فهرست
یادداشت ویژه: چرا رحیم استرلینگ ستاره اصلی تیم ملی انگلیس است؟
یادداشت ویژه: چرا رحیم استرلینگ ستاره اصلی تیم ملی انگلیس است؟

یادداشت ویژه: چرا رحیم استرلینگ ستاره اصلی تیم ملی انگلیس است؟

مایکل کاکس

آی اسپورت- همیشه گفته می شود که جوانان نیاز به تمرین های بیشتری دارند تا کلاس فوتبالی خودشان را ارتقا دهند.اما این برای رحیم استرلینگ که رشد فوتبالی اش در کشور انگلستان فوق العاده بوده، کاملا بی معنی است. استرلینگ زودتر از آنچه انتظار می رفت و البته تقریبا تصادفی به تیم اصلی لیورپول راه پیدا کرد. نقل و انتقالات ضعیف تابستان 2012 با آمدن براندن راجرز و البته بدون مهاجمان راضی کننده برای هواداران، استرلینگ را به طور اتفاقی در کنار سوارز و سوسو بازیکن اسپانیایی این تیم ،در ترکیب اصلی قرار داد. او اولین بازی کاملش برای لیورپول را از دومین بازی فصل این تیم در فصل 2012-13 شروع کرد. بازی که برابر منچسترسیتی انجام شد و با نتیجه 2-2 خاتمه یافت. و بعد در 15 بازی پی در پی برای تیمش به میدان رفت کو در 13 تای آنها، 90 دقیقه بازی کرد. اما با شروع کریسمس از ترکیب اصلی تیم خارج شد. بازیکنان 17 ساله هر باشگاه بزرگی، معمولا بعد از شکست های بزرگ ، خیلی زود ناامید می شوند اما استرلینگ به شکست احتیاج داشت تا فرم متفاوتی بگیرد.با انجام 15 بازی متوالی در یک نیم فصل. اما او بعد از دو بازی از کریسمس دوباره شروع کرد. این بار در کنار کوتینیو و دنیل استوریج که حالا به تیم اضافه شده بودند. درست وقتی که در هفته های پایانی لیگ به خاطر مصدومیت از ترکیب تیم کنار گذاشته شد، هرچند این یک حرکت سنجیده از طرف برندان راجرز به نظر می آمد.


راجرز در فوریه 2013 گفت:\"ما نیاز داریم تا یک مرحله به عقب برگردیم. اگر او دراین فصل این تعداد بازی نمی کرد، الان بهترین بازیکن تیم بود. این لیگ به صورت ذهنی به بازیکنان باتجربه و حرفه ای هم آسیب می رساند . درست مثل یک تخلیه ذهنی و فیزیکی است. این پسر تازه از آکادمی به تیم اضافه شده و با باشگاه قرارداد امضا کرده.  شما خستگی را درساق هایش می دیدید.
 اما الان این فشردگی بازی ها و خستگی اش از بین رفته.چیزی که ما می خواهیم.\"

بنابراین، علی رغم اینکه او خود را در حد یک بازیکن ثابت نشان داد، اما برای 9 ماه در لیگ برتر در ترکیب اصلی لیورپول قرار نگرفت. فصل بعد هم شرایط به همین ترتیب بود. در 12 دیدار ابتدایی، تنها یک بار در ترکیب اصلی قرار گرفت و در 11 بازی بعدی هم روی نیمکت بود.
جوشش دوباره
اما زمانی که او دوباره فرصت پیدا کرد، شکوفا شد. در ماه دسامبر درست زمانی که خستگی فصل قبل از تنش خارج شده بود،در 4 بازی 3 گل به ثمر رساند . سرعت بالایش دوباره برگشته بود و شتاب های ناگهانی اش مثل اسلحه در حال شلیک بودند. اما مهم تر از همه، او کارآمدتر به نظر می آمد. با پاس های دقیقش موثرتر بود و موقعیت شناس تر شده بود.این تحول در کمتر از 9 ماه از شروع فصل، خارق العاده بود.
امروز رحیم استرلینگ، هیجان انگیزترین فوتبالیست انگلیسی است. او تجربه وین رونی و توانایی گلزنی دنیل استوریج را ندارد، اما بازیکنان کمی این توانایی را دارند تا تماشاگران لیورپول و تیم ملی انگلیس را هیجان زده کنند، چون طرفداران انگلیسی، بیشتر ازهرچیز از بازیکن دریبل زن و خوش تکنیک خوششان می آید.



این توانایی دریبلینگ بالای استرلینگ، سلاح برجسته اوست. از زمان رابرت پیرس به این طرف، لیگ برتر یک پیستون دونده باقابلیت بازی در دوجناح و همچنین کارآمد به خود ندیده است. استرلینگ یک بازیکن تکنیکی قهار نیست اما به راحتی می تواند از سد بازیکنان حریف عبور کند. او سرعت خود را کم می کند و جهتش را تغییر می دهد. در این شرایط تماشای مدافعان حریف خیلی جذاب می شود.

نکته ای که ممکن است عجیب به نظر بیاید در اواسط دهه گذشته آرون لنون و شان رایت فیلیپس گزینه های خوبی برای تیم ملی انگلیس به نظر می رسدند.اما هیچ یک نتوانستند توانایی های شان را به طور کامل نشان بدهند و می توان گفت که سطح بازی استرلینگ بالاتر از هردوی آنهاست. سوالی که این روزها روی هاجسون با آن مواجه است، این که چگونه از توانایی استرلینگ استفاده کند.
آینده قرمزها
تکرار سیستم لیورپول؛ این موضوعی بود که در ذهن روی هاجسون در بازی دوستانه برابر دانمارک قرار داشت. دیداری که در مارچ گذشته انجام شد و با پیروزی یک بر صفر سه شیرها به پایان رسید. چیزی که واضح بود تغییر سیستم تیم به 4-3-3 بود که در چینش بازیکنان،استیوی جرارد، جوردن هندرسون و رحیم استرلینگ حضور داشتند و وین رونی درست در نقش لوییس سوارز در لیورپول، و جک ویلشر دقیقا مثل کوتینیو، به بازی گرفته شدند. درست شبیه سبک بازی لیورپول، که البته این شیوه دوام نداشت و روی هاجسون یه سیستم 4-2-3-1 برگشت. با این حال، هنوز چیزهای مشابهی در ذهن هاجسون وجود دارد. استوریج هنوز گل می زند، هندرسون یک هافبک فوق العاده است و استرلینگ هم هیجان انگیزتر از همیشه. این درست که جرارد از تیم ملی خداحافظی کرده ولی این سبک،همچنان با حضورش در لیورپول، یک الگوی جالب به نظر می رسد.
موضوعی که خیلی بدیهی است، تغییر سیستم بازی لیورپول نسبت به بازی قبلی توسط براندان راجرز است. تیم او با سیستم های متنوعی بازی می کند و استرلینگ در سه بازی اول فصل در سمت چپ، سمت راست و همچنین در برابر تاتنهام در راس خط هافبک الماسی قرمزها قرار گرفت که شاید این آخری بهترین نقش ممکن برایش باشد و یقینا در آن جا موثرتر است. موقعیت های زیاد در این پست و البته هوش بالای او، تمایل به حرکت در کناره ها و همچنین استفاده از فضایی که مهاجمین تیم برایش آماده کرده اند.
و اما در انتها در پیروزی یک بر صفر سه شیرها در برابر نروژ، روی هاجسون کار جالبی انجام داد. او پس از خروج رونی از بازی، سیستمش را تغییر داد و استرلینگ را در راس خط هافبک الماسی امتحان کرد. نقشی که استرلینگ در برابر تاتنهام در آن درخشیده بود. او از دریافت توپ در انتهای زمین راضی به نظر می رسید و شانس های گلزنی زیادی را در محوطه جریمه حریف ایجاد می کرد.


با حضور استرلینگ در پست
10، اوضاع از این هم بهتر می شود. بعد از بازی هاجسون اشاره کرد که او را به عنوان گزینه جدی برای قراردادنش در مرکز خط میانی و در اطراف خط حمله ،در بازی های آینده تیم ملی، در نظر دارد. چیزی که  با گذاشتن او در وسط  و وین رونی درکناره ، در بازی برابر ایتالیا در جام جهانی دیده شد. هاجسون باور داشت که او می تواند در میانه میدان آندره پیرلو را متوقف کند. او جناح راست لاجوردی پوشان را تحت فشار قرار می داد و تا حدودی عملکرد درخشانی داشت مخصوصا با شوت سرکشش که با اختلاف اندکی به بیرون زده شد.

البته درخشش استرلینگ ابتدا در جناح چپ بوده . او ترکیب زیبایی را با استوریج در سمت چپ تشکیل می داد واین نکته جالب توجه که آنها چطور بسیار سریع همدیگر را پیدا می کردند.


زوج استرلینگ- استوریج
آنها رابطه فوق العاده ای دارند و بهترین راه بازی گرفتن از آنها، اجازه به حضور استرلینگ در پست های تهاجمی است.
این به معنای استفاده رونی به عنوان مهاجم دوم است که می تواند بیش از پست شماره 10 برای او مناسب باشد. زیرا او دیگر به اندازه این روزهای استرلینگ نمی تواند حرکات انفجاری داشته باشد.
مثل بازیکنان بااستعداد این روزهای فوتبال، مهم ترین توانایی استرلینگ، بازی در پست های مختلف است. این که می تواند در جناح های راست،چپ و همچنین در وسط میدان، برای تیمش بازی کند. روی هاجسون او را تنها 10 بار در طول یک سال بازی می دهد در حالیکه این آمار برای براندان راجرز50 مرتبه است. بنابراین بیش از هرچیزی، این تصمیم گیری های سرمربی لیورپول است که در پیشرفت های فوتبالی آینده استرلینگ اهمیت بسیار دارد. موضوعی که با توجه به عملکرد سرمربی این تیم،امیدوارکننده است.

ترجمه: محمدحسین نجفی

  ۱  
آی اسپورت
2014-09-12 18:54:49
نظر دهید
۱ نظر
-
جمعه ۲۱ شهريور ۱۳۹۳، ۱۴:۵۰
یه روزی به سطح کریس رونالدو میرسه ، مطمئنم
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر