فهرست
تغییر فرهنگ و زبان بدن در امیریتس
تغییر فرهنگ و زبان بدن در امیریتس

تغییر فرهنگ و زبان بدن در امیریتس

آی‌اسپورت – من در دو سال اخیر واقعا علاقه‌ای نداشتم به امیریتس بیایم، چون جو استادیوم بسیار خاموش و بی‌تفاوت بود و لیاقت باشگاهی چون آرسنال خیلی بیشتر از این‌هاست. اما امروز واقعا شگفت‌زده شدم. آرسنال مقابل تاتنهام بازی می‌کرد، تیمی درجه یک که من عاشق تماشایشان هستم. با این حال آرسنال پیروز شد، با نمایشی که کاملا برتر نسبت به همشهری‌اش بود.

اونای امری نه تنها باعث پیشرفت بازیکنانش در همین چند ماه شده، که خودش دستاورد ارزشمندی است، بلکه تیمی متفاوت از آرسنال ساخته، با فرهنگ، ذهنیت و زبان بدنی دیگر. در 20 دقیقه اول بازی بازیکنان آرسنال که تک تک‌شان عالی بودند کاری کردند که تماشاگران پشت‌شان قرار بگیرند، با کیفیت بالای بازی‌شان، با پرسینگ‌شان، با تکل‌هایشان.

من از دقیقه اول تا آخر این بازی لذت بردم، چون یک دربی کامل بود و همه چیز داشت: گل‌های زیبا، پنالتی، تکل‌های خشن و درگیری بازیکنان با هم. امری مشخصا انرژی تازه‌ای به آرسنال بخشیده، عاملی که در سال‌های آخر آرسن ونگر گم شده بود. من از ونگر تا روز آخرش دفاع کردم، به خاطر مفهومی که برای باشگاه داشت. اما با آمدن امری انگار نفسی تازه در جان آرسنال دمیده شده.

من پیش از شروع هفته گفتم بازی مقابل تاتنهام و منچستر یونایتد جایی است که امری مشکلات تیمش را می‌بیند و حد و حدود بازیکنانش را می‌سنجد تا از آن برای رسیدن به مرحله بعدی پیشرفت آرسنال بهره ببرد. من اشتباه می‌کردم. این آرسنال به مرحله بعدی رسیده و حالا استانداردی جدید برای خودش تعریف کرده. با این وجود به نظرم امری از دو، سه پنجره نقل و انتقالات آینده استفاده زیادی خواهد کرد، چون به نظر من برخی از بازیکنانی که دارد همچنان کیفیت لازم را ندارند.

یکی از بازیکنانی که ممکن است در این دوران تغییر و شکل گرفتن نظم نوین امیریتس باشگاه را ترک کند، بزرگ‌ترین نام آن‌ها، یعنی مسوت اوزیل است. اوزیل این بازی را به خاطر مصدومیت از دست داد، اما حتی اگر آماده هم بود نمی‌توانست جایی در این ترکیب اصلی تیمی که این نوع فوتبال پرفشار و سریع را به نمایش می‌گذارد داشته باشد. من برای اوزیل احترام زیادی قائلم. او بازیکنی است که در فینال جام جهانی بازی کرده و قهرمان جهان شده. اما حقیقت تلخ همین است.

بازیکن کلیدی آرسنال در این دوران جدید لوکاس توریرا است، ژنرال مرکز زمین. کاری که توریرا می‌کند و نوع بازی‌اش به بازیکنان دیگر اجازه استراحت کردن و قدم زدن در زمین را نمی‌دهد. آرسنال حتی اندکی خشونت لازم را هم پیدا کرده. آرسنال چند سال اخیر هرگز تیمی نبود که بازیکنانش بعد از گل خوردن سمت اریک دایر بروند و باهاش درگیر شوند. من این جنبه از تیم امری را هم دوست دارم، وجهی که آرسنال ده سال اول ونگر هم داشت.

پیروزی مقابل تاتنهام لحظه‌ای بزرگ برای باشگاه آرسنال بود. مشخصا آرسنال با روند بدون باختش در 18 بازی پیش از دربی شمال لندن در راه پیشرفت پیش می‌رفت. اما دو شکست در دو بازی اول لیگ مقابل دو تیم بزرگ، منچستر سیتی و چلسی، این سوال را پیش آورده بود که آیا تیمی که امری ساخته قادر به رقابت در بالاترین سطح خواهد بود یا نه. اهمیت این پیروزی از این جهت بود.

من در ابتدای فصل اصلا فکر نمی‌کردم آرسنال قادر به رسیدن به جمع چهار تیم بالای جدول باشد. من فکر می‌کردم این هفته، با دو بازی مقابل تاتنهام و یونایتد سطح نه چندان بالای این تیم مشخص می‌شود. اما حالا آرسنال کاملا مدعی به پایان بردن فصل در جمع چهار تیم اول است. سیتی و لیورپول شاید دست نیافتنی باشند، اما تیم امری رقابتی نزدیک با چلسی و تاتنهام برای کسب سهمیه چمپیونز لیگ خواهد داشت.

و منچستر یونایتد؟ خب با تماشای بازی‌شان مقابل ساوتهمپتون مشخص است که آن‌ها کیلومترها با این پنج تیم دیگر فاصله دارند. با این حال اولدترافورد هیچوقت جای ساده‌ای برای بردن نیست و من اصلا تعجب نخواهم کرد اگر یونایتد چهارشنبه شب آرسنال را در خانه شکست دهد. اما هیچ تیمی دیگر نباید انتظاری غیر از این استاندارد جدید آرسنال که مقابل تاتنهام به ثبت رساندند داشته باشد.

۱۰    
آی اسپورت
2018-12-03 10:13:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید