فهرست
چرا قهرمان آسیا نمی‌شویم؟
چرا قهرمان آسیا نمی‌شویم؟

چرا قهرمان آسیا نمی‌شویم؟

آی‌اسپورت- صحنه نادر لگدی که فیروز کریمی حواله موتورسیکلت وسپای روبان زده کرد تا به حالت قهر از سن پایین بیاید و برود، احتمالاً یکی از عجیب‌ترین خاطرات سربازهای جوانی بود که خواب و بیدار و هاج و واج، داشتند صبحگاه متفاوتی را تجربه می‌کردند. مراسم صبحگاه مشترک مقر فرماندهی نیروی‌انتظامی تهران‌بزرگ در میدان توپخانه. مراسم تجلیل از پاس؛ تیم قهرمان جام باشگاه‌های آسیا. بازیکنان و کادر، سکه‌هایشان را گرفته بودند و همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا این‌که اعلام شد از 2‌نفر تجلیل ویژه‌تری صورت می‌گیرد. اهدای مبلغ یک‌میلیون تومان وجه نقد به بهزاد غلامپور، دروازه‌بان تیم و یک دستگاه موتور وسپا به آقای سرمربی، فیروز کریمی. این موتور ایتالیایی اگرچه آن روزها پدیده خیابان‌های تهران بود اما ارزش ریالی آن به صدهزار تومان هم نمی‌رسید و حالا که فیروزخان را بیشتر شناخته‌ایم، می‌فهمیم که واکنش او چندان هم غیرطبیعی نبوده است. 25‌سال بعد؛ حالا که فهمیده‌ایم آن قهرمانی، آخرین‌باری بوده که یک تیم ایرانی بر قله آسیا می‌ایستاد و این داستان آن‌قدر تکرار نمی‌شد تا سربازهای جوان به سن خاطره گفتن به کوچک‌ترها برسند.

ربع قرن حسرت، به هر حال طبیعی نیست. البته که فراموش نمی‌کنیم 6‌سال بعد از آن، استقلال در تهران و در حضور بیش از 120‌هزار تماشاگر می‌توانست عمر این حسرت را کوتاه‌تر کند و یادمان نمی‌رود که سپاهان در سال‌۲۰۰۷ و ذوب‌آهن درسال‌۲۰۱۰ تا یک قدمی اصفهانیزه کردن آسیا پیش رفته‌اند، اما همین و بس. آخرین فاتح، همان تیم پاسی بوده که این روزها خبر سقوط اسفبارش به دسته سه را شنیدیم و بماند که خود این ماجرا، یکی داستان است پر آب چشم. در بررسی چرایی این ناکامی اما، همین‌قدر فرصت داریم که به چند افسانه محلی برگردیم. چیزهایی که درباره نسبت فوتبال باشگاهی ایران و آسیا، که همواره زیر شمشیر دولبه غلو و تحقیر بوده‌اند. نگاه ما به باشگاه‌هایمان معمولا غلوآمیز و با چشم‌پوشی از واقعیت‌هایی است که تا وقتی سنگ محک رقبای آسیایی در کار نباشد، دیده نمی‌شوند و در کنار آن، چنان با تحقیر از فوتبال کشورهای عربی و آسیای میانه یاد می‌کنیم که انگار‌ نه‌ انگار سال‌هاست از پس‌شان برنیامده‌ایم تا تازه به غول‌های مرحله آخر و تیم‌های شرق برسیم.

فرمت برگزاری جام قهرمانان آسیا که پس از بارها تغییر، همچنان تابعی از جبر جغرافیایی است، می‌تواند به عنوان یکی از مقصران ناکامی تیم‌های ایرانی قلمداد شود اما بی‌گمان متهم ردیف اول نیست. این درست که تیم‌های غربی در حالی به‌مصاف تیم‌های شرق می‌روند که دگردیسی یک فصل فوتبالی را از سر گذرانده‌اند و شرقی‌ها در پایان فصل جاری‌شان به ما می‌رسند، اما واقعیت این بی‌ثباتی را در جای دیگری باید جست. احتمالا آنجا که تیم‌های ما، با پایان هر فصل کمتر نشانی از تیم فصل پیش دارند و این صرف‌نظر از بی‌ثباتی‌های مدیریتی است که باشگاه‌های دولتی ما با آن دست به گریبانند. نکته در نوع فوتبالی است که ارائه می‌شود و فلسفه‌ای که یک باشگاه با آن، تیمش را می‌سازد. تیم، به مثابه مجموعه‌ای از رفتار فنی افرادی که در قالب بازی نمایش داده می‌شود. شاید باثبات‌ترین نمونه از چنین مجموعه‌ای، پرسپولیس گذشته برانکو باشد که توانست سال گذشته تا نیمه‌نهایی خود را بالا بکشد و این، نزدیک‌ترین مثال به ثباتی است که از آن حرف می‌زنیم؛ میان‌بری برای دور زدن تمام کاستی‌هایی که در حوزه‌های مدیریتی و زیرساختی داریم. اما آیا جواب خواهد داد؟

پاسخ سریع و صریح، یک «نه» تأسف‌بار است و توضیح آن، به مفهوم توسعه در فوتبال برمی‌گردد و نگاهی که به بازی در سطح کلان داریم. واقعیت این است که پیشرفت در فوتبال اگر همه جانبه، شفاف، کلان‌نگر و با چشم‌انداز برنامه‌ریزی شده نباشد، هرگز محقق نخواهد شد. قهرمانی هر تیم ایرانی در لیگ قهرمانان، حتی اگر به همین زودی و همین‌قدر رویاپردازانه اتفاق هم بیافتد، انطباق چندانی با آن‌چه که ما به فوتبال‌مان داده‌‌ایم، ندارد. این شاید بیشتر به این درد بخورد که افسانه محلی دیگری ساخته شود و هواداران شعار «بیا بالا قهرمان آسیا» را با‌مسماتر فریاد بزنند، وقتی که منتظرند تیم‌شان از تونل استادیوم خارج شود. در واقعیت، ما به نفرین فیروز دچار شده‌ایم و انگار هرگز قرار نیست دره بی‌برنامه‌گی بین 2‌کوه استعداد و لیاقت‌مان پر شود. سرنوشت پاس، قهرمان آسیایی که به ته دره رفت، سیلی واقعیت است به صورت ما. دردناک‌تر از لگدی که فیروز کریمی به وسپای کذایی زد. پس، بگردیم دنبال فرماندهانی که برای این فوتبال تصمیم می‌گیرند و بخواهیم که آن دورترها را ببینند؛ جایی که قهرمانی در آسیا دیگر یک اتفاق ربع قرن یک‌بار نباشد.

۶ ۸  
آی اسپورت
2018-02-21 13:37:00
نظر دهید

۸ نظر
ویلی
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۳:۳۸
زمانی که پرسپولیس به عنوان اولین تیم در آسیا حرفه ای شد علی عبده میگفت افت کلاسه در رقابتهای آماتوری آسیا شرکت کنیم چلسی و سانتوز و بنفیکا میومدن تهران تورنمنت میذاشتن....تصور کنید اون رژیم طاغوت ستمشاهی باقی مونده بود با اون منابع و جمعیت کم و مدیریت و دیپلماسی قوی و روحیه میهن پرستی جامعه الان در همه عرصه ها چه غول عجیب و غریبی شده بودیم واقعن حق داشتن ترسیدن و زدنش زمین!!
لنگ اسپورت
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۴:۲۲
لنگی ها به هوادار ابله و نادانی مثل این ویلی کوچولو افتخار می کنند!!!
۷
ویلی
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۵:۲۹
"لنگ اسپورت" واقعن الان برداشت رنگی ازین کامنت داشتی؟ اونوقت من "ابله" و "نادان" محسوب میشم؟! یاللعجب...
۸
عباس
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۶:۲۱
در جواب لنگ اسپورت. روزنامه شما امروز نشون داد که چقدر تیم استقلال حقیر و پسته.از هوادارای تیمی که بنیان گذارش از عوامل کودتای 28 مرداد بوده انتظار دیگه ای نمیشه داشت.
۲
ویلی
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۶:۵۸
"عباس" آخه پسر خوب تورو چه به عوامل کودتای 28 مرداد!! درسته مجبورید زندگی حقیر و پوچتونو با کل کل و کری خونیای درپیت سوختم و سوختی سپری کنید ولی دیگه چرا رجُل ایرانسازو لجنمال میکنید؟ اون دوتا تیم جوندار بین المللی قبل 57 هیچ ربطی به این دو تیم بی هویت آماتور ندارن....
۱
استقلالی واقعی
پنجشنبه ۳ اسفند ۱۳۹۶، ۰۷:۳۲
کاملا موافقم باهات.حتی یه آتش به اختیار مثل مایلی کهن هم اعتراف کرده که اگه رژیم سابق بود الان قهرمان دنیا هم شده بودیم!کاش میشد...
۱
آنتی شومن
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۱۵:۳۳
احتمالا طرفدار مربی نخود مغز پرسپولیس نظر میدن که تقصیر کیروش هست.
۷
آبتین
چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶، ۲۲:۳۱
وقتی فلان تیم چینی میره هالک برزیلی رو می خره یعنی صعود تیم های ایرانی از گروهشون هم شق القمره. ایرانی ها رسما به خاطر استعداد خودشون تا نیمه نهایی میان. اما ما واقعا حق مون قهرمانی آسیا نیست وقتی بیشتر باشگاهامون استادیوم شخصی ندارن. وقتی فقط یه استادیوم آزادی داریم. ما واقعا هزینه ای نمی کنیم که بخواییم نتیجه ش رو ببینیم. همین پولی که به کیروش دادیم و داد همه اساتید فوتبالی درومده، در مقایسه با هزینه هایی که کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس میکنن عددی نیست. قطر فقط به یکی از نماینده های فیفا برای گرفتن حق میزبانی یه ساعت الماس نشان 75 میلیون دلار رشوه داده بود.
کلی هزینه فوتبال می کنن.
بعد انتظار دارین السد نبره پرسپولیس رو؟ اصلا فرض کنیم مساوی کنه. سال دیگه همین تیم السد از لحاظ بدنی تکون نخورده. اما بدن بازیکنان تیم های ایرانی تحلیل میره. اونم به خاطر اینه که اونا حرفه ای برخورد می کنن و ما حتی زمین تمرین نداریم چه برسه فیزیوتراپی درست درمون.
پولی که به ژاوی دادن معادل بودجه یه فصل پرسپولیسه.
اینجا قائدی میره کورس میذاره تا یه سال خودش رو محروم و کلی خانواده رو به عزا میشونه.
اما اگر پول درست توی باشگاهای ایران هزینه میشد. برخورد حرفه ای هم به بازیکن ها آموزش داده میشد که تا سه صبح پای قلیون و پلی استیشن و پارتی نباشن. ولی اینجا کلا همه چی رو دولت میده. مدیرعامل میاد بازیکن میخره بدهیش رو میندازه گردن بعدی. کار میرسه به فیفا، تهش جریمه.
باور کنید اینایی که به فیفا شکایت میکنن با هماهنگی باشگاه اینکار رو میکنن. چون دولت در نهایت باید جریمه رو بده و اینا اون جریمه رو باهم تقسیم میکنن. مثل همون داستان ایران نوین و حق پخش.

تا وقتی باشگاهای بزرگ ایران دولتی باشن هیچ پیشرفتی حاصل نخواهد شد. فقط بنگاه درآمد زایی برای عوامل مربوط به هر باشگاهه.
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر