فهرست
دفاع از آقای خاص: شور و احساس خالص
دفاع از آقای خاص: شور و احساس خالص

دفاع از آقای خاص: شور و احساس خالص

آی‌اسپورت – آخرین باری که آنتونی مارسیال دو گل در یک بازی رسمی برای منچستر یونایتد زد به نوامبر 2016 برمی‌گردد. گل‌های او در بازی دیروز به نظر می‌رسید پیروزی‌ای بزرگ برای یونایتد رقم خواهد زد که با گل ثانیه‌های آخر راس بارکلی به یک تساوی منجر شد.

نکته مهم اینجاست که مهره‌های هجومی یونایتد پتانسیل بسیار بالایی دارند و باید خیلی بیشتر از این‌ها این استعداد را در عمل نشان دهند. وقتی روملو لوکاکو در مرکز خط حمله بازی می‌کند، وینگرهای تیم، چه مارسیال باشد، چه مارکوس رشفورد، چه الکسیس سانچز باید مدام کنارش فرار کنند و از فضایی که او برایشان ایجاد می‌کند استفاده کنند، کاری که محمد صلاح و سادیو مانه در لیورپول می‌کنند.

این حرف لزوما به این معنا نیست که یونایتد باید با عرض کمتری بازی کند، اما مهره‌های هجومی این تیم باید بیشتر به دروازه حریفان نزدیک شوند و کیفیت ضربات آخر خودشان را بالاتر ببرند. در نیمه اول بازی دیروز تفاوت کیفی بالایی بین ادن ازارد و ویلیان و رشفورد و مارسیال بود. وینگرهای چلسی در هر زمینه بهتر از بال‌های یونایتد بودند. اما در نیمه دوم مارسیال گوشه‌ای از توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت و رشفورد هم خیلی بهتر بازی کرد. مسئله اینجاست که این بازیکنان بسیار مستعد باید در چنین نمایش‌هایی تداوم داشته باشند.

بله هم مارسیال و هم رشفورد هنوز خیلی جوان هستند، اما دو سه فصل تجربه بازی در تیم اول را دارند. البته کریستیانو رونالدو هم سه چهار فصل طول کشید تا بدل به بازیکنی شود که می‌شناسیمش، اما به نظرم رشفورد و مارسیال از این همه فرصتی که برای بازی پیدا می‌کنند باید استفاده بهتر و بیشتری ببرند. قبول که شاید پست بال راست برای رشفورد مناسب نباشد. او هم مثل مارسیال دوست دارد در مرکز خط حمله بازی کند. اما این دو باید با شرایط موجود بسازند و خودشان را تطبیق بدهند.

به نظر من یونایتد می‌تواند توسط وینگرهایش 40 گل در هر فصل داشته باشد. لوکاکو هم مهاجمی است که توانایی زدن حداقل 25 گل در یک فصل را داشته باشد. آیا واقعا انتظار 65 گل از لوکاکو و رشفورد و مارسیال و الکسیس در یک فصل انتظار بالایی است؟ به نظر من نه. این بازیکنان توانایی این را دارند که هر فصل به چنین آماری برسند و زمانی که این اتفاق رخ دهد تازه بدل به ستاره‌هایی می‌شوند که باید.

اما مسئله دیگر بازی خوشحالی بعد از گل تساوی چلسی و واکنشی بود که ژوزه مورینیو نسبت به آن داشت. من باور دارم این خوشحالی‌های گاهی افسارگسیخه بخشی از ذات فوتبال است. و در سوی دیگرش هم شما باید این اجازه را داشته باشید که نسبت بهش واکنش نشان دهید. خیلی راحت می‌توان در استودیو نشست و رفتار مربیان را در چنین شرایطی مسخره کرد. اما اتفاقی که در انتهای بازی افتاد از نظر من شور و احساسی خالص بود.

من اصلا دوست ندارم بگویم این رفتار الگوی بدی برای تماشاگران است. صادقانه می‌گویم که خودم در این شرایط قرار گرفته‌ام و وقتی تیمی چنین مقابل چشمانم خوشحالی کرده و بالا و پایین پریده موفق نشدم خودم را کنترل کنم و واکنشی نشان ندهم. اتفاقی که در این لحظه می‌افتد و انفجار احساساتی که می‌بینیم دقیقا دلیل عشق ما به فوتبال است و من دوست دارم خیلی بیشتر از این صحنه‌ها ببینم.

از نظر من هم رفتار نیمکت چلسی قابل پیش‌بینی بود و هم واکنش مورینیو و هیچ کدام اشتباه نبودند. مشخص است که گل تساوی در ثانیه‌های پایانی لحظه‌ای بزرگ برای هر تیمی به حساب می‌آید. پس مربیان و بازیکنان این تیم کاملا حق دارند با چنین شور و حرارتی جشن گل بگیرند.

فراموش نکنیم خود مورینیو اولین باری که به اولدترافورد آمد چطور بعد از گل تساوی پورتو مقابل یونایتد طول زمین را دوید. من عاشق چنین صحنه‌هایی در فوتبال هستم، وقتی بازیکنان یا مربیان کنترل احساسی خودشان را، نه البته به شکل خشونت‌آمیز، از دست می‌دهند.

بعد از بازی مورینیو و مائوریتزیو ساری با هم صحبت کردند و مارکو ایانی، دستیار دوم ساری که باعث واکنش خشمگین مورینیو شده بود هم از او عذرخواهی کرد و مورینیو هم عذرخواهی‌اش را پذیرفت و هر دو مربی در کنفرانس مطبوعاتی‌شان لبخند زدند.

۴    
آی اسپورت
2018-10-21 11:11:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر