فهرست
درباره فوتبال ۵۰-۵۰؛ زمانی برای برتر نبودن
درباره فوتبال ۵۰-۵۰؛ زمانی برای برتر نبودن

درباره فوتبال ۵۰-۵۰؛ زمانی برای برتر نبودن

آی‌اسپورت- چهار سال پیش تیم ملّی فوتبال ایران با هدایت کارلوس کیروش به جام جهانی رفت امّا نه با آرامش خاطر و اطمینان. آن تیم روزی بحرین را شش تایی می‌کرد و به فاصلهٔ یک هفته با همان بحرین به سختی مساوی؛ کرهٔ جنوبی را رفت و برگشت شکست می‌داد ولی ناگهان به ازبکستان می‌باخت. و البته همان پیروزی‌های برابر کره هم به نظر با بخت و اقبال به دست می‌آمد؛ اگرچه که همان بخت و اقبال در شکست مقابل ازبکستان و لبنان علیه تیم عمل می‌کرد و این دقیقا موضوع مورد بحث است. فوتبال پنجاه پنجاه.

تیم ملّی چهار سال پیش تنها یک نمونه‌ است. اصولا وقتی دو تیم فوتبال هیچ برتری ویژه‌ای نسبت به هم ندارند، رقابت‌شان تبدیل به فوتبالی تصادفی و البته پایاپای می‌شود که رخ‌‌دادها و صحنه‌های پنجاه پنجاه نتیجه دیدارشان را مشخّص می‌کند. هر چه هر دو تیم قوی‌تر باشند این تساوی پرفشارتر می‌شود امّا در اصل تصادف نتیجه بازی تفاوتی ایجاد نمی‌کند. چلسی و منچستر یونایتد این فصل مثال‌هایی هستند که سطح کیفی‌شان بسیار بالاتر از ایران و بحرین چهار سال پیش است؛ در شرایط عادی بازی منچستر و چلسی رقابتی نزدیک و پرفشار خواهد بود که تک صحنه‌ها تعیین‌کنندهٔ نتیجه می‌شوند. امّا به دلایلی مختلف منچسر سیتی از این دسته بیرون رفته و یک سر و گردن بالاتر ایستاده. سیتیزن‌ها در هر بازی خودشان را به حریفان لیگ جزیره تحمیل می‌کنند. کاری که تیم کیروش از چهار سال پیش شروع کرد و به تدریج فوتبالش را با توجّه به نکته‌هایی زمان‌بر و حاصل فکر به دیگر تیم‌های آسیایی تحمیل کرد. کاری که برانکو ایوانکوویچ با پرسپولیس کرد و سه سالی‌ست که فوتبالش برتری محسوسی نسبت به رقیبانش دارد. آنچه که برتری تیمی را به دیگری دیکته می‌کند هر چه بیشتر دور شدن از حالت پنجاه پنجاه و برتری در المان‌های مختلف بازی‌ست.

بدن‌سازی حرفه‌ای و منطبق با طرح فنّی تیم که امکان بهره‌برداری بهتر از بازیکنان را می‌دهد، در نتیجه افزایش سرعت تیمی شامل جا به جایی‌ها و پاس‌ها و همچنین افزایش فشردگی بازیکنان در فاز دفاعی، از جمله نکته‌هایی هستند که پرسپولیس سه سال اخیر را نسبت به دیگر تیم‌های ایرانی برتری داده‌اند. به این‌ها بیافزایید مسائل روحی و روانی مثل شخصیت برنده و قهرمانی که به تیم تزریق شد و البته همیّتی که بابت از دست دادن کاپیتان تیم میان بازیکنان به وجود آمد. در چنین شرایطی وقتی اغلب تیم‌های لیگ برتر ایران در تمام این مسائل سطح پایین و بی‌رمق هستند، سطح بازی پرسپولیس از حالت پنجاه پنجاه فراتر می‌رود. قهرمانی‌های زودهنگام و با اختلاف امتیاز بالا را شاید فقط در کل‌کل‌های هوادارانه بتوان کتمان کرد ولی در بعد فنّی این اختلاف تصادفی نیست و حاصل همین تفاوت‌هاست. امّا آیا چنین تیمی را نمی‌توان برد؟ البته که می‌شود؛ تمام مجموعهٔ عامل برتری ممکن است در تک بازی‌هایی به دلایلی کار نکنند و عملا شرایط بازی تصادفی شود.

دربی ۸۶ تهران فوتبالی پنجاه پنجاه بود. همان‌طور که دربی ۸۵. در سال‌های اخیر کمتر پیش آمده که تیمی در دربی تهران برتری محسوس فنّی به حریف داشته باشد. دربی دو سال پیش که ۴-۲ به نفع پرسپولیس تمام شد و رقابت سال گذشته که ۳-۲ به نفع استقلال به پایان رسید از معدود این‌هاست که یکی از دو تیم با برتری فنّی مشخّص عملا حریف را از پا در آورد. امّا برگردیم به دیدار اخیر. پرسپولیس هیچ کدام از برتری‌های ذکر شده‌اش را نشان نمی‌داد. دوندگی همیشگی در کار نبود. پاس‌ها نه سریع، که به روش قدیمی بلند از انتهای دفاع ارسال می‌شد؛ حتّی هر بار هم قصدی برای پاس‌های کوتاه همیشگی داشتند با پاس اشتباه و از دست رفتن مدام توپ جریان بازی در اختیار حریف قرار می‌گرفت. وقتی شما هیچ کدام از برتری‌های خود را رو نکنید، بازی پنجاه پنجاه می‌شود. در چنین شرایطی کافی‌ست حریف کمی سطح بالاتر از رقبای معمول شما باشد؛ استقلال یا السد. پاس‌های اشتباه فراوان و سپردن جریان بازی به حریف تیر خلاص به تیم شما خواهد بود.
استقلال چه کرد؟ بازی استقلال هم عملا هیچ برتری ویژه‌ای از نظر فنّی به پرسپولیس نداشت. در این بازی پنجاه پنجاه، که دور از ذهن نیست بیرانوند روی سر جلال حسینی نمی‌پرید و پرسپولیس در روز افتضاحش بدون یک حمله درست بازی را مساوی می‌کرد، استقلال روی مجموعه سه چهار اشتباه پیاپی قرمزها به گل رسید و برنده شد. درست همان‌طور که در دیدار رفت دو تیم هم پرسپولیس بدون برتری چشم‌گیر، روی اشتباه عجیب و غریب روزبه چشمی و آن پنالتی یک گل زد و برنده از زمین خارج شد.

شرحی که رفت در اهمّیّت نگاه فنّی و تفکیک آن از بعد هواداری بود. در فوتبال بدنه لیگ ایران اغلب نتایج پنجاه پنجاه است. نگاه کنید به فاصله امتیاز کم تیم‌های بدنه و نتیجه‌های دیمی که کسب می‌شود؛ گردهمایی معمولی‌ها کنار هم در جدول. در چنین شرایطی پرسپولیس تیمی‌ست که سه سال پیشرفت بارز فنّی را طی کرده و استقلال هم چند ماهی‌ست زیر نظر شفر بهتر شده. امّا آنچه در دربی ۸۶ و اغلب دربی‌های تهران رخ می‌دهد بیش از آن‌که فنّی باشد احساسی و روانی‌ست. اغلب بازیکنان ایرانی به خاطر دوری از سطح اوّل فوتبال دنیا و به رغم رقم‌های سطح اوّلی که دریافت می‌کنند، در بازی‌های بزرگ این‌چنینی بازدهی بسیار پایینی دارند. دربی تهران معمولا بازی پنجاه پنجاه است و تصادف‌ها برنده را مشخّص می‌کند. مثل این بازی، مثل بازی رفتش، مثل بسیاری دربی‌های پیشین. تیم برانکو فنّی‌ترین تیم این روزهای ایران است، تیم شفر در مسیر فنّی‌تر شدن و بهتر شدن، ولی پنجشنبهٔ گذشته نه برانکو خودکشی کرد، نه شفر غول‌کشی. نتیجه بازی را اندکی انگیزه بیشتر آبی‌ها و کمی چاشنی شانس رقم زد. تصمیم با ماست که فوتبال ببینیم، شايد هم فیلم بازی را یکی دو بار بیشتر ببینیم و بعد لب به سخن باز کنیم یا این‌که از پیش دهان باز کرده باشیم و چشم‌ها را بسته. این‌ها را که بپذیریم تازه می‌توان درباره سیستم و آرایش و چیدمان تیم‌ها حرف زد.

۸۵ ۳۱  
آی اسپورت
2018-03-04 20:02:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۳۱ نظر
ناشناس
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۰:۴۵
بله استقلال هیچ برتری نداشت فقط دو تا شوت اومد سمت دروازه که همش جایی رفت که رحمتی بود اون وقت استقلال دروازه خالی گل نکرده مامه تیام تک به تک گل نکرد و تازه موقعیت های استقلال سر اشتباه حریف نبوده تازه پرسپولیس که کلا میکشید زیر توپ حالا همه ی این ها فرق کوچیکه ؟ اون وقت دربی رفت فرق بزرگ ؟ پرسپولیس هم حتی کشید زیرش گل نزد اون وقت فرق کوچیک بوده ؟ اون وقت کارشناسای آی اسپورت هم بی طرف ؟
پوریا طباطبایی
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۰:۵۵
دوست عزیز! صحبت از برتری فنّیه. استقلال فوتبال نرمال خودش رو بازی کرد. فقط به عنوان یک مثال می‌گم و امیدوارم منظور من از کلّ نوشته رو متوجّه بشید. حضور تیام در موقیعت تک به تکی که به دست آورد حاصل نقشهٔ پیچیده تاکتیکی یا چیزی نبود که از دست کادر فنّی پرسپولیس در رفته باشه؛ حاصل رفتار عجیب و غریب شجاع خلیل‌زاده بود که کنار کشید و فشار نیاورد. همچنین روی گل جلال حسینی در یه بازدهی پایین فردی هیچ فشاری روی تیام نیاورد.

صحبت از اینه که بازدهی فردی بازیکنا و اشتباه‌هاشون بازی رو جهت داد نه لزوما نقشه تاکتیکی ویژه‌ای. طبعا اگر موقعیت استقلال خطرناک‌تر نبود و گل نمی‌زد که برنده نمی‌شد. استقلال برنده این بازی و سزاوار سه امتیازشه.
۹
حمید
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۴۴
جناب طباطبایی
من استقلالی از طرفداران مقالات شما بودم ولی این مقاله کاملا جانبدارانه و به جهت توجیه شکست تیم محبوب شما نوشته شده
چرا قضیه رو از این منظر نمیبینید که استقلال بلایی به سر فنی ترین تیم ایران آورد که بازی تیم حریف در حد بازی سیاه جامگان تنزل کرد؟
چرا اینطوری به قضیه نگاه نمیکنید که ترس از استقلال کاری کرد که برانکو عملال با تفنگ به مغز خودش شلیک کنه؟
پنجشنبه بازی رو همه دیدیم و منصفانه باید گفت استراتژی های تدافعی استقلال استراتژی های تهاجمی پرسپولیس رو بی اثر کرد و همینطور نیمه اول استقلال نشون داد نقاط ضعف تیم حریف رو بخوبی میشناسه و از همین نقطه هم نهایتا گلزنی کرد و چند موقعیت بوجود آورد
اصلا همین که بعد 4 روز از دربی هنوز مقاله نویسان پرسپولیسی سعی در توجیه اون شکست و دفاع از برانکو دارن نشون میده که این شکست فنی تر، غیر قابل قبول تر و سنگین تر اون بوده که تیم شما و شما انتظارش رو داشتید
بالاخره ما هم استقلال هستیم و فراموش نکنید که پتانسیل استقلال کمتر از پرسپولیس نیست
برانکو رو خدا نکنید همین که بزرگترین تیمی که تا بحال سرمربیش بوده پرسپولیس هستش نشون میده ایشون دقیقا کجای فوتبال ایستاده
ممنون برای زحمات شما در سایت
۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۰:۲۷
حمید جان خوشحالم که می‌خونی من رو و متاسّفم که منظورم به تو هم درست منتقل نشده. ببین بحث توجیه باخت نیست. بحث نوع نگاه به قضیه و بازیه. حرف من اینه که برتری فنّی و اشتباه تاکتیکی گاهی پیش میاد؛ مثل بازی ۴-۲ که پرسپولیس بهتر بود و بازی ۳-۲ پارسال که استقلال بهتر بود. می‌خوام بگم بازی پنجشنبه از دید من با همه چیزی که شرح دادم روی اشتباه برانکو از دست نرفت یا روی تدابیر ویژهٔ شفر. البته که شفر فرقی داره با نفرات قبلیش و خب تیم بهتری داشت که تونست برنده بشه. حرف من فقط سر میزان پرداختن به مسائله. این بازی رو به هر حال استقلال برده و حتما برتر بوده؛ ولی این برتری کجا بوده بحثه. دارم از این حرف می‌زنم که این برتری تو اختلاف فاحشی در چیدمان و تاکتیک مربّیا نبود. همین.
۳
حمید در پاسخ به آقای پوریا طباطبایی
سه شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۶، ۱۳:۴۴
جناب طباطبایی ممنون که پاسخ دادید
تا حدودی از توضیحاتتون قانع شدم ولی در آنالیز دیشب برنامه نود تقریبا چیزی که منظور بنده بود هم گفته شد
برانکو بدون نقشه به این بازی نیومد ولی استراتژی استقلال نقشه های برانکو رو ناکام گذاشت، این نکته ایه که بنده بهش تاکید دارم.
اینطور نبوده که همه بار فنی برد استقلال رو بزارید رو قضیه اشتباه چیدمان برانکو و یا مثلا اشتباهات فردی بازیکنهای دفاعی پرسپولیس. همونطور که دیشب در 90 دیدید پلن هجومی پرسپولیس کاملا توسط شفر مهار شد.
پرسپولیس واقعی
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۲:۰۳
واقعا ممنونم از شما آقای پوریا
دوست دارم بدانم چند ساله هستی ، چون بسیار عالی قلم میزنی.
آرامشی در نوشتار شماست که به ما هم سرایت می کند.

۲ ۳
پوریا طباطبایی
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۳۱
ممنونم و خوشحالم اگر آرامشی منتقل می‌شه. ۲۶ساله‌ام.
۲
پرسپولیس واقعی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۵:۵۳
پس خوش بحال ما و جامعه ی رسانه ای ، چون یه جنتلمن رسانه و قلم داره رشد میکنه
امیدوارم جای خالی بزرگان این عرصه را پرکنی
من چهل و هفت سالمه
۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۱۰:۰۱
ارادتمندم!
۱
edi
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۲:۰۵
نویسنده آی اسپورت درست می فرمایند و محمد تقوی که سال هاست داره بازی های لیگ برتر انگلیس رو تحلیل می کنه اشتباه کردن که گفتن استقلال کاملا با برنامه بازی رو برد.این برتری فنی نیست؟!!!پس چی اسمشه؟بعدم جناب نویسنده عزیز به نظر شما این دو باری که تیام با جابجایی های خودش توی دفاع پرسپولیس فضاها رو پیدا کرده و فرصت ایجاد کرده برای تیم آیا مهارت فردی بوده یا توصیه مربی؟اتفاقا در هر دو مورد هافبک های استقلال که یکیش پاس ابراهیمی بود و یکی چپاروف با کمترین درنگ پاس رو دادن به تیام پس این تمرین شده بوده که لایه های دفاعی پرسپولیس رو با جابجایی باز کنن و از همون نقطه هم به گل رسید.بس کنین لطفا!!!پرسپولیس و برانکو‌ در برابر شفر و استقلال کیش و مات شدن این همه تحلیل دربی بود
۱ ۱
پوریا طباطبایی
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۳۳
ادی عزیز من هیچ ادّعا نکردم استقلال برنامه نداشت. همه حرف من همین بود که بحث کیش و مات نبود که خب شما قبول نداری و با این نوشتهٔ من هم قانع نشدی ظاهرا.
آقای تقوی هم استاد ماست و دوستش داریم.
۳
Kian
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۰۷
آره بابا ،استقلال ببره،۵۰-۵۰ و از روی شانس بوده،سه موقعیت صددر صد نیمه اول و بازی مالکانه استقلال شانسی و ۵۰-۵۰ بوده،اگه تیام تک به تک رو میزد ،اگه شجاعیان جلوی دروازه بار اول زودتر پاس میداد و بار دوم جلوی دروازه ضربه سرشو به بالای دروازه نمیزد بازم از این حرفا میزدید،شانسی که شما میگید اگه همراه استقلال بود نیمه اولو حداقل با سه گل میومد بیرون
۱ ۹
پوریا طباطبایی
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۴۰
کیان جان بارها توی متن اشاره کردم که فقط همین بازی نیست و اغلب دربی‌های تهران از این جنسن. بعدشم کاش وقت و حوصله داشته باشی بازم بخونی متن رو و دقّت کنی که منظورم برد و باخت شانسی نبود؛ دارم از فوتبالی حرف می‌زنم که لزوما برتری تاکتیکی ویژه‌ای به هم ندارن که در نهایت بگم این همه از انقلاب شفر حرف زدن زود و از گند زدن برانکو اشتباهه؛ می‌خوام بگم بازی نزدیک بود اشتباه‌های فردی خیلی بیش از تاکتیک و آرایش نقش داشت توش. نیمه اوّل اونقدر پرسپولیسیا بد بودن که بله می‌شد کلّی گل بخورن ولی این تو تعریف من از بازی ۵۰ ۵۰ اخلالی ایجاد نمی‌کنه. امیدوارم منظورم از ۵۰ ۵۰ رو رسونده باشم از با این توضیح.
۳
على
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۰:۵۴
آقا چه اصرارى دارى كه جواب بدى، نويسنده همه دلايل، فكت ها و تحليلش رو به خدمت ميگيره تا بتونه پيش از نقطه پايان پيامش رو منتقل كنه و در واقع كلامش منعقد بشه. اين رويكرد مصلحانه كه با تغيير لحن و موكد كردن برخى نكات بخواى همه رو راضى و متقاعد كنى كاملا اشتباهه. به نظرم واكنش بسيارى از دوستان استقلالى بعد از برد دربى كمى اغراق شده، غير منطقى و با رنگ و بوى عقده گشايى و تا حدودى توهين آميزه، فقط كافيه به مطالب روزنامه هوادارى استقلال نگاهى گذرا داشته باشيم، كه حتى سعى در مصادره موفقيت هاى اخير استقلال به نفع دار و دسته ى فتح الله زاده داره، متاسفانه دكتر فتح الله زاده يه مدته دستش كوتاه شده و به هر درى ميزنه باز نميشه. به هر حال جامعه دو قطبى هواداراى، در طول چهار سال گذشته از تعادل خارج شده بود و اين واكنش هاى احساسى كمى ذاتى و مابقى نتيجه اين مستقيم فاصله فاحش دو تيمه.
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۱:۰۰
علی عزیز تا جایی که فرصت کنم از هم‌کلامی با رفقای فوتبالی که اهل بحث باشن استقبال می‌کنم؛ همون‌طور که با رفقای نزدیک همیشه این بحثا هست، تا اونجا که امکانش رو داشته باشم با رفقای ندیده و نشناخته هم اگه این ارتباط برقرار بشه، شاید سطح اعتمادمون به هم کمی بالا بره. معمولا هم پاسخ نظرهای «استقلال جوان» و «پیروزی»گونه رو نمی‌دم. این متن چون داره از یه نگاه تازه حرف می‌زنه جایی که حس می‌کنم رفقا منظورم رو درست متوجّه نشدن توضیح می‌دم.
بازم ممنون از توجّهت.
۲
على
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۲:۰۰
به نظرم اين اصرار بر برقرارى ارتباط نتيجه بخش نيست و اساسا نيازى به انگيزش خوانى و در مقابل اعتماد سازى نيست، با مثال هايى كه از ليگ داخلى و ليگ برتر انگليس آورده شده موافقم اما نتيجه اين دربى بيشتر از هر عاملى تحت تأثير اشتباهات تاكتيكى، عدم تعيين شرح وظايف مشخص و منطبق بر سيستم، در اختيار نداشتن ابزار كافى براى پياده كردن نقشه هاى تمرينى و شاه بيت ماجرا كه ريشه همه ى اين مسائل را مى توان در آن ديد، تفكر اصول گرا و غير استراتژيك برانكو كه براى مهمترين مقطع فصل و بازى هاى سرنوشت ساز هيچ گونه انگيزش بخشى، تغيير و تنوع تاكتيكى، آماده سازى و برنامه خاصى طراحى نكرده بود.
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۲:۱۵
نوع نگاه و دلیلی که برای نتیجه این دربی می‌بینی برام قابل فهمه ولی خب با بخش‌هاییش مخالفم. به هر حال ممنونم.
۱
على
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۳:۰۴
نتيجه دربى كاملا قابل پيش بينى بود البته علاوه بر مواردى كه گفتم با در نظر گرفتن فاكتورهايى كه تاثير محسوس و انكار ناپذيرى بر اين مسابقه داره و شما هم توى مطلبت بهش اشاره كردى، اگه شفر نيمه دوم اينقدر محتاط و منفعت طلبانه صرفا به حفظ نتيجه نگاه نمى كرد، مطمئنا برد استقلال با نتيجه بهترى رقم مى خورد، شفر اين نكته رو خيلى خوب فهميده بود. حتى اگه يه نود دقيقه ديگه هم بازى ادامه داشته باشه، پرسپوليس با اين سيستم، ابزار نامناسب و عدم تمركز، توان خلق موقعيت نداره. همه اين ها در تاييد اشتباهات برانكو در طى روندى است كه بطور مشخص پس از مصدوميت كاميابى نيا اتفاق افتاد.
۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۹:۴۶
دقیقا یکی از چیزایی که پشت این نوشته بود رو اشاره کردی؛ اگه استقلال برتری محسوسی داشت باید چند تا دیگه به این پرسپولیس فروپاشیده می‌زد. برتریش دقیقا تو آرامش و نبود فشار روشون بود که باعث شد با کمترین هزینه به چیزی که می‌خوان برسن.
۱
Kian
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۱۳:۴۵
پوریا جان شما درسته که سعیتو کردی بی طرف باشی ولی کاملا تمایلات رنگیت تو این نوشته محسوسه و میخوای نقش شفر در تحول استقلال رو به کل نادیده بگیری،استقلال مزد بازی سرتر و بهتر در نیمه اولو گرفت،در حالی که بازی رفت کل بازی رو بهتر بود ولی باخت،مطمئنا بعد از بازی رفت این مطلبو نمی نوشتی ولی همین که لحن مودبانه ای داره و مثل دیگران که حتی دکترا دارن و عقده گشایی میکنن نبودی!یه سوال ؛ شما قبلا تو سایت برد و باخت فعالیت نمیکردی؟
پوریا طباطبایی
سه شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۶، ۰۱:۴۵
والّا اگه حسّ تمایل رنگی منتقل می‌شه واقعا کاریش نمی‌شه کرد. من همهٔ تلاشم رو کردم. شاید اگر من بازی رفت هم چیزی نوشته بودم این حس کمتر پیش می‌اومد ولی خب اون موقع وقت و تمرکزش رو نداشتم. حالا در گذر زمان آدما بیشتر به هم اعتماد می‌کنن.

ممنونم از لطفت. نه اینجایی که گفتی نمی‌شناسم.
۱
بهنام
يكشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶، ۲۳:۱۹
موافقم! البته این 50-50 از نظر فنی درسته ولی به لحاظ امکانات (تو فوتبال ایران یعنی عمدتا تفاوت سطح بازیکنان) در نتایج بازی ها تاثیر مستقیم داره. به این شکل که تیم هایی که بازیکنان بهتری دارن از فرصت های اتفاقی که فراهم میشه بهتر استفاده میکنن. برای فهم بهتر باید قهرمانی آخر استقلال قلعه نویی رو بررسی کرد یا نایب قهرمانی پرسپولیس دایی با بازیهای ملال آور. هر وقت بازیکنا افت کردن یا تیم قدرت خرید نداشت فاجعه ای رخ داد ولی تیم برانکو سه سال پیش رو بررسی کنیم می بینیم که خرید آنچنانی نداشت (احمدزاده کامیابی نیا انصاری مسلمان و بنگستون و ماریچ) ولی پیشرفت فنی تیم در طول فصل کاملا محسوس بود. مجددا یکسال بعد خریدها محدود و موثر و قهرمانی مقتدارانه و در نهایت فصل جاری قهرمانی مقتدرانه با حداقل تغییرات و حتی جدایی بازیکنان تاثیرگذاری مثل طارمی و رضاییان. سال آینده پرسپولیس مشکل محرومیت داره و این کار رو برای برانکو سخت میکنه و برای رقیب احتمالی یعنی استقلال شفر راحتتر ولی به هیچ عنوان نمیشه نتیجه رو از الان پیشبینی کرد!
۵ ۲
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۰:۲۳
دقیقا یکی از اون هزاران المانی که می‌شه توش بهتر بود به وضوح مهره‌ست. خیلی خوب گفتی بهنام. منتهی خب الان اگه بگی استقلال یکی از برتری‌هاش تو این بازی ۵۰ ۵۰ مهره‌هاش بود نه تفکّر شفر یحتمل فحش‌کش می‌شی تو این فضای ملتهب. ممنونم.
۳
بهنام
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۹:۲۸
پوریا جان ممنون بابت نوشته خوبت و اینکه پیگیر کامنت ها هم هستی. این حس خوبی به آدم میده که میشه یه گفتگوی سالمی داشت تو این فضای غوغاسالار! واقعا عجیب و تاسف برانگیزه که همه دستاوردهای فنی یه مربی و تیم همراهش به واسطه یک شکست خفیف زیر سوال میره!
۲
مهرداد
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۲:۴۶
چیزی که من درک نمیکنم اینه که اصلا تاکتیک برانکو واسه این بازی چی بود دقیقا؟ اصولا در هیچ نقطه ای از بازی ما ندیدیم که پرسپولیس از یه راه مشخص سعی در فشار آوردن به استقلال داشته باشه. در حالی که مثلا بازی با ذوب آهن قلعه نوعی مشخصا هر چی هافبک که تو تیمش داشت رو به زمین آورد چون به درستی درک کرده بود که اگه هافبکای استقلالو از کار بندازه میتونه بر بازی سوار بشه. در مقابل استقلال برای گلزنی ایده روشنی داشت. پاسهای عمقی و نفوذ از راست. مشخصا هیچ سعیی برای سانتر از کنارین هم وجود نداشت چون هم مدافعین پرسپولیس سرزنای خوبین و ام استقلال مهاجم سرزن قابلی نداره. اینجاس که دیگه فوتبال ۵۰-۵۰ نیست. یه تیم با تحلیل درست از تیم مقابل گل میزنه و بعدم در فاز دفاعی با تحلیل صحیح از حریف اجازه یه خلق موقعیتم به حریف نمیده. اینکه چرا بازیکنای پرسپولیس در بازیهایی که تیم حریف به نقاط ضعفشون پی برده اینجوری وا میدن و سراسیمه بازی میکنن نیاز به یه تحلیل جدا داره.
۱ ۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۹:۵۹
تلاش می‌کنم چیزهایی بنویسم دربارهٔ اینکه تاکتیک یا برنامهٔ برانکو چی بود. ولی کاملا درسته که جلو تیمایی که فقط کمی بهترن وا می‌دن.
بی طرف
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۴:۲۸
اینکه برای خواندن تک تک کامنتها وقت می ذارید و سعی می کنید بیشترشون رو جواب بدید قابل تقدیر هست.
و اینکه به نظرم نویسنده های سایت اگر سعی کنن از واژه ها یا مقاله هایی که خواننده حس کنه بهش اهانت شده پرهیز کنن کمی باعث می شه فضای سایت بهتر بشه و همین که خواننده می تونه بدون پیش داوری کردن درباره یک نویسنده اون مقاله رو بخونه.
۲ ۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۰۹:۴۹
ممنونم و امیدوارم همین‌طور باشه.
۱
mostafa1363
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۱۰:۱۴
پوریا جان از نوشته شما معلومه پرسپولیسی دو آتیشه هستی اما باز جای تشکر داره که خیلی بی ادبانه همراه با بی احترامی و تابلو(مثل بقیه مطالب آی اسپرت)ننوشتی و سعی کردی کمی منطق چاشنی نوشته کنی اما بعد
اینکه میگی تفاوت سطح مربی ها زیاد نبود و تفاوت سطح تاکتیک ندبود توی داربی که برادر عزیزم همه جای دنیا تفاوت مربی ها رو توجه اونها به جزیات مشخص میکنه تفاوتشون رو شوق و انگیزه برتری طلبی و روح مبارزه و کار روی روح و روان و انگیزه بازیکن وقت گذاشتن برای تحلیل و بررسی تیم خود و رقبا مشخص میکنه وگرنه اصول فوتبال که همه جا یکیه دقیقا تفاوت شفر و برانکو هم همین انگیزه و روح برتری طلبی و وقت گذاشتن و آنالیز نقاط برتری و ضعف حریفه که شفر انجام داد و برانکو نه...روح و روان سرشار از انگیزه استقلال مه شفر بهش هدیه داد و ترس و احتیاط پرسپولیس که برانکو تزریق کرد...اره داداش تفاوت شفر و برانکو تفاوت کیروش و برانکو تفاوت مربی سطح بالا و مربی متوسط رو همین جزیات میسازه وگرنه مایلی کهن هم میدونه اصول مربیگری چیه...درضمن شما حق داری تمایلات رنگی داشته باشی اما حق نداری توی سایتی که مخاطب عام داره تمایلاتت رو نشر بدی بهتره بی طرف باشی پوریای عزیز
۱
پوریا طباطبایی
دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶، ۱۰:۴۹
مصطفی عزیز دربارهٔ تمایلات رنگی که خب گریزی نیست واقعا تلاش فقط در جهت همین حفظ بی‌طرفیه.

اگه بخوام یا همین چیزهایی که خودت اشاره کردی بگم، بخشی از حرف من اینه که این شور و هیجان و جزئیاتی که به درستی گفتی، لزوما همه‌ش با مربی نیست و چیزهای دیگه هم توش مؤثره؛ البته که مربی هم توش مسئول، مسئول اصلیه.
۱
مجتبی
سه شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۶، ۰۱:۱۷
خاک تو سر جامعه ای کنن که حتی جامعه ی نویسنده اش هم کامنت ها رو سانسور میکنن ، کامنتی که من گذاشته بودم توش نه بی احترامی بود نه بی ادبی
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر