پگاه منحل شده، ورزشگاه عضدی تخریب شده و سال ۸۲ مدتهاست که رفتنی بی بازگشت داشته و کاوه کاویانپور نازنین هم چهار سالی هست که نداریمش!

واقعا باور کردنی نیست که همه این بلاها در فاصله فقط ۱۷ سال بر سرمان آوار شده و تو گویی قرن‌ها از این روز می‌گذرد و شاید اگر لنز دوربین کاوه قوی‌تر بود و می‌شد چهره هواداران بک گراند این عکس را تماشا کرد، بر تعداد غایبان امروز درون این عکس خروار خروار افزوده می‌شد.

سال ۸۲ یعنی سه سال پس از این که مهدی هاشمی نسب داغ بر دل قرمزها گذاشته بود و به لوییس فیگوترین شکل ممکن سر از تیم رقیب در آورده بود، پسر خوش قد و بالای تیم محمود خان یاوری و منصور خان پورحیدری (عجیب که این‌ها هم دیگر در جمع‌مان نیستند) پس از پنج  شش سال حضور در پرسپولیس حالا به قلب هواداران انبوه‌شان نفوذ کرده بود و دیگر نه علی انصاریان خالی که به درجه «داش علی» مفتخر شده بود.

لقبی که نخستین بار او گرفت و بعد از او به هیچ کس نیامد. لقبی که با ایستادگی‌اش پشت سلطان پس از شبه کودتای اکبرغمخوار بر علیه علی پروین طنینش محکم‌تر هم شد و با پروین رفت و سال بعد با احترامی چند ده برابر بازگشت. (آخر امروزی‌ها یادشان نمی‌آید که آن موقع که هنوز پروین خودش را نابود این و آن نکرده بود، حمایت از سلطان هزینه داشت و متر و معیار آزادگی به حساب می‌آمد!) و وقتی هم چند سال بعدتر که محمدحسن خان انصاری فرد، پنبه داش علی را به جرم کوهِ پشتِ سلطان بودن زد و او از سر لجاجت و کفر محمدحسن خان بیرون آوردن، به استقلال رفت نه تنها خبری از فحش‌های بی‌اصل و نسب گونه نشد، که انگشت اتهام بی‌عرضگی به سوی مدیرعامل نشانه رفت و غلظت تشویق‌های داش علی انصاریان در جایگاه شورشی ۳۶ حتی با پیراهن آبی، بیشتر هم شد.

پوشیدن پیراهن قرمز کمرنگ استیل آذین به همراه یار غارش حامد کاویانپور زیر پرچم سلطان هم هرگز از افسوس هواداران پرسپولیس برای دیدن دوباره داش علی در لباس قرمز کم نکرد و او هم به خیل بازیکنان بزرگی پیوست که حسرت خداحافظی با پیراهن تیم محبوب برای‌شان ابدی شد.

به هر روی مخترع سنجش تعصب از روی تعداد بخیه بدن، ابداع کننده واژه مثل کوه پشت پروینم، مالک منحصر به فردترین خنده‌های فوتبالی، صاحب رکورد فحش نخورترین بازیکن تاریخ فوتبال، خالق شوخی‌های بکر، دارای آمار رفیق بازترین فوتبالیست با بیشترین ارتباط در جامعه هنری و ده‌ها رکورد نانوشته دیگر ابدی شد.

حالا هم‌نسلی‌های ما دهه پنجاهی‌ها در ابتدای دوران میان سالی یکی یکی پر می‌کشند و هنوز فرصت زندگی پیدا نکرده، نشانی گورستان شهرها را یاد می‌گیرند و به ابدیت پیوند می‌خورند. و چه تلخ که شوربختانه تیم آن طرفی دارد روز به روز جذاب‌تر و پر و پیمان‌تر می‌شود و از کیفیت این وری‌ها کاسته می‌شود.

فقط این وسط یکی محض رضای خدا به ما دهه پنجاهی های گم شده در زمان بگوید؛ حالا که داور دارد به اشتباه به جای زدن سوت نیمه، پایان بازی را اعلام می‌کند و ما هنوز با این موضوع درست و حسابی خو نگرفته بودیم که دیگر نباید جلوی نام میناوند و انصاریان فوتبالیست و کاویانپور روزنامه نگار واژه جوان را بگذاریم، چگونه می‌توانیم با مرحوم گفتن‌شان عمری پس از این کنار بیاییم!؟

البته که عمری اگر باشد

۲۱    
آی اسپورت
2021-02-04 18:15:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر