فهرست
هیاهویی برای هیچ
هیاهویی برای هیچ

هیاهویی برای هیچ

آی اسپورت – خرید سانچز اندک امید هواداران یونایتد را زنده کرده بود. اعتماد به نفس که نشانی از دائمی بودن در رختکن یونایتد نداشت رنگ عوض کرده بود. هیاهوی هواداران برای بزرگ جلوه دادن نام سانچز و پیراهن ۷ تا قبل بازی سربه فلک کشیده بود. اما بعد بازی «هیاهو برای هیچ» کل ماجرای لندن را توصیف کرد. چالش جذاب ژوزه و تیمش آماده کردن خط حمله‌ای است که حالا با سانچز - مارسیال - لوکاکو و البته بدون زلاتان به هیچ حریفی رحم نکند اما همه داستان این نیست.

ضعف تیم مورینیو نه تنها از بین نرفت بلکه حالا عمیق‌تر شده است. با فرمولی که فیل جونز و اسمالینگ و مصدومیت‌های دائمی روخو، آماده نبودن لیندلوف هنوز هم حل نشده. همان‌هایی که پپ را بابت خریدهای دفاعی سرزنش می‌کردند با دیدن بازی یونایتد به اهمیت این اصل که «ستون نباید لرزش کند» پی بردند.

ترفندهای تاتنهام در هر دو نیمه نیش‌دار بود. فضایی که اشلی یانگ به اریکسن داد حاصلش چیزی جز جریمه شدن نبود. از ضعف‌های اساسی خط دفاع چشم پوشی کنیم؛ یک خط جلوتر هم اوضاع روبه راه نبود. ماتیچ و پوگبا که هیچ حمایتی از کناره‌ها و عقب خود دریافت نکردند روی به سبک دفاعی آوردند که همین قضیه اعتماد به نفس اریک دایر و دمبله را برای نفوذ زیاد کرده بود.

فروپاشی دومینو وار تیم مورینیو خط به خط و پست به پست ادامه داشت: مارسیال - سانچز – لینگارد. سوال اصلی از وظایفی است این که این ۳ باید برعهده می‌گرفتند «چه کسی باید تغذیه می‌شد؟ لوکاکو یا سانچز؟ چه کسی باید وظیفه گردش توپ و ارسال توپ‌های عمقی را بر عهده می‌گرفت؟» مارسیال یا لینگارد؟ هیچ کدام! نبود ماتا و رفتن میخیتاریان خط هافبک تیم را بدون مهندس کرده بود. شاید مورینیو فراموش کرده بود که سانچز و لوکاکو سازنده نیستند بلکه تمام کننده‌اند.

طعنه پپ به جا بود: بعضی تیم‌ها ۳۰۰ میلیون خرج ۳ بازیکن می‌کنند در حالی که ما ۶ بازیکن با همان بودجه گرفتیم. همان جمله‌ای که من در مقالات مرتبط به یونایتد تکرار کردم: این تیم بالانس نیست. کلام آخر؛ یونایتد دیشب ۱۰ نفره بود بدون آرایش تاکتیکی در برابر تاتنهام پوچتینو٬ همان ۱۰ ثانیه اول پرچم سفید بالا بود. اگر تیم پپ را ساحل امن قهرمانی بدانیم، چلسی و لیورپول و یونایتد دزدان دریایی هستند که کشتی‌هایشان تا غرق شدن تنها ۳ امتیاز فاصله دارد.

۹ ۲  
آی اسپورت
2018-02-01 12:58:00
نظر دهید

۲ نظر
من یو
پنجشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۶، ۱۳:۲۹
کار از بالانس گذشته.. تیم دفاع بازیساز می خواد هیچ کدوم از مدفعا بازی سازی بلد نیستن. اگه از لحاظ آماری نگاه کنیم تعداد گل خورده من یو کم بوده ولی این مدافعا برفرض این که خوب باشن فقط مدافعا و تا دفاع بازیساز نداشته باشی نمیتونی تو زمین حریف پرس بکنی و تو انگلیس پرس نکنی گل میخوری. همونطور که لیورپول با پرس سیتی رو برد.
البته این هم هست که تیم کلا اون روحیه جنگندگی رو نداره و درصد زیاد پاس اشتباه اینو نشون میده
۴
سعید
پنجشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۶، ۱۸:۴۹
منچستر و مورینیو مثل اینکه و آتش هستن مثل بلغم و صفرا مثل خربزه وعسل .خلاصه مثل هر چیزی که بهم نمی سازند.اصلا نه برنامه ای برای حمله نه حتی اثری از جنگندگی .انگار فرکوسن روح اولدترافورد بود وبا رفتنش جسدی بی جان مانده.سران منچستر برای این که این تیموضوع به میلان ولیورپول تبدیل نشود دست به دامان یک مربی برنده شدند.تا اینجایی کار همه چی درست بود ولی نتایج نشان داد که پیش بینی منچستری های قدیمی درست است مورینیو از خون منچستر نیست.اون شاید در تیم های مافیایی _ روسی میتونه موفق باشه شاید بتونه امثال پرز را با کهکشان هزینه هایی که به بار میانه راضی کنه ولی جلوی تفکر ناب فوتبالی گواردیولا یک بازنده محض هست وطرفداران رئال هم به حق این موضوع رابر نمی تابیدند همانطور که بزودی طرفدارآن هم وی را تحمل نخواهندکرد موضوع فقط بردن نیست فقط قهرمانی نیست موضلع اصلی تلاش ونحوه بازی کردن است این چیزی است که لیورپولیهای 25سال قهرمان نشده را با کلوپ سر شوق آورده و منچستر ی ها دیدن که تیمشان ظاهر 90 دقیقه علیرغم عقب بودن یک حمله درست وحسآبی نداشت.باید به آقای خاص گفت اینجا برای تو جایی نیست می توانی در مافیای عربی روسی جدید فوتبال نقشی داشته باشی همچنان که تیم پاریسی عربی ناصر الخلیل بحق تو را می خواهدهد بهتر است قرارداد جدید ترین را پاره کنی وبرای این جا جای تو نیست اینجا یکی مثل فرگوسن را می خواهد که روحش بر همه ارکان باشگاه جریان داشته باشد تا تیمی شود که با دلش حمله کند نه چون بزدلان عقب بایستد وبا این همه استعداد خوب و البته گرانقیمت منتظر اشتباه احتمالیک حریف باشد
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر