فهرست
«امید»، بی‌امید
«امید»، بی‌امید

«امید»، بی‌امید

آی‌اسپورت- تیم ملی امید فوتبال ایران پس ‌از یک تساوی نا‌امیدکننده با همتای اندونزیایی‌اش و یک شکست مأیوس‌کننده‌تر مقابل همین رقیب در دو دیدار تدارکاتی در خاک اندونزی به شهر دوحه رفته‌است تا آنجا مسابقه‌ای دوستانه با تیم ملی امید قطر هم داشته باشد. پس‌از دو ناکامی متوالی مقابل تیم ملی امید ازبکستان در دیدارهایی تدارکاتی طی مهرماه فرهاد مجیدی سرمربی وقت آن تیم مجبور به استعفا شد ولی حمید استیلی هم که به‌جبر احراز پست مدیریت آن تیم و آشنایی دوساله با بازیکنان آن جانشین او شد عملاً در اندونزی به نتایجی نرسید که قدمی به‌سمت جلو و رویدادی در مسیر جبران ناکامی‌های قبلی تلقی شود و هرچند توقف در مسابقات دوستانه هرگز سند و وسیله‌ای برای شناسایی نتایج دیدارهای رسمی نیست اما اتفاقات و تمرینات و نتایج اخیر گواهی می‌دهد در فاصله ۵۰ روز تا شروع مرحله نهایی انتخابی المپیک توکیو وضع‌امید‌های ما اصلاً همان‌چیزی نیست که تصور و توقع آن می‌رود و به‌سطح و روالی نرسیده‌ایم که موجب صعود ما به المپیک سی‌ودوم شود و به دوری ۴۳ ساله ما از این عرصه ویژه پایان بخشد. این امر زمانی احتمال و قوت بیشتری می‌یابد که به یاد آوریم رقبای همگروهی ما در پیکارهای قاره‌ای تایلند تیم توانمند کره‌جنوبی و تیم خطرناک ازبکستان‌اند و چین ‌نیز نمی‌تواند حریفی کوچک تلقی شود.

مثل سنوات گذشته

اینکه چرا یک بار دیگر و مثل تمام دهه‌های اخیر و سنوات گذشته پایه‌های تیم امید ما می‌لنگد به باورهای غلطی بر می‌گردد که پیوسته در ارتباط با این تیم داشته و هیچ‌گاه کارهای آن را در اولویت قرار نداده‌ایم. حتی در این فرصت اندک تا شروع مسابقه‌های نهایی قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا در تایلند تمامی توجه و مساعی مسئولان فدراسیون و سران فوتبال مشغول جمع کردن تبعات تلخ دو شکست اخیر تیم ملی بزرگسالان مقابل بحرین و عراق در دور مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ بوده و برای امیدها و بهروزی‌شان تلاش و انرژی بسیار کمتری صرف شده است. باشگاه‌ها نیز با حس کردن این فضا و به‌عینه دیدن کم توجهی سران فدراسیون نسبت به مسائل تیم ملی امید به خود جرأت داده‌اند که در آزادسازی نفرات ملی‌پوش امید خود تا سرحد امکان جانب اکراه و تمرد و تأخیر را در پیش بگیرند یا این مهره‌ها را به‌بهانه مصدومیت اصلاً راهی جمع امیدها نکنند یا اگر می‌فرستند بسیار دیر و باکمترین میزان تأثیر‌گذاری باشد. به‌این ترتیب در نفرات تیم ملی امید هم این باور به وجود آمده که نیازی به جانفشانی برای این تیم نیست و هرچه آرامتر بیایند و بروند، به‌نفع‌شان خواهد بود و حفظ سلامتی ساق‌هایشان به قصد از دست ندادن محل اصلی کسب درآمدهایشان (در باشگاه‌ها) در سرلوحه‌امور و در صدر مأموریت‌هایشان قرار دارد.

نام‌های آشنا اما کم تأثیر

چنین روال و نگرشی سبب شده در تمامی ادوار اخیر المپیک‌ها به این مسابقات راه نیابیم و بعید ‌است که امسال هم این سنت شکسته و تیمی راهی توکیو شود که به‌رغم داشتن نفراتی خوب و مؤثر به سطح تیم‌های قبلی ما در این رده‌سنی نمی‌رسد. امید نورافکن، محمد محبی، مهدی قائدی، رضا شکاری، عارف آغا‌سی و امیر روستایی بازیکنانی هستند که در هفته‌های اخیر در تیم ملی امید فعالیت و تمرین می‌کرده‌اند و به‌جز آنها مهدی عبدی، معراج اسماعیلی، یونس راضی و ابوالفضل رزاق‌پور نیز در دسترس قرار دارند و امیدها فقط در آوردگاه تایلند از اللهیار صیاد‌منش نیز بی‌نصیب نخواهند ماند اما آنها به حدی پراکنده بوده‌اند و تمرینات مشترک‌شان چنان اندک بوده است که این بیم وجود دارد در دیدارهای اصلی و مهم پیش رو به آن سطح از هماهنگی نرسند که برای کسب مجوز المپیک به آن نیاز است.

آنچه نمی‌بینیم

مربیان تیم ملی امید و به واقع دستیاران استیلی نیز آدم‌های کوچکی نیستند و در هفته‌های اخیر علیرضا امامی‌فر و رضا شاهرودی با وی همکاری می‌کرده‌اند و به‌تازگی امیرحسین پیروانی نیز به‌جمع آنها پیوسته‌است. اگر همه اینها خوب و نشانه‌های امیدواری است، در میدان عمل چیزی را نمی‌بینیم که توقع آن می‌رود و به‌ندرت نمایشی از جانب تیم امید دیده شده که دل‌ها را گرم‌کند و این روال طی یک سالی که زلاتکو کرانچار هم، سرمربی این تیم بود برقرار نشان می‌داد. مهم نیست تیم ملی امید در دیدار پیش روی‌اش با قطر نتیجه می‌گیرد یا خیر و مهم‌تر این است که در طلیعه آذرماه به گونه‌ای کار می‌کند که یک بار دیگر باید از تیم «امید» قطع امید کنیم.
 

۴    
آی اسپورت
2019-11-18 10:14:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر