فهرست
جام در مونیخ می‌ماند
جام در مونیخ می‌ماند

جام در مونیخ می‌ماند

آی‌اسپورت- قهرمانی بوندس‌لیگا، شماره ۳۰، یک قدم بلند به سمت «سابنر اشتراس»، خانه معنوی بایرن‌مونیخ و جایی که «سپر قهرمانی» در هفت سال گذشته اتراق کرده، برداشت. پیروزی یک بر صفر بایرن در زمین دورتموند مشخص کرد داستان در آلمان تکراری است و اهمیتی ندارد که عده‌ای طرفدار فوتبال انتظار داشتند کورس قهرمانی تا روز آخر نفسگیر ادامه داشته باشد، نه اینکه در شش بازی مانده به پایان باواریایی‌ها ۷ امتیاز جلو بیفتند. 

بایرن چطور توانست؟ آنها شکل و شیوه بازی‌شان را بر اساس نیازشان تغییر دادند. نهایت استفاده را بردند از اینکه خبری از «دیوار زرد» بالای سرشان نبود و از تجربه و اصالت خود برای تفوق بر دورتموند بهره گرفتند؛ البته با خونسردی و تمرکزی که قهرمانان همیشه دارند. 

گل یاشوا کیمیش نقطه اوج همه اینها بود. یک مدافع راست که هافبک دفاعی و هافبک بازیساز شد در روزی که تیاگو آلکانتارا، بااستعدادترین بازیکن تیم، در دسترس نبود. همان کاری را کرد که باید و خودش را با موقعیت جدید منطبق کرد. خویشتندار بود، ساده و مؤثر بازی می‌کرد مثل همان کسی که در ترکیب جایش را گرفته بود (و البته در قلب هواداران، فیلیپ لام). گل زیبایش هم در دقایق آخر نیمه اول نتیجه مستقیم یک فشار حساب‌شده از طرف بایرن بود. چیپ او را دوباره نگاه کنید، اصلاً به موقعیت رومن بورکی نگاه نکرد، رادار درونی‌اش بود، استعداد بایرنی‌اش بود یا هرچه نمی‌دانیم. 

اگر واکنش لوسین فاوره را کنار نیمکت دورتموند دیده باشید، گل خوردن در اواخر نیمه اول مثل ضربه سنگینی است که بر بدن وارد می‌شود. این نخستین گلی بود که دورتموند از ۱۹ بهمن خورد یعنی شش بازی و یک کرونا قبل! 

فاوره در ابتدای نیمه دوم جیدون سانچو و امره جان را به‌جای یولین برانت و توماس دلانی آورد. هر دو تازه از مصدومیت رها شده‌اند و نتوانستند کار مثبت چندانی انجام دهند. شاید نبودن صدای دهشتناک هواداران اوضاع را تغییر می‌داد وقتی بعد از گذشت یک ساعت از بازی شوت هالند آشکارا با آرنج جروم بواتنگ دفع شد. بازی را که از تلویزیون تماشا می‌کردی، انتظار داشتی صدای اعتراض هواداران را بشنوی، بعد بازیکنان دورتموند به سمت داور هجوم ببرند و توبیاس اشتیلر را محاصره کنند، او به سراغ کمک‌داور ویدئویی برود و تصمیمی به نفع زردها گرفته شود. در واقع از هیچ‌کدام خبری نبود؛ نه صدایی، نه اعتراضی و نه پنالتی.

ارلینگ هالند خسته و درمانده ۲۰ دقیقه به پایان، جای خود را به جیو رینا داد. شب این گلزن نروژی نبود به‌خاطر نظم و وقت‌شناسی بواتنگ و داوید آلابا. حالا هواداران بایرن شروع می‌کنند به حساب و کتاب درباره «عدد جادویی» یعنی امتیازاتی که برای رسیدن به هشتمین قهرمانی متوالی لازم دارند. هفت امتیاز در فاصله شش هفته به پایان چندان قابل اطمینان نیست بخصوص وقتی به جدول نگاه می‌کنی و احتمال می‌دهی امتیازاتی را از دست بدهند. شاید ۱۷ خرداد که در زمین بایرلورکوزن با پسر شگفت‌انگیزش، کای هاورتس روبه‌رو می‌شوند یا هنگامی که مقابل تیم غیرقابل پیش‌بینی مونشن گلادباخ در خانه (وقتی کسی در آن نیست واقعاً خانه است؟) قرار می‌گیرند. هر دو تیم در بازی رفت بایرن را شکست داده‌اند. 

اما واقعیت چیست؟ واقعیت این است که بایرن از اواسط آذر شکست نخورده و از ۱۸ بازی آخرش در رقابت‌های مختلف ۱۷تا را برده. دورتموند در ۳۸ بازی پیاپی خانگی موفق به گلزنی شده بود اما بایرن در این بازی به‌راحتی راهش را بست. هیچ‌کس نمی‌تواند این قهرمانی را از بایرن بگیرد و یک سقوط آزاد لازم دارند تا جام را از دست بدهند. درباره دورتموند هم شاید دوباره به انتخاب‌های مربی سوئیسی فکر کنند، شاید جای‌گیری بورکی روی گل را مورد انتقاد قرار دهند، شاید به‌خاطر سرعت و دوندگی روی اعصاب آلفونسو دیویس و آرامش جنون‌آور کیمیش ناسزا بگویند یا به VAR اعتراض کنند، اما هیچ فرقی نمی‌کند، جام قهرمانی در مونیخ می‌ماند. انگار آنجا را بیشتر دوست دارد.

منبع: ESPN

۴    
آی اسپورت
2020-05-28 15:46:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر