فهرست
آنچلوتی و بایرن: ترسی‌هایی که باقی است
آنچلوتی و بایرن: ترسی‌هایی که باقی است

آنچلوتی و بایرن: ترسی‌هایی که باقی است

آی‌اسپورت - بعضی داستانها آنقدر که مکرر روایت می‌شوند به وردی جادویی بدل می‌شوند، عبارتی مقدس می‌شوند و اعتقاد برآنست که واجد قدرتی روحانی هستند. عبادتند. برای بایرن مونیخ، باشگاهی که شعار خود-ارجاع Mia san Mia  (هستیم آنکه هستیم) را داخل آستر پیراهن تیم‌شان دوخته‌اند، داستان مکرر بر سرِ زبانِ هفته‌های اخیر موقع‌شناسی‌شان است. اگر با زبانی بی‌پیرایه و فارغ از اصطلاحات فنی سخن بگوییم، ماجرا توانایی آنهاست در " آنجا بودن" وقتی که واقعا لازم باشد، --در بازیهای بزرگ، رویاروی تیم‌های بزرگ.

«همیشه گفته‌ایم که قدرت خودمان را نشان خواهیم داد. در این هفت سال و نیمی که من اینجا هستم، همیشه همین طور بوده‌ایم.» این جملات را آرین روبن بعد از سوت پایان بازی چهارشنبه در آلیانتز آرنا، در پی پیروزی 5-1 برآرسنال به زبان آورد.

البته این ادعا به طور کامل صحت ندارد. هیچ تیمی قادر نیست همیشه در مواقع لازم در بالاترین سطح بازی کند. حتا بایرنِ روبن هم روزهای بد داشته، از حذف کابوس‌وار در مرحلۀ یک هشتم نهایی چمپیونز لیگ در برابر اینترمیلان (2011) گرفته تا شکست‌های با اختلاف زیاد جلوی رئال مادرید ( 2014) و بارسلونا (2015) در دو نیمه نهایی تحت هدایت پپ گواردیولا.

از آنجایی که بایرن از سال 2009 به بعد با حضور روبن توانسته در ارائۀ بازی خوب انسجامی ممتد داشته باشد، صرف این واقعیت که بسیاری از بازیکنان بایرن از نیاز مبرم به فراتر رفتن از سطح بوندسلیگایِ دیگر یکنواخت و آسان برایشان حرف می‌زنند، نشان می‌دهد که دربارۀ برنامۀ اصلی آنچلوتی شک و تردید‌هایی وجود دارد.

پیروزی قاطع بر آرسنالی که به طرزی خجالت بار دست‌ و پا بسته بود می‌توان دلیل برنامۀ مورد نیاز دانست، این پیروزی به مرد ایتالیائی اجازه می‌دهد دست‌کم تا مرحلۀ یک چهارم نهایی به رژیم کم فشارش ادامه بدهد. اما این پیروزی باعث مسکوت ماندن نگرانی‌های عمیق‌تر دربارۀ روش‌های این مربی پنجاه و هفت ساله نخواهد شد.

اولا عملکرد آرسنال- غیر از بیست دقیقه نسبتا منسجم و قابل دفاع در نیمۀ اول- برای تیمی حاضر در مرحلۀ حذفی لیگ قهرمانان، به قدری افتضاح بود که دشوار بتوان از این بازی به عنوان پیروزی بر تیمی بزرگ در یک بازی بزرگ حرف زد. نمایش بی‌مایه، منفعل و عاری از انسجام و اعتماد به نفس توپچی‌ها بیشتر مشابه عملکرد سالیانِ اخیرِ تیم‌هایی در سطح شاختار دونتسک و اف سی بازل در آلیانتز آرنا بود. هر دو بازی هفت بر صفر به نفع بایرن تمام شد. بنابراین نه مدیران و نه بازیکنانِ بایرن از حذفِ تیم ونگر، در حالیکه هنوز بازی برگشت هم انجام نشده، بیش از حد به خودشان مطمئن نخواهند شد. بایرن در این بازی هم به اندازه‌یِ کافی لحظاتی از ضعفِ دفاعی و کندی در خط حمله داشت که قضاوتِ کلی را به روزی دیگر موکول کند.

مسالۀ دوم و مهم‌تر اینست که در همین بازی بارقه‌هایی از نگرانی به چشم می‌آمد: یازده نفر ترکیب اولیۀ بایرن بالاترین میانگین سنی در میان تیم های چمپیونز لیگ از 2005 به این سو را داشتند، بالاتر از بیست و نه سال. بله، البته که ترجیح آنجلوتی در انتخاب حرفه‌ای‌های با تجربه مسلم است. و باز هم البته که اولین بار نیست تیمی که بازیکنانش اندکی از اوجشان فاصله گرفتند در چمپیونز لیگ موفق عمل می‌کند. آنچلوتی را می‌توان مربی کامل برای گروه کهنه‌سربازانِ مجرب دانست، که در طول هفته ‌حداقلِ انرژی را ازشان می‌گیرد و پیدا کردن راه حل را در زمین به خودشان واگذار می‌کند. روبن، فیلیپ لام، آرتورو ویدال، ژابی آلونسو، رابرت لواندوفسکی؛ هیچ لازم نیست برای انگیزه دادن به این‌ها کنار زمین بایستی و سرشان فریاد بکشی.

اما بایرن چیزهای بیشتری طلب می‌کند و نیاز دارد. صرف مدیریت اسکواد برایشان کافی نیست و مربی‌ بسیار فعالی می‌خواهند که باعث پیشرفت نسل جوانتر-  جاشوا کیمیچ، رناتو سانچسس، کینگزلی کومن، نیکولاس زولر- بازیکنان جدید و بهبود کیفیت سبکِ بازی گروهی‌شان شود. بایرن باید تیم سال آینده‌اش را بدون حضور فیلیپ لام و ژابی آلونسو نوسازی کند و باواریایی‌ها مطمئن نیستند آسانگیری کارلتو شیوه‌ای مناسب در مواجهه با رسالت آتی باشد.

در این زمینه البته باید در نظر بگیریم که تصمیم کارلتو در عدم استخدام دستیارِ جدیدی باتجربه، بعد از رفتن کمک مربی‌ای چون پل کلمنت به سوانزی هم با انتقاداتی در سابنر اشتراس روبرو شد. وظایف کلمنت اکنون بین هرمان گرلاند و داویده، پسر بیست و هفت سالۀ کارلتو تقسیم شده است.

زیر سوال بردن اعتبار کارلتو با توجه به نتایجی که تا حال به دست آورده، ممکن است بی‌رحمانه به نظر برسد. اما بایرن آموخته است فراتر از نتیجه و امتیاز  به تمرین‌ها، ایده‌ها، فرآیند و خلاصه به هر آنچه مرد اول نیمکت می‌تواند بر آن تاثیرگذار باشد، چشم داشته باشد. به همین دلیل بود بعد از دو شکست فاجعه‌بار در نیمه نهایی چمپیونز لیگ تزلزلی در جایگاه گواردیولا ایجاد نشد؛ به همین دلیل بود که سران بایرن مایل بودند قرار داد پپ را تمدید کنند، به رغم شکست او در فتح لیگ قهرمانان و رفتار نسبتا سرد، پیچیده و غیر قابل تحمل او.

برعکس، با مدیریت آنچلوتی، زندگی برای همه آسان شده است. غریزۀ هیأت رئیسه در انتخاب او درست عمل کرد: نبوغ او فضایی کم تنش و آرام فراهم کرده است، کارلتو جایگزینی ایده‌آل برای پپ بوده است. پیروزی بر آرسنال ترس از اینکه تیم تحت هدایت او بیش از حد راحت طلب و آسانگیر شده را تخفیف داد، حتی بعضی از بازیکنان هم نگران چالش‌های لیگ قهرمانان بودند، اما جایگاهِ او حالا در داخل و خارج رختکن مستحکم‌تر شده و همه به او و داستانش ایمان آورده‌اند، که وقتی لازم باشد بایرن کمی بیشتر خودش را نشان می‌دهد.

این پیروزی اما جلوی تغییر احتمالیِ داستانِ فصل آینده را نمی‌گیرد، وقتی دیگر صرف قدرت‌نمایی در مواقع لازم و بازی‌های بزرگ کافی نخواهد بود.

۶ ۳  
آی اسپورت
2017-02-18 12:20:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۳ نظر
جلیل شهناز
شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۵، ۱۲:۳۳
ممنون از ترجمه دلبراتون
برزو
شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۵، ۱۲:۵۱
فقط همين مونده بود هونيگيستان بياد از كارلتو ايراد بگيره
خخ
۱
مسعود
شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۵، ۱۶:۵۰
کارلتو خیلی سر تر از گواردیولاست اگه به رئال نخورن قاردن هر تیمی رو حذف کنن
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر