فهرست
یادداشت ویژه؛ خوب، بد، زشت از دورتموند - شالکه
یادداشت ویژه؛ خوب، بد، زشت از دورتموند - شالکه

یادداشت ویژه؛ خوب، بد، زشت از دورتموند - شالکه

\"مادر همه داربی ها\". این نامی است که آلمانی ها روی حساس ترین داربی‌شان گذاشتند. دیدار دورتموند و شالکه. با بردی که دورتموند شنبه کسب کرد، پس از 8 سال، این فصل فرزندان این مادر هر یک 3 امتیاز از این مسابقه دشت کردند. بر خلاف داربی رفت که دورتموند را جدی وارد بحران کرد و 3 امتیازش نیز خیری برای ینس کلر و شالکه نداشت، این بار حداقل طرف زرد پوش میدان شاد به نظر می رسد. شالکه نیز با وجود این باخت تحقیر آمیز کماکان 7 امتیاز از دورتموند بیشتر دارد و فاصله یک امتیازی اش تا سهمیه لیگ قهرمانان حفظ شده. همانند همه داربی های دو تیم، این مسابقه هم درس‌هایی برای تماشاگران فوتبال داشت.

 


خوب: پاسخ اعتماد

دورتموند در نیم فصل اول نماد یک فاجعه تمام اعیار بود. از رأس تا قائده هرم. هانس یواخیم واتزکه و میشائیل زورک حتی پیش از آغاز سریال باخت ها، بابت از دست دادن لواندوفسکی و احتمال تکرار این موضوع برای رویس سرزنش می شدند. با آغاز باخت ها، بازیکنان تازه وارد تیم در ابتدا و سپس کل تیم در مرحله بعد از سوی رسانه ها زیر سوال رفتند. آخرین حمله ها هم متوجه کلوپ شد. با این حال هیئت مدیره، به واتزکه و زورک اعتماد کرد و آنها هم در قبال کلوپ چنین کاری کردند تا کلوپ بدون دردسر در زمستان با کمترین نقل و انتقال ممکن (فقط خرید کوین کمپبل که بی تردید برای بازه کوتاه مدت نبود) به تیمش اعتماد کند و برای نیم فصل دوم مهیا شود. حتی رد اعتماد در تمدید قرارداد رویس هم دیده می شود. آنها برای بازیکنی که طی یک سال منتهی به روز تمدید قرارداد در سطح یک بازیکن تازه بوندسلیگایی شده نیز کارایی نداشت حاضر شدند سالی 10 میلیون یورو دستمزد پرداخت کنند. نتیجه؟ 4 پیروزی متوالی در بوندسلیگا. رویس در همه این بازی ها به علاوه بازی با یوونتوس در لیگ قهرمانان گل زده. گوندوغان که با شکم بر آمده و بدن نا آماده اش در نیم فصل اول به راحتی حدود 10 امتیاز تیم را به باد داد، ستاره داربی روئر شد و میخیتاریان و اوبامیانگ نیز آبروی کسی که یک سال از سطح بازیشان دفاع کرده بود را خریدند. دورتموند برای اولین بار از زمان داربی رفت، رتبه ای یک رقمی در جدول به دست آورده (نهم که البته ساعاتی بعد به دهم نزول پیدا کرد) و بالاتر از همه این ها، فوتبال همیشگی خودش را ارائه می دهد. اعتماد معجزه می کند.

 



بد: شادی رویس و اوبامیانگ

گاهی شادی گل ها از خود گل به یاد ماندنی تر می شوند. کمتر کسی به یاد می آورد رشیده یکینی در جام جهانی 1994 چه طور دروازه بلغارستان را باز کرد یا اصلا آن شادی گل خاصش مربوط به کدام بازی بود اما رفتن درون تور دروازه گرفتن و فریاد زدن همزمان از ذهن کسی که حتی یک بار صحنه را دیده نمی رود. در همین داربی روئر، شادی گل های عاری از بدعت کوین کورانی، آلتینتاپ و اسمولارک در ذهن هواداران باقی مانده. همین اوبامیانگ نیز در المپیک لندن با پشتک هایی که به عنوان شادی بعد از گل می زد اسمش را از آن زمان ماندگار کرد. حتی گل دوم بازی امروز و شادی پر انرژی میخیتاریان. تقریبآ کل تیم در حلقه شادی بودند و خوش به حال عکس های پشت دروازه شالکه در آن لحظه. با همه این احوالات شادی بعد از گل در فوتبال امروز در حال تبدیل شدن به یک مغموله سینمایی - مهندسی هست. به نظر می رسد دیگر متعلقات معمول بازیکن و ورزشگاه برای نشان دادن احساسات جوابگو نیستند. در جایی که فرانچسکو توتی، اسطوره نسلی سنتی تر پس از گلزنی در داربی، فی المجلس عکس سلفی می اندازد، شاید نتوان به اوبامیانگ و رویس که در زمان اولین بازی او برای رم، روی هم 7 سال نداشتند بابت اینطور نمایش اجرا کردن خرده گرفت اما ای کاش می شد جایگاه بهتری برای احترام و شادی بعد از گل در نظر گرفت. آوردن ماسک بتمن و رابین به پشت دروازه شالکه توسط اوبامیانگ حتی خلاقانه هم نبود چرا که او بارها با ماسک اسپایدرمن و غیره در زمان حضور در دورتموند و سن اتین این حرکت را نشان داده بود. شادی دورتموندی ها حدود یک دقیقه از وقت بازی را گرفت و در آن زمان، داور دخالت خاصی در صحنه نداشت. صرفا یک کارت زرد برای اوبامیانگ پس از اتمام شادی. زمانی به آنتونیو کاسانو و دیگو فورلان بابت اینکه پس از هر گل بی اهمیتی پیراهنش را در می آوردند انتقاد می شد (آن زمان پیراهن در آوردن کارت نداشت). اینکه امروز رویس و اوبامیانگ تحسین می شوند نشان از تغییر ذائقه ناشگونی دارد. اپیدمی شدن این مدل شادی های بعد از گل به ضرر خود فوتبال نیز هست. تصور روزی که به انتظار گل بنشینیم تا پس از آن یک شادی جدید ببینیم، با روح ورزش سازگار نیست.

بعد التحریر: یورگن کلوپ در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی گفت: \"انتظار کارت زرد برای اوبامیانگ را نداشتم. از گلی که زد و پیشرفتش خوشحالم. نمی‌توانم به او بگویم این کار را انجام ندهد اما باید بیشتر احتیاط کند ... شادی گل دوم (میخیتاریان) خیلی زیبا و بی نظیر بود و وسوسه شدم در آن شرکت کنم\". همین!

 


زشت: سطحی نگری در بالاترین سطح

غیر از سایت هایی که صرفآ بر اساس آمار و ارقام و فاکتورهای کمی نمره می دهند و انسان نمی تواند دخالت کیفی در آنها داشته باشد (مثلآ whoscored)، در سایر سایت های کاملآ معتبر خارجی بدون کوچک ترین استثنایی، رومان وایدنفلر دروازه بان دورتموند نمره بالاتری از تیمون فلنرویتر دروازه بان شالکه گرفته. هر کسی که گل های بازی را دیده باشد به دروازه بانی که کلین شیت کرده، نمره ای بالاتر از کسی که 3 گل خورده و روی یکی از آنها متهم اول و آخر بوده می دهد. البته این یک نگاه سطحی است و نیاز به تماشای 90 دقیقه بازی ندارد اما در واقعیت اوضاع متفاوت بود. واینفلر در این بازی مجموعآ 15 بار توپ را لمس کرد که 5 تای آن برای زدن ضربه دروازه بوده. او 5 بار پاس کاری کرد و فقط یکی از شروع مجددهای بلندش به بازیکن خودی رسید. در سمت مقابل فلنرویتر تا دقیقه 78 یک دیوار تمام اعیار بود و 9 بار مانع از گلزنی دورتموندی ها شد. او روی دو گل ابتدایی قصوری نداشت و گلی که با اشتباه مسلم او به ثمر رسید، تاثیر چندانی روی روند بازی نداشت. جدا از همه این ها، سایت های آماری خیلی بی احساس رفتار می کنند و از انسان طور دیگری انتظار می رود. مثلآ دروازه بان بابت خوردن هر گل و تأثیر مستقیم روی به ثمر رسیدن آن، پوئن منفی دریافت می کنند و بابت کلین شیت امتیاز مثبت. در برنامه نویسی که برای whoscored انجام شده، هیچ توضیحی درباره اینکه فلنرویتر اولین داربی عمرش را آن هم مقابل جهنم دیوار زرد انجام می دهد وجود ندارد و نمی فهمند وایدنفلر از زمان حضور او در پیش دبستانی در این داربی بازی می کرده. اینکه در چنین بازی ساده ای شعور کارشناسان قافیه را می بازد نه تنها روی زشت این داربی روئر، که روی نا زیبای تمامی نقاطیست که در ورزش تیمی، به نفرات بابت عملکرد شخصی‌شان نمره داده می شود.

 مهدی احمدی/ آی اسپورت

 

 

     
آی اسپورت
2015-03-01 18:34:23
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر