فهرست
یادداشت ویژه: فقط کی روش رویاپرداز نیست!
یادداشت ویژه: فقط کی روش رویاپرداز نیست!

یادداشت ویژه: فقط کی روش رویاپرداز نیست!

آی اسپورت- ایران با 9 امتیاز و به عنوان صدرنشین راهی مرحله یک چهارم جام ملت های آسیا 2015 شد. شاید هنوز هم خیلی ها این دستاورد را کوچک و کسب 3 پیروزی در 3 مسابقه را توقعی به جا بدانند اما با تدارک ضعیف پیش از آغاز مسابقات که احتمالاً در تاریخ بی سابقه است کسب این 9 امتیاز بسیار ارزشمند به نظر می رسد. به خصوص که ما بدون گل خورده راهی دور حذفی رقابت ها می شویم و بی شک این آمار، رقبا را از نظر روحی تحت تأثیر قرار خواهد داد. عامل روانی اثر گذاری که باید آن را ثمره کار و تفکر حرفه ای کسی چون کی روش و تفاوت این مربی با خودمان بدانیم! تفاوتی که باعث می شود او در این مقطع صرفاً به آماده نگه داشتن هر 23 بازیکنش بیاندیشد و البته بازی حساس بعدی و ما در پی نظرسنجی و ابراز عقیده شخصی برای انتخاب بهترین بازیکن!

برای آنکه تأثیر مرد پرتغالی را در تیم ملی بدانیم و اینکه بدانیم چطور تیمی که توقعات از آن بسیار بالاست و کمترین بازی تدارکاتی ممکن را داشته می تواند چنین نتایج و رکوردهایی را رقم بزند باید کمی بیشتر به قضیه دقیق شد. حتی لازم است کمی به گذشته برگردیم. شاید لحظه انتخاب 23 نفر اعزامی به استرالیا... خلعتبری، محمد نوری و مهدی شریفی جایی در لیست کی روش نداشتند. آن موقع خیلی ها غیبت این نفرات را مورد انتقاد قرار دادند اما سرمربی پرتغالی مثل همیشه کار خودش را کرد و این کی روش بود که می دانست به دنبال چیست و برای آنها باید چه ابزاری در اختیار داشته باشد.
البته کی روش فقط در مورد انتخاب نفرات به این شیوه عمل نکرده است. او با تکیه بر اعتقاداتش (نتیجه مهمتر از نمایش) و شناخت کافی از توانایی های مردانش، تاکتیک اصلی تیم را مشخص نمود تا با سازمان دهی مناسب و حالا که ابزار ارائه بازی زیبا را در اختیار ندارد، به بازی نتیجه گرا بپردازد. بی آنکه از انتقادات هراسی داشته باشد، یا تحت تأثیر عوامل گوناگون بر تصمیماتش خللی وارد شود.
باید اعتراف کرد همان بهتر که در استرالیای 2015 کی روش جای کی روش نشسته است و این ما نیستیم که تیم را در اختیار داریم. مایی که همیشه احساسمان بر منطقمان چیره شده. درست مثل همین حالا که از تیمی که برایش هیچ کاری نکرده ایم و در شرایطی که به روشنی با افت شدید فوتبال در داخل مواجه هستیم، در حضور استرالیای میزبان و ژاپن قدرتمند، از تیم ملی توقع قهرمانی داریم و از آن بالاتر انتظار میزبانی دور بعدی رقابت ها!
پس قبول کنیم اگر مای احساسی روی نیمکت تیم ملی بودیم احتمالاً در وهله اول می خواستیم همه جوان اول های فوتبال کشور را با خود به استرالیا ببریم تا دل کسی را نشکنیم و با پنهان شدن پشت اسامی از انتقادات فرار کنیم و سپس مقابل بحرین (به زعم ما ضعیف ترین تیم گروه) برای برد پر گل به میدان برویم و یا حتی برای رسیدن به سرگروهی مقابل امارات منظم، تیمی سراسر هجومی را روانه میدان کنیم تا از رویارویی با ژاپن فرار کنیم. حال آنکه کی روش پیش از جدال سرگروهی، از بازی با سامورایی های آماده استقبال هم کرد و در عین حال بازهم با اعتماد به تفکراتش و با یک بازی پر حوصله به اهدافش دست پیدا کرد تا همه چیز را همان طور که می خواست به دست آورد، نه اینکه به دست تقدیر بسپرد.

تنها حُسن بزرگ حضور کی روش و کی روش ها در فوتبال ایران همین باشد که منطقی بیاندیشیم و یاد بگیریم چطور از داشته هایمان به نتیجه دلخواه برسیم، می ارزد به قهرمانی آسیا که البته ما حاضریم همه منطقمان را فدایش کنیم و خودمان را به آن راه بزنیم که باید قهرمان شویم با این استدلال که زمانی در قاره کهن ابر قدرتی بودیم.

مهدی بشکنی 
     
آی اسپورت
2015-01-20 11:17:22
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر