فهرست
فردا صبح اخراجی/ چگونه سیتی با پپ تحقیر شد؟
فردا صبح اخراجی/ چگونه سیتی با پپ تحقیر شد؟

فردا صبح اخراجی/ چگونه سیتی با پپ تحقیر شد؟

آی‌اسپورت - «فردا صبح اخراجی!» این سرودی بود که هواداران اورتون به شور و شعف در گودیسون پارک برای پپ گواردیولا می‌خواندند: «فردا صبح اخراجی!» گواردیولا با شنیدن این سرود سرش را اندکی به سمت چپ چرخاند و نگاهی افسرده به اورتونی‌ها انداخت. چه بلایی سرش آمده بود؟ چطور مربی‌ای که با دو تیم بزرگ اروپا رکوردی بی‌نظیر در پیروزی و قهرمانی داشت تبدیل به مضحکه‌یِ هوادارانِ تیمی شده بود که هفته‌یِ پیش به موفقیتی کم‌نظیر دست یافته بودند و در خانه مغلوب لستر سیتی شده بودند؟ این چیزی نبود که گواردیولا انتظارش را داشت. هیچکس چنین انتظاری نداشت.

البته که گواردیولا نه صبحِ امروز، و نه در هفته‌هایِ آینده اخراج نخواهد شد. سیتی این همه مدت منتظر گواردیولا نمانده بود و این همه سرمایه‌گذاری نکرده بود که به این زودی‌ها ایمانش به او را از دست بدهد. اما چیزی در این تیم باید تغییر کند.

گواردیولا بعد از بازی چهره‌ای پر از حسرت داشت، شبیه به مردی که باور دارد فوتبال ناجوانمردانه باهاش رفتار می‌کند: «برای اولین باره که تیم من این همه گل میخوره. این قبلا اتفاق نیفتاده بود. برای همینه که باید بفهمم چرا.»

گواردیولا از صداقت بازیکنانش تمجید کرد، ادعا کرد تیمش به اندازه‌یِ کافی موقعیت داشت تا گل بزند، ضعف سیستماتیک خط دفاع سیتی را رد کرد و ترجیح داد نتیجه‌ای جامع‌تر از شرایط موجود بگیرد: «مبنای فوتبال نوع حمله کردن و داشتن مهاجمینی که کار را تمام کنن و هافبک‌هایی که اعتماد به نفس داشته باشن هست. اگه گل نزنی روی ذهنیتت تاثیر میذاره.»

بعد از پایان کنفرانس مطبوعاتی راحت می‌شد باور کرد شکست 0-4 سیتی مقابل اورتون صرفا به خاطر بدشانسی بوده، اما حقیقت اینجاست که سیتی این بازی‌ها را به خاطر بدشانسی نمی‌بازد. دلیل باخت‌های سیتی این است که بازیکنانش به اندازه‌یِ کافی با کیفیت نیستند، و وقتی چنین اتفاقی در چنین باشگاهی رخ می‌دهد، باید به سوالاتی بسیار جدی پاسخ داد.

خودِ گواردیولا هم در این میان بی تقصیر نیست، چیزی که خودش هم می‌داند و بهش اعتراف کرده. تغییراتِ زیاد او، به خصوص در خط دفاعی، نه تنوع بلکه بلاتکلیفی برای تیمش به همراه آورده و البته مهره‌هایی هم که او برای پیاده کردن ایده‌هایش در اختیار دارد تفاوت زیادی با آنچه همیشه بهش عادت داشته دارند.

گواردیولا در بازی دیشب از سه فول‌بک استفاده کرد: گائل کلیشی (که این تابستان 32 ساله می‌شود)، باکاری سانیا (که ماه آینده 34 ساله می‌شود) و پابلو زابالتا به عنوانِ هافبک میانی (که امروز 32 ساله شده و در ضمن هافبک میانی نیست). شاید در دورانِ پیشا-شیخ منصور، به خصوص دورانی که مربی‌شان، استیوارت پیرس به زحمت دنبال خرید بازیکن بود، فرستادن چنین تیمی به زمین قابل قبول بود، اما باشگاهی که حالا ثروتی غیر قابل مقایسه با دیگران دارد و در هشتمین سال پروژه‌یِ تبدیل شدنش به بزرگ‌ترین باشگاه جهان به سر می‌برد نباید به چنین استعدادهایِ محدودی اتکا داشته باشد.

درسته که سیتی در قلب خط دفاعی هم به خاطر تدام نداشتنِ نمایش‌هایِ نیکولاس اوتامندی و پروسه‌یِ پر از بالا و پایینِ رشد کردن جان استونز دچار مشکلات زیادی شده، اما حداقل برای این پست‌ها تلاشی مبنی بر خرید بهترین گزینه‌هایِ ممکن انجام شده است. گواردیولا در بایرن مونیخ فیلیپ لام و دیوید آلابا را داشت که می‌توانستند در نقش فول‌بک‌هایی کلاسیک یا هافبک‌هایِ میانی بازی کنند. بدشان را نمی‌خواهیم، اما کلیشی و سانیا و زابالتا با اینکه فوتبالیست‌های خوبی هستند ولی به هیچ وجه در سطح درجه یک جهانی نیستند و البته مشکلات سیتی فقط به همین پست‌ها هم محدود نمی‌شود.

کابوس مصدومیت ایلکای گوندوگان و محرومیت فرناندینیو باعث شده بود که گواردیولا در بازیِ گودیسون پارک یک بار دیگر به استفاده از یایا توره رو بیاورد، هافبکی که مدت‌هاست دوران اوجش به پایان رسیده است. سرخیو آگوئرو در خط حمله هم به شکلی غریب خاموش بود و همین قدرت هجومیِ سیتی را بسیار کاهش داده بود. این تیم مشخصا نیاز به نیروهایی جدید دارد. گابریل ژزوس، پدیده‌یِ مستعد برزیلی احتمالا برای هفته‌یِ آینده آماده باشد، اما سیتی باید زیرساختی پیدا کند تا از مهاجم جدیدش به اندازه‌یِ کافی حمایت کند.

با این حال گواردیولا نمی‌تواند تمام تقصیرها را گردن مهره‌هایش و یا جنبه‌هایی از فوتبال انگلیس که در ابتدای حضورش در جزیره او را سورپریز کرده بودند، بیندازند. مشکلاتی در این سیتی وجود دارد که مقصرش کسی نیست خود گواردیولا. مثلا این بیش از حد روان بازی کردن که معمولا خودشان را در خلاقیت‌شان غرق می‌کند و این بیش از حد پر کردن یک منطقه از زمین که باعث ضد حمله خوردن‌های خطرناک می‌شود. و البته مسئله‌یِ دروازه‌بان.

این فصل ورود به مناظره‌یِ جو هارت علیه کلودیو براوو منظری ایدئولوژیکی داشت. آیا شما انسانی مدرن هستید که اعتقاد دارید دروازه‌بان باید بازی با پایش به قدری خوب باشد که عملا نقش یک بازیکن آتفیلد را بازی کند و انقلابی در این پست رقم بزند؟ یا شما آنگلو-ساکسونی یک‌ دنده هستید که اعتقاد دارید مهمترین و شاید تنها وظیفه‌یِ دروازه‌بان مانع از ورود توپ به دروازه شدن است؟

اما این بحث نباید تا این حد پیچیده باشد و باید خیلی ساده‌تر برگزار شود. فیزیکالیته‌یِ براوو در حد یک رویایِ نیمه از یاد رفته است. او در بعد بازی‌سازی هم به اندازه‌ای حضور مثبت ندارد که جبرانی برای ضعف‌هایِ پایه‌ایِ دروازه‌بانی‌اش باشد. برخی دروازه‌بان‌ها هستند که با استفاده‌یِ درست و هوشمندانه از زوایا جوری مقابل مهاجمین می‌ایستند که گل زدن را برایشان به مثابه پرتاب ریگی درونِ کفشی که پایِ یک نفر است جلوه می‌دهند. براوو اما از دروازه بیرون می‌آید، دست‌هایش را بالا می‌برد، بدنش را باز می‌کند و با این حال مهاجمین خیلی راحت توپ را از کنارش وارد دروازه می‌کنند. براوو البته روی ضربات ایستگاهی پیشرفت کرده و حالا دیگر می‌تواند ارسال‌ها را جمع کند و بله، قدرت پاس دادن با پا را هم دارد، اما در کل به اندازه‌یِ کافی و لازم دروازه‌بان خوبی نیست.

گواردیولا صبحِ امروز اخراج نمی‌شود. ولی ریشه‌هایِ شکست 0-4 مقابل اورتون تنها در بد اقبالی کاشته نشده‌اند. این سیتی به اندازه‌یِ کافی خوب نیست و کیفیتِ لازم را ندارد، کیفیتی که با این همه سرمایه و زمان باید می‌داشت. تمام عوامل باشگاه، از جمله گواردیولا باید بیش از این تلاش کنند تا شرایط تیم بهبود بیابد، وگرنه این آخرین باری نخواهد بود که سیتی در زمین تحقیر می‌شود.

۸ ۱  
آی اسپورت
2017-01-16 10:59:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
برزو (تمنا_مهدي احمدوند)
دوشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۵، ۱۳:۵۳
كونته برگشت، مورينيو داره برميگرده، وقتشه گوارديولا هم تيمشو برگردونه.
اينجا بزرگترين چالش مربيگري پپ هستش.
اينجا نه مسي هست نه ژاوي نه اينيستا.
نه روبن و ريبري نه لام و لواندوفسكي
۴
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر