فهرست
دوستم دیدیه، همیشه یک قدم جلوتر
دوستم دیدیه، همیشه یک قدم جلوتر

دوستم دیدیه، همیشه یک قدم جلوتر

آی‌اسپورت – انگار تمام عمرم دیدیه دشان را می‌شناختم. ما با هم در آکادمی نانت بزرگ شدیم و همیشه هم اتاقی بودیم و کنار هم در تیم‌های زیر 14 سال، زیر 17 سال و زیر 21 ساله‌های فرانسه بازی رشد کردیم.

من و دیدیه با هم به مارسی رفتیم و قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شدیم، بزرگ‌ترین افتخار باشگاهی در تاریخ فوتبال فرانسه. بعد که به ایتالیا رفتیم مسیرمان جدا شد و من راهی میلان شدم و دیدیه راهی یوونتوس. ما کنار هم قهرمان جام جهانی 1998 شدیم و بعد در انگلیس یک بار دیگر این بار در چلسی هم‌بازی شدیم و اف‌ای کاپ را فتح کردیم.

من پدرخوانده پسر دیدیه، دیلن، هستم و او پدرخوانده پسر من، ویرجیل. پس قطعا نباید از من انتظار داشته باشید حرفی منفی درباره دوست قدیمی‌ام بزنم. اما حتی اگر هم می‌خواستم نکته منفی‌ای درباره او پیدا نمی‌کردم. برخی از مردم از این تیم شکایت دارند که چرا فوتبال هجومی‌تر بازی نمی‌کند. اولا که ما به فینال جام جهانی رسیده‌ایم و دوم اینکه بازی فرانسه و آرژانتین جذاب‌ترین فوتبال کل تورنمنت بود.

دیدیه این تیم را با فقط و فقط یک هدف ساخته: قهرمانی. و اگر فکر می‌کنید او آدمی خشک است و اهل شوخی نیست حتما شوی تلویزیونی‌ای که من برایش کار می‌کنم را در فرانسه ندیده‌اید. ما بعد از پیروزی مقابل بلژیک در نیمه نهایی با دیدیه ارتباط مستقیم داشتیم. من داشتم به او تبریک می‌گفتم و سوالم را در ذهنم می‌چیدم که دیدیه زد زیر خنده و گفت: «چرا مثل ژورنالیست‌ها با من حرف می‌زنی؟! این منم دِدِه، رفیق قدیمیت. پس مثل همیشه باهام حرف بزن.» من به حرفش گوش دادم و ازش پرسیدم چطور این بازیکنان را تحت کنترل خودت در آوردی. جواب دیدیه این بود: «من 20 سال پیش از پس تو بر آمدم، پس بعید بود این بچه‌ها خیلی برایم دردسری درست کنند!»

دیدیه همیشه بالغ‌تر از سن خودش بود، همیشه آماده فداکاری برای پیروزی و همیشه یک قدم جلوتر از بقیه. بعد از پایان دوران فوتبال فوق‌العاده‌اش او در راه دیگری به موفقیت رسید که خیلی‌ها در آن شکست خورده‌اند. به نظر من فوتبالیست‌های بزرگی که قصد دارند مربی‌هایی درجه یک شوند سختی ویژه‌ای در پیش دارند. واقعا چند نفر از این نمونه‌ها داریم؟

من احترام زیادی برای اراده و انرژی او قائلم. دیدیه یا دست به کاری نمی‌زند، یا اگر بزند باید تا انتهایش برود. برای او وسط راه معنایی ندارد. او وسواس و عشقی عمیق نسبت به فوتبال دارد که برای هر مربی بزرگی لازم است. و حالا دیدیه در آستانه افتخاری بزرگ قرار دارد. او می‌تواند بدل به تنها سومین نفری در تاریخ شود که هم به عنوان بازیکن و هم مربی جام جهانی را فتح کرده‌اند، بعد از ماریو زاگالو و فرانتس بکن‌باوئر.

این فرانسه دقیقا تیم دشان است. برای دیدیه البته ساختن چنین تصویری از تیمش ساده نبود چون او مربی‌ایست که دوست دارد هر روز با بازیکنانش در تماس و تمرین باشد. این کاری بود که او در مارسی می‌کرد و از همین راه قهرمان لیگ یک فرانسه شد. من می‌دانم او هنوز هم دلش برای این نوع مربیگری تنگ می‌شود، اما به هر حال خودش را با شرایط مربیگری ملی تطبیق داده است.

مردم درباره دیدیه می‌گویند او مردی پراگماتیست است. این حرف از این منظر به نظرم درست است که دیدیه همیشه در بدترین شرایط راهی برای رهایی پیدا می‌کند و هرکاری لازم باشد برای زنده ماندن و پیروزی شدن انجام می‌دهد. دیدیه توقع زیادی از بازیکنانش دارد، اما همیشه به حرف آن‌ها هم گوش می‌دهد و با هوش بالایش این شکاف نسلی را پر می‌کند.

دیدیه باید کنترل کامل تیم را در تمام جوانب داشته باشد. اگر این شرایط وجود نداشته باشد او تیم را ترک می‌کند. او با توجه به تجربه و افتخارات زیادش همیشه دقیقا می‌داند از خودش و بقیه چه می‌خواهد و چه انتظاری دارد.

این فرانسه با تیمی که ما در 1998 داشتیم و باهاش قهرمان شدیم تفاوت دارد. مثلا تیم ما باتجربه‌تر بود و پر از بازیکنان دور و بر 30 سال. این تیم جوان‌تر است با کیفیاتی متفاوت. این بازیکنان در محیطی دیگر و با ارزش‌هایی متفاوت با ما بزرگ شده‌اند، اما دیدیه نشان داده این مسئله مشکلی برایش ایجاد نمی‌کند.

شکست در فینال یورو 2016 خیلی برای دیدیه تلخ بود چون او احساس می‌کرد بازیکنان لازم برای فتحش را دارد. بعد از این باخت او دست به تغییر پرسونلش زد و تیمی جدید برای جام جهانی ساخت. این نقطه قوت دیدیه است، متفکر و بله عملگرا. دو سال پیش هیچکس نمی‌دانست ما قرار است کیلین امباپه را داشته باشیم. دو ماه پیش هیچکس فکر نمی‌کرد به جای جبرئیل سیدیبه و بنجامین مندی، بنجامین پاوار و لوکاس هرناندز در ترکیب اصلی بازی کنند.

این اتفاقی شانسی نبود و از دید بالای دیدیه ناشی شد. دیدیه همیشه یک رهبر بود، البته رهبری برای تمام تیم. حالا فقط یک بازی باقی مانده تا ستاره دوم روی پیراهن فرانسه نقش ببندد. من مطمئنم 20 سال بعد از اینکه او به عنوان کاپیتان این جام را بالا برد، این بار به عنوان مربی چنین افتخار بزرگی را تجربه خواهد کرد.

۲    
آی اسپورت
2018-07-15 15:18:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر