فهرست
دنیا سیلی به مادرید را دید؛ بازگردید پسران بد
دنیا سیلی به مادرید را دید؛ بازگردید پسران بد

دنیا سیلی به مادرید را دید؛ بازگردید پسران بد

آی اسپورت - جنگ در ایتالیا ادامه دارد؛ هیچ شهری در ایتالیا برای یوونتوس دل نمی‌سوزاند، مردم هیچ خیابانی از میدان ناوونا گرفته تا اطراف دومو از تورینی ها دل خوشی ندارند، هنوز روزهای زیادی از بازی رفت شان مقابل رئال مادرید نگذشته است، از همان شب اتوبوس‌های ناپل با پرچم‌های کریستیانو رونالدو مسافران خود را به مقصد می‌رساندند، و از فردای همان روز بر روی دیوارهای دلاسپیگا نتیجه سه بر صفر خودنمایی می‌کرد. جنگ در ایتالیا ادامه دارد. پس از بازی رفت یوونتوس با مادریدی‌ها، که یک آبروریزی گره خورده بود به یکی از بهترین گل‌های تاریخ فوتبال، فرصت یک تسویه حساب فراهم شده بود. یک انتقام درون خانوادگی از یکی از پرچم داران پیکر نیمه جان ایتالیا. غنیمتی چندروزه برای عمری نیش زدن. همه چیز آماده بود برای تکمیل شدن یک تحقیر، برای محقق شدن یک ذلت در برنابئو. برای یک کینه درون خانوادگی که از سال‌های دور به امروز کشیده شده بود. اما وقتی داور مسابقه مایکل اولیور سوت پایان بازی برگشت را می‌زند و رای به صعود ناباورانه مادریدی‌ها می‌دهد اتفاقاتی می‌افتد که باور پذیرش آن کمی زمان می‌برد. گابریل باتیستوتا که عمری در پیراهن رقبای یوونتوس، در پیراهن دشمنان یوونتوس، تور دروازه تورینی‌ها را به لرزه در می‌آورد و جلوی چشمان مردم تورین فنس‌های دل آلپی و آرتمیو فرانکی را چنگ می‌زد پس از سوت داور انگلستانی گویی که عمری بت تورینی‌ها باشد به حمایت تمام و کمال از تورینی‌ها می‌پردازد، کریستین ویری با واژه کثیف انزجار خود را اعلام می‌کند، دیگو مارادونا پنالتی را قبول ندارد و مهم‌تر آنکه دشمنان قسم خورده درون خانوادگی اگر برای آن حماسه نود و هشت دقیقه‌ای به حمایت از یوونتوس نپرداخته باشند، لااقل به احترام مردانِ جسور بانو سکوت پیشه کرده‌اند.

دو سه روز از رانده شدن یوونتوس از لیگ قهرمانان گذشته است، و امروز که گاتزتا دلو اسپورت به جانلوییجی بوفون در لفافه می‌تازد که از صحبت‌های خود عذرخواهی کند مرا هم همانند بسیاری از هواداران یوونتوس و فوتبال دوستان بهت زده کرده است. قابل پذیرش نیست، همان روزنامه‌ای که در ایتالیا پیش از بازی برگشت رم مقابل بارسلونا نوشتند حرف از «بازگشت» در المپیکو نزنید، به دیگر تیم مورد حمایت‌شان یعنی یوونتوس هم باوری نداشتند. گاتزتا دلو اسپورت پس از بازی رفت یوونتوس مقابل رئال مادرید در مقاله ای از «مرگ کالچو» می‌گوید و در مقاله‌ای دیگر اذعان داشتند فوتبال اسپانیا در مقابل‌شان از سیاره دیگری است. البته نکته غم انگیز این رویداد نظرات فابیو کاپلو بوده است که در همان روزنامه این مسائل را تمام قد می‌پذیرد که هیچ کدام از دو تیم ایتالیایی شانسی در بازی برگشت ندارند.  اما امروز شاهد هستیم همان سیاره دست نیافتنی یک بار تمام قد توسط رم فتح می‌شود، و بار دیگر توسط تورینی‌ها سیلی می‌خورد. راجع به رم به اندازه کافی صحبت شده است اما مساله رویدادی بود که در بازی برگشت یوونتوس در مادرید به وقوع پیوست. جایی که همه چیز دست به دست هم می‌دهد تا جانلوییجی بوفون برای اولین بار در اروپا اخراج شود تا فتح سیاره دروغین جای خود را به طلبی غیر معقول بدهد.

آیا گاتزتا دلو اسپورت شهامت داشت برای دروغ پراکنی‌هایش، برای تضعیف کردن روحیه تیم‌های ایتالیایی از تورینی‌ها عذرخواهی کند؟ حال چگونه انتظار می‌رود تیمی که با رشادت، با آبرویی جاری شده در همان رسانه‌های ایتالیا، تا فتح برنابئو هم پیش رفته بود و با یک تصمیم جنجالی از تورنمنت رانده شده است و کاپیتانش برای حقایقی که بر زبان آورد و نیاورد عذرخواهی کند؟ این فرافکنی است، یک دروغ آشکار است. سوا از مباحث اخلاق ورزشی، بُعد صلح دوستانه در فوتبال، که همواره چنین مسائل و رویدادهایی را که هیچ سنخیتی در چنین دیدارهایی ندارد را نقد کرده‌ام، می‌نویسم که جانلوییجی بوفون هرگز نباید تن به چنین خواسته احمقانه‌ای بدهد و عذرخواهی کند. به راستی تورینی‌ها باید از چه کسانی عذرخواهی کنند؟ بس کنید.

قرعه کشی لیگ قهرمانان اروپا هم برگزار شد، زمان تسویه حساب مونیخی‌ها با مادریدی‌ها خیلی زودتر از آنچه که آرتورو ویدال و یارانش انتظار می‌کشیدند فرا رسید، یک جدال نفس گیر در نیمه نهایی. جایی که جانشین مرد شماره یک کادر مونیخی‌ها مشخص شده است و جایی که مادریدی‌ها به انتظار تکرار، تکرار و تکرار قهرمانی‌شان چشم دوخته‌اند. از آنسو آنفیلدی‌های محجوب هم خورده‌اند به محبوب‌های شهر رم. یکی از این دو تیم هم که در بحث هواداری‌شان الگویی بی نظیر در بحث وفاداری هستند می‌رسند به دیدار نهایی. پیش‌بینی‌های احساسی برای هر دو بازی سوا از آنکه منطقی نیست، آنچنان اهمیتی هم ندارد. اما مساله‌ای که همچنان پذیرش و هضم آن سخت شده ارتباطی به قرعه کشی ندارد. مساله هنوز یوونتوس و رئال مادرید است.

نکته‌ای که حائز اهمیت است داوری نیست، که یک کارشناس بگوید پنالتی بود، و یکی دیگر بگوید نبود. مساله آنجاست وقتی به ادله منطق فوتبال، جایی که خوشبین‌ترین هوادار مادرید هم به انتظار پیروزی در برنابئو نشسته است، غریبانه و بدون باورِ گاتزتا و حتی دون فابیو به برنابئو لشکرکشی می‌کنی، از دقیقه دوم توپ‌ها را درون دروازه حریف پرآوازه می‌کاری، و لحظه‌ای به این فکر نمی‌کنی که مردم کشورت هم به انتظار معجزه‌ات ننشسته‌اند؛ دیگر آن موقع اهمیت ندارد لحظات آخر از جام رانده‌تان کنند یا نه، دیگر آنچنان اهمیت ندارد سنگربان را به خداحافظی سوق دهند یا نه. اگر نیم قرن هم بگذرد و مردمک چشمان برنابئو برای اخراج سنگربان تورینی‌ها سوسو کنند، اما هرگز نمی‌توانند اشک‌های ایکر را، در روزهایی که فرزندش در برنابئو به دنبال پدر می‌گشت را از یاد ببرند. یوونتوس درست یا غلط حذف شده است. اما این جنازه فوتبال ایتالیا، این پیکر نیمه جان فوتبال ایتالیا روزی باز می‌گردد، تا آن روز قهرمانی‌ها برای از ایتالیا بهتران، برای مادریدی‌ها، مونیخی‌ها، کاتالان‌ها. برای ثروتمندان، تاجران. برای آنها که اسطوره‌های‌شان هو شنیدن را از بر شده‌اند، برای آنان که میلی برای دیدن سیوهای یک پیرمرد در برنابئو هم نداشته‌اند. برای آنها که هشت بار متوالی به این مرحله رسیده‌اند و زمین و زمان آنها را متهم به انگ‌های خوش رنگ و لعاب می‌کند. در اینکه رئال مادرید تیمی بسیار محترم و پر آوازه است بر هیچ هواداری در دنیا پوشیده نیست. اما مساله فراتر از هو کردنِ تیمی بود که به برنابئو آمد، سیلی زد و بازگشت.

همچنان جنگ در ایتالیا ادامه دارد، اما برای لحظاتی، برای آن دقایق پایانی، برای آن جنجال‌ها، تمام دشمنان هم همراه با تورین شدند. درست است تا آن روزی که تاوان مصیبت‌تان گرفته شود خفه شوید و بازگردید به تورین شکست خورده‌ها. پسران بدِ آلگری، شمایی که به قول خوزه چیلاورت پدرخوانده لقب گرفته‌اید اما لیاقت جلوگیری از یک تصمیم جنجالی را هم نداشته‌اید. طوری که مارسلو پس از پایان بازی می‌گوید؛ «ما کامبک نمی‌خوریم چون رئال مادرید هستیم»، کافیست برای رد این ادعای پرطمطراق به چهره پر از استرس مادریدی‌ها به سانتیاگو برنابئو نگاه کنید، یا تونی کروس پس از پایان بازی، درست زمانی که مصاحبه‌های آتشین و کمی احساسی بازیکنان یوونتوس دنیا را زیر و زبر کرده است شکلکی خنده در صفحه مجازی خود می‌گذارد. کاری نمی‌توان کرد جز آنکه حرف‌های جورجو کیه‌لینی  را خطاب به رئال مادرید مرور کرد که اذعان داشت «آنها همیشه همینگونه بوده‌اند». و یا می‌شود با صحبت‌های جانلوییجی بوفون که داور را به چالش کشیده بود سر کرد.

شاید همه دنیا بنویسند دزدی قرن، داوری کثیف، اما بیان چنین اظهاراتی را در مقابل تصمیمی که هرگز صحت و سقم آن آنطور که باید مشخص نشد را نمی‌پسندم. اما من از راهی دورتر می‌نویسم. آنچه که یک دنیا دید یک سیلی بود، جایی که پسران بد ایتالیا به برنابئو آمدند، به مادرید سیلی زدند، و با غرور بازگشتند. این پیکر نیمه جان ایتالیا، که روی دوش دیگر تیم ایتالیا تلو تلوخوران پیش می‌رود هر عاقبتی که داشته باشد این تصویر از یاد آنها که فوتبال را سوا از تعصب‌شان نگاه می‌کنند تا همیشه به یادگار خواهد ماند.

سکانس پایانی جانلوییجی و قصه رانده شدگان تورینی را با همه انشعابش می‌سپارم به تاریخی که افسانه‌اش هم سر سودا که نداشت که نداشت.  ویلیام والاس در یکی از دیالوگ‌هایش می‌گفت: «اگه بجنگین ممکنه بمیرین، فرار کنین زنده می‌مونین، دست کم مدتی. ولی چند وقت بعد توی رخت خوابتون می‌میرید. کدومو انتخاب می‌کنین؟! حاضرین همه روزها رو از امروز تا لحظه مرگ افسوس بخورین که چرا اینجا نموندین و این جمله رو نگفتین «که می‌تونن جان ما رو بگیرن، ولی آزادی ما رو هرگز...»

۳۵ ۱۴  
آی اسپورت
2018-04-14 12:20:00
نظر دهید
۱۴ نظر
فرزاد مهریار
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۲:۴۷
فکر کنم برای اولین بار در تمام عمر و (احتمالا آخرین بار) با بانو شقایق اشک ریز صد درصد موافقم . جان لوئیجی آن چیزی را گفت که باید می گفت . کاپیتان نجیب حیوان سیرک نیست
۷
مصی
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۳:۲۳
امیدوارم خانم اشکریز همچنان نگارش خود را در فوتبال بین المللی ادامه بدید وخواهشا مجددا به بحثهای فوتبال داخلی ورود نکنید اینطوری به نظرم هم واسه شما بهتره وهم مخاطبین
۵
سجاد
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۴:۰۲
تعصب كنار بزاريد يوونتوس خوب بود ولي پنالتي هم بود و اين تيّم حذف شد قرار بود مثل فيلم هاي هاليوودي بشه كه درست در لحظه پاياني كه قهرمان فيلم آش و لاش شده به خودش مياد و كار حريف يكسره ميكنه !!! ولي اينجوري نشد و مادريدي كه حريف دست كم گرفته بود برگشت و صعود كرد، مادريدي ها خوشحال و يوونتوسي ها و البته طرفداران بعضي تيّم هاي ديگه مغموم و عصباني و البته بعضي بازيكن ها مثل بوفون عصباني و بعضي ها مثل كيه ليني به ياد دوران كالچوپولي همه رو به شكل يووه گذشته مي ديدن، جالبه اكثريت تاكيد مي كنم اكثريت كارشناس ها داوري اعتقاد به پنالتي داشتن البته رسانه هاي كاتالان استثنا بودن!!!!
۶
Ava_86
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۴:۲۱
طرفداری کورکورانه از حضرت کیروش کم بود حالا یوونتوس مافیاییم بهش افزوده شد. عجیبه از نه از حرفای اولیورکان خبریه نه دل پیرو. طرفداران ذوب در ولایت یوونتوس احیانا در مورد نظری در مورد اون بازی با میلان ندارن که جناب بوفون با صحنه سازی توپی که یه متر از خط دروازه رد شده بود درآورد وجوری نقش بازی کرد که اینگار گل نشده و اتفاقا باهمون بازی تکلیف قهرمانی یووه رو مشخص شد. جناب بوفون بعد از بازی گفت توپ گل بود اما به خاطر یوونتوس اینکار کردم!
۵ ۱
من
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۷:۰۶
اصلا شما درست مي گي
طرفدار كور كورانه داريم مي كنيم

هيچ چيزي برامون مهم نيست
منطق نداريم
مثل بچه ها ميزنيم زير ميز بازي
هر چي دوست دارين بگين

بازم ايا بايد منتظر باشيم تا نظر شما رو بدونيم؟

۴
عرفان
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۵:۱۲
یعنی خداوکیلی نمیدونم چرا بقیه نویسنده های این سایت مثل شما نیستن اصلا ادم لذت میبره وقتی میخونه خواهشا بیشتر بنویسید در مورد داخلی ها بیشتر به کوری چشم کسایی که میخوان چششون رو رو واقعیتا ببندن
۶
علی
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۵:۱۶
بوفون همونکه که زیر گوش داور نذاشت وسط زمین خیلی احترام گذاشت بهش، دیگه عذرخواهی لازم نیست!
مطمینن هرکس دیگه ای بود خیلی بدتر از این برخورد میکرد.اونم کسی که سال اخره فوتبالشه.
۷
معین
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۵:۱۹
وقتی یه نویسنده ورزشی تا سطح متعصب تر هواداران منطقش رو پایین میاره، دیگه نباید انتقادی به فضای مجازی و کل کل های الکی و وحشتناک اون داشت
۶
پرسپولیس واقعی
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۵:۳۴
چه موافق و چه مخالف ،
نوشته هاتون را چند بار می خونم ، اینطور بیان احساسات و جملات را دوست دارم.
همیشه برنامه های دکتر صدر را می بینم چون ایسون هم تو حرفاش هیجان و شکوه زیادی داره
۴
Sami
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۶:۲۷
متن احساسی زیبایی بود اما اونچه که تو بازی حرفه ای و قوانین اون مشخصه اینه که پنالتی پنالتیه میخواد دقیقه یک باشه یا 93!!!
بوفون تو ببخش که دفاعتون دقیقه 93پنالتی داد و تیمتون مغرور شد حرفه ای گری نکرد و زیر توپ نزد و بازی رو برده تلقی کرد✋
۶
كسري
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۱۶:۴۷
بازهم شر و ور تحويل ملت داده .اين خانم انگار نويسندگي رو با عشق بازي تشخيص نميده.دليل نميشه عاشق باشي و اصول رو نبيني.عاشق كيروشه چشمش رو به حقيقت ميبنده اينجا عاشق ايتاليا و تيمهاشه چشمش رو رو قدرت مادريد ميبنده.انگار مادريد معشوقشو كشته،شايدم كشته واقعا!!!!!!
فری
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۲۰:۲۴
خیلی جالبه اگه پنالتی بود باید گرفته بشه اگه نه که هیچی اونموقع که به خانواده زیدان فحش داد(ماتراتزی) و زیدان اخراج شد کسی از قهرمانی چندش وار ایتالیا حرف نزد اما یه پنالتی درست اعلام شد وبه دلیل برخورد نادرست بوفون اخراج شد شد مافیا بازی چرا پون اخر بازی بوفون بود باید بهش حال میدادن حتی با زیر پاگذاشتن قانون مرگ خوب واسه همسایه رعایت قانون خوبه واسه غیرخودی ها
۶
serezo
شنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۷، ۲۱:۴۹
"زامبی های فوتبال هم رسانه دارند" ، این عنوان مطلبی که احسان محمدی دیروز نوشته بود ، البته باید گفت زامبی ها به داخل جماعت ورزش نویس هم رخنه کردن !!کافیه به سبقه مطالب عده ای کمی توجه کرد!
۲
Atlan
يكشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۷، ۰۵:۳۵
عجب،فکر کردم این متن رو واسه تیم فرشتگان عرش علیا نوشتین نه واسه تیمی که همیشه داورا رو میخرید و با کثافتکاری بازی هارو میبرد،و تنها یکبار دادگاهی شد،حرفهای کیه‌لینی آشغال و بوفون عوضی ثابت کرد که هیچوقت اسطوره نبودن
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر