فهرست
شب با شکوه اتحاد: خوب، بد، زشت
شب با شکوه اتحاد: خوب، بد، زشت

شب با شکوه اتحاد: خوب، بد، زشت

آی‌اسپورت – پیروزیِ 3-5 مقابل موناکو از جنس بازی‌های مقتدرانه و مسلطی نبود که هوادارانِ سیتی پیش از شروعِ کار پپ گواردیولا به خوشان وعده داده بودند. آنچه دیشب در اتحاد گذشت انگار ترکیبی جدید از فوتبالِ هجومیِ گواردیولا بود که از فیلترِ سیتی رد شده بود و نمایشِ آشفته‌یِ باشکوهی پدید آورده بود که سیتیزن‌ها سال‌ها درباره‌اش حرف خواهند زد.

دورانِ ویلی کابایرو در سیتی رویِ مرزی بینِ دو سویِ درماندگی و قهرمانی پیش رفته، اما دروازه‌بان اسپانیایی در این بازی رپرتواری کامل از تمام جوانب بازی‌اش را به نمایش گذاشت. رادامل فالکائو و جان استونز هم هر کدام نسخه‌یِ خودشان از خوب، بد، زشت را در این شب اجرا کردند، در شبی که سرخیو آگوئرو یکی از ساده‌ترین و یکی از زیباترین گل‌هایِ تاریخ فوتبالش را زد. و البته جایی میانِ همه‌یِ این هیاهوها سیتی بازی را برد.

در بازی‌هایِ حذفیِ چمپیونز لیگ، وقتی تیم‌های به نظر کوچک‌تر تورنمنت را ترک کرده‌اند، معمولا یک بار شلیک به پای خود برایِ کنار رفتن از جام کافی است. اما سیتی در بازیِ رفت مقابل موناکو سه بار پایِ خودش را هدف قرار داد و انگار می‌خواست تیر خلاص را هم در جمجمه‌‌اش خالی کند، اما در نهایت، در حالیکه تا 20 دقیقه به پایان بازی مانده یک گل عقب بود، موفق شد زمین را با پیروزیِ 3-5 ترک کند.

این اولین باری بود که در دورِ رفتِ یک بازیِ حذفی در چمپیونز لیگ هشت گل زده می‌شد. رکوردِ تعداد کارت‌هایِ زرد در یک بازی هم حتی در این شب شکسته شد تا خاطراتی از پیروزیِ آشفته و پرهیاهویِ چلسی مقابل بارسلونا در 2004 و تلاشِ نافرجام و محتوم منچستر یونایتد برایِ بازگشت به بازی مقابل رئال مادرید در 2005 زنده شود.

البته موناکو پشتوانه‌یِ تاریخیِ هیچکدام از این تیم‌ها را ندارد اما شاگردانِ لئوناردو ژاردیم در این شب فوتبال وحشی و آزادی بازی کردند که کمتر نمونه‌اش را در دورِ حذفیِ چمپیونز لیگ می‌بینیم. درسته که سیتی حالا موقعیتِ خوبی برایِ صعود دارد، اما به هیچ نمی‌توانیم از این بازی به عنوان نمایشی مسلط از آن‌ها نام ببریم و تکلیفِ نهایی را قطعی بدانیم، چون برایِ 70 دقیقه موناکو عملا مهارناپذیر بود.

موناکو با سرعتِ بالایِ بال‌هایش خط دفاعیِ سیتی را مدام از این سو به آن سو می‌کشید. تماشایِ احیایِ فالکائو که مشخصا دو فصل کابوس‌وار در انگلیس را پشت سر گذاشته لذت‌بخش بود، و البته از آن جذاب‌تر درخششِ کیلین امباپه‌یِ 18 ساله در این صحنه‌یِ اروپایی، بازیکنی که دیگر خودش هم تلاش به نشان دادنِ شباهت‌هایِ با تیری آنری می‌کند و در این امر موفق می‌شود.

هوادارانِ سیتیزن‌ها علاقه‌یِ چندانی به چمپیونز لیگ و به خصوص کسانی که برپا و اداره‌اش می‌کنند ندارند. هو کردنِ سرودِ این تورنمنت پیش از شروعِ بازی اتفاقی تازه و نامنتظره نبود، اما خشم این تماشاگران با پیش رفتنِ بازی و تصمیماتی که به ضررشان اعلام شد بیشتر و بیشتر هم شد و در نهایت جوی آفرید که حداقل این فصل نمونه‌اش را شاهد نبوده‌ایم.

هوادارانِ سیتی که یکی از باشکوه‌ترین شب‌هایِ اروپایی‌شان را تجربه کرده بودند در لحظاتِ پایانیِ بازی نام گواردیولا را فریاد می‌کشیدند و این دمِ لذت‌بخش را غنیمت می‌شمردند. اینجا خبری از تماشاگرانی که با آرامش و تفکر از نبوغِ تاکتیکیِ گواردیولا و مثلا استفاده‌یِ متفاوتش از فول‌بک‌ها لذت ببرند نبود. اتفاقا به عکس این شب سوالاتِ زیادی درباره‌یِ این جنبه‌هایِ بازیِ سیتی با خودش داشت، اینکه کابایرو هر وقت می‌خواست با پاسی کوتاه خودش را نجات دهد به دردسر بیشتری می‌افتاد، اینکه چطور جان استونز در کورسی سرعتی از مهاجمی 31 ساله عقب ماند، و یا اینکه نیکولاس اوتامندی چطور هیچ موقعیتِ خطرناکی را پیش‌بینی کند.

این‌ نکات همه برایِ سیتی نگران‌کننده هستند و معمولا هیچ قهرمانِ چمپیونز لیگی را با چنین ضعف‌هایی نمی‌شناسیم. خلاصه‌یِ نمایش سیتی را در این شب می‌توانیم از این دریچه ببینیم: تیم گواردیولا در یک بازی حذفی به اندازه‌یِ کل بازی‌هایِ حذفیِ فصل پیش اتلتیکو مادرید در راهِ رسیدن به فینال گل زد و در عوض به اندازه‌یِ کل هفت بازیِ رئال مادرید از دور حذفی تا فینال و قهرمانیِ فصل پیش گل خورد.

این شب نشانه‌ای از تیمی که آماده‌یِ قهرمانیِ چمپیونز لیگ شده با خودش نداشت، بلکه فرصتی بود برایِ تقدیر از هر دو مربی که بازی‌ای فوق‌العاده جذاب و به یادماندنی بر پا کردند. این راهِ بردنِ چمپیونز لیگ نبود اما دقیقا راه آفریدنِ خاطراتی فراموش‌نشدنی را نشان داد. در این شب، مثل خط دفاعیِ دو تیم، نمی‌شد به هیچ اتفاقی نه گفت.

۶    
آی اسپورت
2017-02-22 09:11:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر