فهرست
یوونتوس Vs اینتر: تانگوی آرژانتینی
یوونتوس Vs اینتر: تانگوی آرژانتینی

یوونتوس Vs اینتر: تانگوی آرژانتینی

آی‌اسپورت – بخش اعظمی از هیاهویِ قبل از شروع دربیِ ایتالیا متوجه یک تانگویِ آرژانتینی‌ است. گونزالو هیگوایین در هر شش بازی اخیرش برای یوونتوس گل زده. آخرین بازیکنی که قبل از او به چنین رکوردی رسیده بود، شاید باور نکنید، دیوید ترزگه، بیش از یک دهه‌یِ پیش بود. گلی که ال پیپیتا هفته‌یِ گذشته به ساسوئولو زد 15اُمین گلش در این فصل از سری آ بود.

هیگوایین حالا در جدالی جذاب، شانه به شانه با مائورو ایکاردی، با 15 گل برای فتح عنوانِ کاپوکانونیره‌یِ امسال می‌جنگد (هت تریک دیشبِ دریس مرتنز باعث شد تا ستاره‌یِ ناپولی 16 گله شود و به صدر جدول گلزنان برتر برسد). ایکاردی که این فصل در بازی رفت هم دروازه‌یِ یووه را باز کرده بود، امشب دنبال زدنِ هشتمین گلش در نهمین رویارویی با بیانکونری است، نکته‌ای که این سوال را پیش می‌آورد: چه کسی بیشتر از ایکاردی متنفر است؟ بانوی پیر یا مکسی لوپز؟

از کنایه‌یِ روزگار این خودِ بپه ماروتا و فابیو پاراتیچی، مدیر و مدیرِ ورزشیِ حال حاضر یووه بودند که در شغلِ پیشین‌شان ایکاردی را به سمپدوریا بردند و پایش را به سری آ باز کردند. احترامی که این دو نفر برای کاپیتانِ اینتر دارند همچنان پا بر جاست، و چرا نباشد؟ ایکاردی از استعدادی که ماروتا و پاراتیچی در وجودش دیده بودند به درستی استفاده کرده و این فصل با چند بعدی شدنِ فوتبالش پا به سطحی بالاتر از گذشته گذاشته است.

ایکاردی که پیش از این به خاطر تاثیر کمش در جریان بازی و فقط گل زدن مورد انتقاد قرار می‌گرفت، این فصل بدل به مهاجمی مدرن شده و جدا از 15 گلی که زده 8 پاس گل هم در سری آ داده، از جمله ارسالش برای ایوان پریسیچ در بازی رفت مقابل یوونتوس که گل دوم و پیروزیِ اینتر را به همراه داشت. از این منظر هیچ مهاجمی در پنج لیگ اول اروپا به پای کاپیتان نراتزوری نمی‌رسد.

اما هیگوایین و ایکاردی تنها آرژانتینی‌هایِ دربیِ ایتالیا نیستند. پائولو دیبالا، ملقب به "لا جویا" (خوشحالی) این روزها چندان خوشحال نیست. دیبالا هفته‌یِ پیش در همان بازی مقابل ساسوئولو در استادیوم ماپی بعد از تعویض شدن با مارکو پیاتسا دستِ مکس آلگری را رد کرد و با مربی‌اش دست نداد. این اقدام در ادامه‌یِ داستان انتقادهایِ عمومیِ آلگری از ستاره‌یِ آرژانتینی‌اش بعد از فرصت‌ها و پنالتی‌ای که دیبالا در سوپرکوپا ایتالیا قبل از کریسمس از دست داد، بود.

دیبالا دوست دارد بیشتر از این بازی کند و نه برای تیم دیگری. او این فصل فقط 12 بار در ترکیب اصلیِ بیانکونری قرار گرفته و از این 12 بازی تنها 3تا را به پایان رسانده و 9 بار تعویض شده است. با این وجود انتظار می‌رود مهاجم سابقِ پالرمو قراردادش را با یووه تا سالِ 2021 تمدید کند و حقوقی بیش از دیگر همبازی‌هایش، به استثناءِ هیگوایین بگیرد.

با وجود اتفاقی که هفته‌یِ پیش افتاد و ناراحتی و نارضایتیِ دیبالا به یک باره بروز یافت، آلگری دلگیری‌ای از او ندارد: «طبیعیه که بازیکنها دوست دارن بازی کنن.» خودِ دیبالا هم بابت رفتارش، که البته از سویِ باشگاه جریمه‌ای برایش در نظر نگرفته شد، هم از مربی و هم از هم‌تیمی‌هایش عذرخواهی کرده و پذیرفته که مرتکبِ بی احترامی نسبت به تیم شده است. اما این واقعه که حالا به خوبی و خوشی حل شده، ریشه در علاقه‌ و اعتقادِ آلگری به دیبالا دارد. با توجه به مقطع مهمی از فصل که واردش می‌شویم آلگری بسیار مراقب است تا بیش از حد از جادوگرش کار نکشد، اتفاقی که در پاییز افتاد و او به خاطر مصدومیت ماهیچه‌اش شش هفته را از دست داد.

بدین ترتیب با توجه به حضور این سه ستاره‌یِ آرژانتینی در دربیِ ایتالیا، یکی از تماشاگرانِ اصلی و مهم جدال جی استادیوم ادگاردو بائوزا خواهد بود. به نظر می‌رسد مربیِ آلبیسلسته با اعلام فهرست جدید بازیکنان تیم ملی آرژانتین قصد داشته باشد به تبعید بی منطقِ ایکاردی پایان بدهد.

اما بازی امشب تنها یک تانگویِ آرژانتینی نیست و به همان اندازه که در روزاریو و بوئنوس آیرس و کوردوبا تماشاگر دارد در زاگرب، اشپلیت و دوبرونویک هم مردم را پای تلویزیون‌هایشان میخکوب می‌کند. همانطور که قبلا اشاره شد این پریسیچ بود که در بازیِ رفت گل پیروزیِ اینتر را زد. پریسیچ در اولین بازیِ سالِ 2017 هم در حالی که تیمش با یک گل از اودینزه عقب افتاده بود منجیِ نراتزوری شد و با دو گلش یک پیروزی دیگر برای مربیِ جدیدش، استفانو پیولی به دست آورد.

پریسیچ البته تنها کرواتی نیست که این روزها در سن سیرو می‌درخشد. مارسلو بروزویچ که در تابستان حرف از پیوستنش به یوونتوس شده بود، در نهایت تصمیم گرفت برای یک فصل دیگر در اینتر باقی بماند. اما با آمدن فرانک دی بوئر شرایط برای "اپیک بروزو" بد شد و او تنها دو بار 90 دقیقه‌یِ کامل برایِ مربیِ هلندی‌اش بازی کرد. تا اینکه پیولی رهبری اینتر را به عهده گرفت و بروزویچ فراموش‌شده را به ترکیبِ اصلی بازگرداند. نتیجه‌یِ این تغییر چهار گل در پنج بازی اولی بود که بروزویچ برای اینترِ پیولی زد و خودش را به عنوانِ مهره‌ای کلیدی در مرکزِ خط میانی به اثبات رساند.

و در پایان البته ماریو مانزوکیچ را داریم، بازیکنی که به اندازه‌یِ کافی درباره‌اش حرف نمی‌زنند. در یوونتوس به مانزوکیچ لقبِ "مستر نو گود" را داده‌اند، نه به خاطر اینکه سطح بازی‌اش پایین است، بلکه به خاطر اینکه هیچ عاملی روی تمرکزش تاثیر نمی‌گذارد. زوُن بوبان این هفته درباره‌یِ مانزوکیچ در اسکای ایتالیا گفت: «خیلی سخته که عاشقش بشیم، ولی خیلی هم سخته که بهش احترام نذاریم. اون همیشه تویِ زمین تاثیرگذاره و همیشه آماده‌یِ کمک کردن به هم‌بازی‌هاشه

آلگری هم اعتقاد دارد مانزوکیچ درست درک نشده: «خیلی‌ها فقط ماریو را به عنوان یک بازیکن فیزیکی میدونن. اما من واقعا یادم نمیاد فوتبالیست کرواتی که تکنیکی نبوده. ماریو تکنیک و کیفیت بالایی داره.» پاسِ پشت پایِ مانزوکیچ در جریان ساخته شدن گلِ هیگوایین مقابل ساسوئولو نمونه‌یِ بارز این کیفیت تکنیکی بود.

با این حال پیش از شروعِ فصل جدید آینده‌یِ سوپر ماریو در تورین با شک و تردید همراه بود. خریدِ هیگوایین قطعا فرصت بازیِ کمتری به او می‌داد و زوجِ موفقش با دیبالا را به هم می‌ریخت. اما آلگری از مهاجم کرواتش خواست با واقعیت کنار بیاید: «من به ماریو گفتم اگه می‌خواد مطمئن باشه که هر هفته بازی میکنه باید بره ساوتهمپتون.» رقابت برای قرار گرفتن در ترکیبِ اصلی، در تیمی که ازش انتظار فتحِ چمپیونز لیگ می‌رود طبیعی و لازم است. حتی خودِ هیگوایین هم این فصل در چند بازی نیمکت‌نشین بوده، از جمله بازیِ رفت دربیِ ایتالیا.

پس مانزوکیچ در تورین ماند و با اینکه آلگری این مسئله را به زبان نمی‌آورد، بدل به بازیکن محبوب مربی‌اش شد: «ماریو الگوی بازیکنهای جوونه.» واقعا در کل فوتبال اروپا خیلی سخت مهاجمی پیدا می‌شود که به اندازه‌یِ مانزوکیچ خودش را برای تیم فدا کند و در بعد دفاعی موثر باشد و حتی با تمام وجود بدنش را مقابل ضربات حریفان قرار دهد، اتفاقی که مقابلِ آتالانتا افتاد.

آلگری قطعا بدون مانزوکیچ و کیفیاتِ منحصر به فردش نمی‌توانست از این سیستمِ جدیدِ 1-3-2-4 پرده برداری کند و تمام نیروهایِ تهاجمی‌اش، ملقب به "فنتستیک فایو" را با هم به زمین بفرستند. مانزوکیچ در این سیستم به عنوانِ بال چپ بازی می‌کند، اما در عمل منطقه‌ای از زمین را به اشغال خودش در می‌آورد که در فصول گذشته متعلق به پل پوگبا بود. فیزیکالیته‌یِ بالایِ او در این پست باعث می‌شود سامی خدیرا و میرالم پیانیچ در مرکز زمین آزادیِ عمل بیشتری برای نزدیک شدن به دیبالا و هیگوایین و خوان کوادرادو پیدا کنند.

درسته که امشب ستاره‌هایِ آرژانتینی یووه و اینتر تمام توجه‌ها در دربیِ ایتالیا را متوجه خودشان می‌کنند، اما داستانِ واقعی، داستانِ مانزوکیچ است.

۴ ۱  
آی اسپورت
2017-02-05 11:31:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
مسعود
يكشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۵، ۱۲:۴۵
متن بدی نبود خیلی وقته دیگه بازی های اینتر یووه ، اینتر میلان ، یووه رم و بقیه بازی های این تیما برای فوتبال دوستان اروپایی جذابیتی نداره اما دربی ایتالیا همیشه دربی هست . اینتر اوج گرفته و شاید بتونه با مربی جدیدش بعد از مدت ها یووه رو تو زمینش متوقف کنه و با توجه به برد بازی رفت یکم صدر جدول رو جذاب تر کنه اما بازم بعیده با وجود شکست اینتر در بازی امشب بازم قهرمان نشه پس هم چنان لیگ ایتالیا جذاب نیست و فقط میشه بازی های جذاب ازش دراورد اما اگه میلان و اینتر ثبات بیشتری داشته باشن و یووه هم کمی افت کنه میشه لیگ جذاب تر باشه هرچند نتیجه گیری در اروپا رو فعلا باید فراموش کنن
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر