فهرست
یادداشت: چرا سیمئونه نباید از اتلتیکو برود؟
یادداشت: چرا سیمئونه نباید از اتلتیکو برود؟

یادداشت: چرا سیمئونه نباید از اتلتیکو برود؟

 

آی اسپورت - دیه‌گو سیمئونه نمی‌خواست از پرداختن به این موضوع طفره برود. مربی اتلتیکومادرید در کنفرانس خبری در ماه فوریه در پاسخ به سوالی درباره مذاکره با باشگاه برای تمدیدقراردادش گفت:«واضح است که از بودن در این باشگاه خیلی خوشحالم و اینکه عاشق اتلتیکو هستم. ما سعی می کنیم پروژه‌ای که سه سال قبل شروع کردیم، را ادامه دهیم.»

در بیشتر باشگاه‌های اروپایی تمدید قرارداد یا حتی خریدن درخشان‌ترین ستاره‌ها بهترین خبر ممکن محسوب می شود. اما نه در اتلتیکومادرید، نه در ویسنته کالدرون.

در عوض این مربی است که بیشترین جذابیت را دارد، به خصوص سیمئونه که رهبری این تحول را بر عهده داشته. یک لیدر کاریزماتیک، یک اسطوره باشگاه که محبوبیتی خیره‌کننده در کالدرون دارد و نه تنها این باشگاه را متحول کرده بلکه نظم و ترتیب خودساخته غول‌های اسپانیا و اروپا را به هم ریخته.

سیمئونه کاری کرده که از نظر بسیاری‌ غیرممکن بود. طبیعی است که غول‌های مالی دست به کار شوند. ماه گذشته گزارش شد منچسترسیتی خواهان جذب سیمئونه است، باشگاه‌های دیگر انگلیسی هم هستند. در فرانسه پاری‌سن‌ژرمن هم قد علم کرده. در خلال این گزارش‌ها آمده بود سیمئونه در حال یادگیری زبان انگلیسی است و شاید مثل پپ گواردیولا یک سال در آمریکا زندگی کند.

برای هواداران اتلتیکو اما تایید مذاکرات تمدید قرارداد به اندازه انجام آن مسرت‌بخش بود، شاخصی برای این که تاثیرگذارترین عضو باشگاه باید به کارش ادامه دهد.

سیمئونه همچنین گفته بود:«من و باشگاه برای هم احترام قائلیم ضمن اینکه انگیزه و اشتیاق یکسانی داریم. امیدوارم نتیجه این همکاری این باشد که اتلتیکو باشگاه خیلی مهمی بماند.» سیمئونه مردی است که می تواند و باید این کار را انجام دهد.

رسیدن به قله یک مساله است...

داوید ویا معنی بردن را با قهرمانی در جهان و اروپا و لالیگا و لیگ قهرمانان و ... می داند و همه انتظار دارند او ذهنیت برد و پیروزشدن داشته باشد. مهاجم سابق اتلتیکو بعد از قهرمانی فصل قبل تیمش در لالیگا گفت:«باید این قهرمانی را جشن بگیریم هنوز برای کسب آمادگی بازی در فینال لیگ قهرمانان وقت است، باید این میل را حفظ کنیم.» پیام او ذهنیتش بود که کاملا آشکار بود: همیشه به جلو نگاه کن، هیچ وقت به عقب برنگرد، پیروزی همیشه پیش رو است.

این طرز فکر از ابتدای کار سیمئونه حاکم بوده،‌ در دسامبر 2011 که آمد گفت فقط و فقط به بازی بعدی تیم برابر مالاگا فکر می کند نه چیز دیگر.

یک کار، یک مبارزه، یک هدف. این چیزی بود که سیمئونه از زمان بازگشت به ویسنته کالدرون تزریق کرده. اما گام هوشمندانه بعدی غیر از بازی این هفته با والنسیا چیست؟ حفظ موفقیت‌هایی است که تا به حال به دست آ‌مده. همان طور که می گویند حفظ قهرمانی از رسیدن به آن سخت‌تر است و این کار برای سیمئونه واقعا دشوار است چون رئال مادرید و بارسلونا در لیگ برتر بازی نمی کنند.

دو چیز خیلی مهم بود: اول اینکه سیمئونه راه موفقیت را شناسایی کرد و دوم اینکه جایی که به آن بازگشته بود را خوب می شناخت. او اتلتیکو را می شناخت، او خود اتلتیکو بود. این اتفاق جای دیگری نیفتاده.

لویی فن‌خال را ببینید که بعد از یک دوران مربیگری درخشان به منچستریونایتدی رفت که برای نخستین بار در دوران لیگ برتر دچار سقوط شد. او در این فصل تیمش را در چهار رده اول جای داده، هنوز در جام حذفی است و هنوز می تواند سهمیه لیگ قهرمانان بگیرد اما در زمان فن‌خال هر نتیجه مثبت شیاطین سرخ با یک «اما» همراه بوده. در واقع هیچ کس کار او را در یونایتد نمی پسندد. اما سیمئونه اینطور نیست.

در اتلتیکو قوی و متعهد بودن و در ضدحمله سرعت داشتن مقبول است و حتی مورد ستایش قرار می گیرد. اینکه بخواهی ادای بارسلونا را در حفظ توپ درآوری یا اینکه بخواهی مثل رئال بازیکن بخری بی‌معنی است. این رابطه دوطرفه است بنابراین اگر به انگلیس یا پایتخت فرانسه برود از کارش این لذت را نمی برد،‌ با هواداران هم ارتباط برقرار نمی کند. پولدارهای اروپا جذاب ‌بردن می خواهند، فقط بردن کافی نیست و اگر سیمئونه بخواهد به چنین چیزی برسد باید بعضی از ویژگی‌هایی که او را منحصر به فرد می کند، کنار بگذارد.

در تساوی با بارسلونا که قهرمانی آنها را در نوکمپ رقم زد، از 11 نفر  تیم 10 بازیکن قبل از آمدن سیمئونه آنجا بودند. در دو سه سال اخیر هم خریدهایی کرده‌اند که هیچ یک بازیکنان تاثیرگذاری در تیم نبودند. تابستان گذشته زیاد بازیکن خریدند که متفاوت بودند بعضی مثل آنتوان گریزمان و ماریو مانجوکیچ و برخی مانند آلسیو چرچی و رائول خیمنس. عده‌ای هم متوسط بودند مانند یان اوبلاک، گیرمه سیکیرا و خسوس گامس.

سیمئونه در خرید خیلی عالی نبوده و البته به قول سید لو در اتلتیکو مدیر ورزشی نقش بیشتری دارد تا مربی اما مهم این است که او اثر خودش را نشان داده، نمونه بارزش فرناندو تورس.

البته او اگر بخواهد به تیم های پولداری مثل سیتی یا پی‌اس‌جی برود باید این مهارت را در خود تقویت کند. آیا باید به جایی برود که نقاط قوت درخشانش مانند پیشرفت دادن بازیکن، مربیگری و ایجاد یک فرهنگ را کنار بگذارد و چیزی مورد توجه باشد که در او کمرنگ است؟

قبل از بازی هفته پیش با سویا و بعد از باخت به بایرلورکوزن در لیگ قهرمانان او به نکته‌ای اشاره کرد:«ما سه سال بسیار موفق را پشت سر گذاشتیم و این باعث شده بعد از هر باخت یا نمایش ضعیف تیم ما به شدت مورد انتقاد قرار می گیرد.»

حالا دیگر تیم او بعد از هر بازی مورد بحث و کارشناسی قرار می گیرد درست مثل رئال مادرید و بارسلونا. اما بالارفتن و بالاماندن در اروپا پروسه‌ای سه‌ساله نیست. اتلتیکو این را می داند درست مثل سیمئونه.

ورزشگاه 69 هزار نفری لاپینه‌تا قرار است در سال 2017 تکمیل شود و باشگاه می تواند ویسنته کالدرون تاریخ مصرف گذشته را رها کند، این یعنی درآمد باشگاه زیاد می شود. قراردادهای تجاری پرسود هم روانه باشگاه شده و حق پخش تلویزیونی هم قرار است با عدالت بیشتری در میان‌ تیم‌های اسپانیایی تقسیم شود. افزایش درآمد باشگاه قطعا روی تیم سیمئونه تاثیر می گذارد.

اما شاید این اتفاق در اتلتیکو طور دیگری و متفاوت با تیم‌های دیگر بیفتد. در اتلتیکو، باشگاه و مربی همزمان با هم رشد می کنند و البته زیر نظر او و با قواعد او. او خودش یک برند است، چهره باشگاه که بعد از سه سال نجات بخش تیم شده. با رشد مالی اتلتیکو شاید این \"شو\" تازه شروع شود.

 

تیم کالینز

  ۱  
آی اسپورت
2015-03-06 17:51:09
نظر دهید
۱ نظر
شهاب
جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ۲۰:۲۱
سلامو برای سفارش آگهی لطفا من را راهنمایی کنید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر