فهرست
چند نکته از فن‌گال و یونایتدِ او؛ ترکیبِ ایده‌های متناقض و خودباوری
چند نکته از فن‌گال و یونایتدِ او؛ ترکیبِ ایده‌های متناقض و خودباوری

چند نکته از فن‌گال و یونایتدِ او؛ ترکیبِ ایده‌های متناقض و خودباوری

مهمترین کلماتی که فن‌گال از زمان آغازِ کار در اولدترافورد تا امروز استفاده کرده: 1- فلسفه 2-تعادل. در هفته‌های ابتدایی لیگ برتر فن‌گال تاکید می‌کرد که سه هفته تا سه ماه زمان نیاز دارد تا «فلسفه‌ی فوتبال‌اش را در منچستریونایتد جا بیاندازد.» و درباره‌ی تعادل-به مضمون-می‌گفت: «برای من فقط زیبا بازی کردن مهم نیست، بلکه تیمِ من باید متعادل هم باشد. اگر تیم تعادل نداشته باشد، نمی‌تواند نتایج خوبی بگیرد.» اکنون هر دو کلمه برای فوتبال‌نویسان و کارشناسانِ انگلیسی، نقشِ کنایی در نقدِ فوتبالِ منچستریونایتدِ فن‌گال را پیدا کرده است. دنیل تیلور نویسنده‌ی گاردین پیش از رویارویی یونایتد و آرسنال در جام حذفی نوشت: «فلسفه‌ی فن‌گال که قرار بود فوتبالی سریع و زیبا را در یونایتد جا بیاندازد، باعث شده یونایتد به عصرِ اینترنتِ دایل-آپ برگردد.»

از دو مهاجم نباید استفاده کرد، پس از دو مهاجم استفاده می‌کنم

2-«در چه مسیری حرکت می‌کنم؟ می‌دانم که اگر این جواب را بدهم، همه‌ی شما فکر می‌کنید من یک آدم خودبین هستم اما باید بگویم که من همیشه در مسیر درست حرکت می‌کنم. همیشه در جهتِ درست تغییرات ایجاد می‌کنم.» خبرنگاران در یک کنفرانس مطبوعاتی چند روز پس از بازی یونایتد-چلسی از فن‌گال درباره‌ی تغییراتِ تاکتیکی یونایتد پرسیده بودند و از سرمربی یونایتد این پاسخ را شنیدند. و در ادامه هم درباره کنار گذاشتن سیستم بازی با دو مهاجم از فن‌گال شنیدند: «من دوست دارم با دو مهاجم بازی کنم اما در چند بازی به خصوص مقابل لسترسیتی(بازی‌ای که یونایتد در آن 5 بر 3 شکست خورد) فهمیدیم که با این سیستم در 20 تا 30 دقیقه پایانی بازی در دفاع ضعیف هستیم و تعادل نداریم. در لیگ برتر دشوار می‌توان با دو مهاجم نتایج خوب گرفت. به همین دلیل سیستم بازی را تغییر داده‌ام.» یونایتد پس از شکست مقابل سیتی، مقابل کریستال پالاس و استوک در اولدترافورد با یک مهاجم مرکزی بازی کرد و پیروز شد. پس از گرفتن 6 امتیاز از این دو بازی خانگی، فن‌گال دوباره به استفاده از دو مهاجم مرکزی رو آورد. با نمایشی بسیار ضعیف ساتمپتون و لیورپول را شکست داد. فالکائو که از مصدومیت برگشته بود؛ در چند بازی بعدی دوباره همچون بازیهای ابتدای فصل زوج فن‌پرسی در خط حمله شد. یونایتد مقابل استون‌ویلا و استوک و تاتنهام به تساوی رسید. در هر سه بازی با حضور همزمان فالکائو و فن‌پرسی، یونایتد به همان مشکلی خورد که فن‌گال پیش‌تر درباره‌ش حرف زده بود؛ از دست دادن کنترل بازی پس از 60 تا 70 دقیقه.

جمی کرگر در پاسخ به این پرسش که: «بزرگ‌ترین اشتباه فنی فن‌گال در فصل جاری چه بوده؟» گفته: «استفاده‌ی همزمان از فالکائو و فن‌پرسی در ترکیب اصلی.» مشکل تاکتیکی‌ای که حضور همزمان این دو مهاجم در زمین برای یونایتد ایجاد کرده، چه بود؟ در فاز حمله هم فالکائو و هم فن‌پرسی سرویس-گیرنده هستند و دوندگی جبرانی پشت دیگری را به خوبی انجام نمی‌دهند. اما فراتر از این مسئله، ارایش فن‌گال هم کار فالکائو و فن‌پرسی را سخت می‌کرد. این عکس، یکی از ترکیب‌های یونایتد در سیستم 2-4-4 دیاموند با حضور فالکائو و فن‌پرسی را نشان می‌دهد. در 2-4-4 دیاموند دو مهاجم مرکزی، زمانی که توپ در اختیار حریف است؛ باید به لب خط نزدیک شوند و مقابل مدافعان کناری حریف کار دفاع را انجام دهند. به همین دلیل در 2-4-4 دیاموند از مهاجمانی استفاده می‌شود که به عنوان وینگر هم کارایی خوبی دارند و در دفاع هم می‌توانند مشارکت کنند. ولبک که در تابستان به ارسنال فروخته شد، می‌توانست یک گزینه‌ی خوب برای بازی در خط حمله در ارایش 2-4-4 دیاموند باشد. فن‌پرسی(31 ساله) و فالکائو(29 ساله) با خصوصیات مشابه، تمرکز روی بازی نزدیک محوطه جریمه و در فضای نزدیک به مدافعان میانی حریف را دارند. فن‌گال هم با استفاده‌ی همزمان از این دو مهاجم، کار هر دو را سخت کرد و هم از این دو در یک ارایش نامتناسب با توانایی‌شان استفاده می‌کرد. در 2-1-4-3 به دلیل حضور دو هافبک کناریِ دونده(والنسیا و اشلی یانگ) کار فن‌پرسی و فالکائو راحت‌تر از ارایش 2-4-4 دیاموند بود. در مجموع اما: تا اینجای فصل یکی از مهمترین دلایل افت کیفی و اماری فن‌پرسی و فالکائو متاثر از شکل استفاده از این دو مهاجم توسط فن‌گال بوده است؛ استفاده از برنامه‌هایی که بر اساس آنها فن‌پرسی و فالکائو دور از محوطه جریمه باید نقش سرویس-دهنده را بازی می‌کردند.


حداکثر از 4 مهره‌ خلاق می‌توان استفاده کرد، پس از 5 مهره خلاق استفاده می‌کنم

«من دوست دارم از مهره‌های تکنیکی در خط میانی و حمله استفاده کنم اما بارها گفته‌ام که در هر بازی نمی‌توان بیش از 4 بازیکن خلاق و تکنیکی را در ترکیب اصلی قرار داد. پس من باید از میان رونی و ماتا و دی‌ماریا و فالکائو و فن‌پرسی یک نفر را بیرون از ترکیب بگذارم.» این جملات را فن‌گال در یکی از مصاحبه‌های روزهای ابتدایی دسامبر 2014 به زبان آورد؛ زمانی که دی‌ماریا با پایان مصدومیت، به تمرینات برگشته بود. در 31 ژانویه و 8 فوریه مقابل لسترسیتی و وستهم ترکیب خط میانی و حمله‌ی یونایتد در آرایش 2-4-4 دیاموند این بود: «بلیند، رونی، یانوزا، دی‌ماریا، فالکائو و فن‌پرسی.» دو تا از بازیهای ضعیفِ یونایتد از نظر تاکتیکی؛ دو بازی‌ای که یونایتد ازشان 4 امتیاز گرفت.

 

تنها اصلِ تردیدناپذیر: مالکیت توپ

فن‌گال اولین کسی است که آنچه به عنوانِ «اصول تردیدناپذیرِ فنی در فوتبال‌ِ فن‌گال» ازشان حرف می‌زند را رد می‌کند. ریو فردیناند چند ماه پیش درباره‌ی دوران سیاه یونایتد با دیوید مویس گفت: «یک روز سرِ تمرین دیوید مویس ما را جمع می‌کرد و می‌گفت که شما فقط باید توپ را روی زمین بچرخانید با پاس‌های کوتاه. و یک روز دیگر می‌گفت ما فقط باید با توپ‌های بلند بازی کنیم. مویس خودش نمی‌دانست از ما چه می‌خواهد و در منچستریونایتد نمی‌شود این‌جوری کار کرد.» فن‌گال در این فصل از ترکیب‌های بسیار هجومی-از حضور همزمان دی‌ماریا و فالکائو و فن‌پرسی و رونی و دی‌ماریا و ماتا(یانوزا) در ارایش 2-4-4 دیاموند-رسیده به ارایش پایه‌ی 1-1-4-4: با حضور فلینی پشتِ رونی. یونایتد با همین ارایش تازه و حضور فلینی در زمین، 60 درصد مقابل نیوکاسل مالکیت توپ داشته و 57 درصد مقابل ارسنال. . تنها اصل خدشه‌ناپذیر و تردیدناپذیرِ حفظ شده در بازیِ این فصلِ یونایتدِ فن‌گال، داشتن مالکیت توپ بالا است. فن‌گال از تنها چیزی که عقب‌نشینی نکرده و نگرشِ رفت و برگشتی نسبت به‌ش نداشته، همین مالکیت توپ است؛ چیزی که در لیگ برتر انگلیس مثل لالیگا و بوندسلیگا سرنوشت‌ساز نیست. ونگر در دو ماه اخیر با عقب‌نشینی از ایده‌ی «ضرورت مالکیت توپ» پیشرفت کرده و در دو بازی بزرگ مقابل سیتی و یونایتد پیروز شده است. چلسی تیم چهارم در جدول مالکیت توپ است و یونایتد تیم اول این جدول.


این عکس لحظاتی پیش از آغاز بازی یونایتد-ارسنال گرفته شده است. پلانِ اصلیِ یونایتد: توپ‌های بلند برای فلینی. جای تکرار دارد: تنها اصل خدشه‌ناپذیر و تردیدناپذیرِ حفظ شده در بازیِ این فصلِ یونایتدِ فن‌گال، داشتن مالکیت توپ بالا است، حتا با فلینی؛ هافبکی که در نقش مهاجم مکمل بهترین بازیهای خود با پیراهن یونایتد را مقابل نیوکاسل و آرسنال را انجام داد. اما بهترین نمایش ممکنِ فلینی، دستاوردِ تیمی‌اش چیست؟ مارک اودن در تلگراف می‌نویسد: «فلینی خیلی خوب بازی می‌کند، تا زمانی که توپ به پایش تماس پیدا کند. او تاچِ یک مهاجم کلاس بالا را ندارد. فلینی نقشِ اندی کارول در لیورپول را پیدا کرده و حتا زمانی که خوب هم بازی می‌کند؛ بازی یونایتد را زشت و بدوی می‌کند.» چرا بازیِ یونایتد با حضور فلینی در خط حمله زشت و بدوی و انتقادبرانگیز شده؟ 

از ماتا تا فلینی

این تصویر پاس‌های فلینی در بازی با سوانزی را نشان می‌دهد؛ بازی‌ دو هفته پیش که یونایتد در آن دو بر یک شکست خورد. بازی‌ای که در آن فن‌گال از یکی از ترکیب‌های عجیبِ خود رونمایی کرد: 2-4-4 دیاموند، فلینی در نقش شماره 10 پشت فن‌پرسی و رونی. به چه چیز در این تصویر باید توجه کنیم؟ مهمتر از هر چیز جهت پاس‌های فلینی در یک سوم هجومی. حتا یک پاسِ طولیِ رو به جلو در کار نیست. فلینی هر توپی در یک سوم هجومی گرفته را یا با پاس عرضی همراه کرده یا با پاسِ رو به عقب. سه پاس کلیدی او هم رو به عقب یا عرضی بوده است.


دو تصویر بالا پاس‌های ماتا را به ترتیب مقابل تاتنهام و استوک نشان می‌دهد. در این دو بازی ماتا هافبک طراح پشت فالکائو و فن‌پرسی البته در سیستم 1-2-4-3 بود. به جهتِ پاس‌های ماتا در یک سومِ هجومی توجه کنید. ماتا رویکرد کلی‌اش عکسِ فلینی بوده: کوشیده رو به دروازه حریف بچرخد و پاس رو به جلو به مهاجمان بدهد. قابل تصور و قابل پذیرش است که تیمی در کلاس منچستریونایتد یا ارسنال یا سیتی یا چلسی اگر فلینی را داشته باشد؛ در برخی بازیها از توان سرزنی او در دقایقی استفاده کند. این قابل تصور و قابل پذیرش نیست که تیمی در کلاس منچستریونایتد چند هفته با ماتا پشت فالکائو و فن‌پرسی ارنج شود و در یک سوم تهاجمی حریف، از پاس‌های پرریسکِ رو به جلو استفاده کند و بعد: برای چند هفته، فلینی پشت یک یا دو مهاجم مرکزی، بازیکن هدف شود: توپ‌ها را بلند یا روی زمین دریافت کند، پشت به دروازه حریف بماند و پاس رو به عقب بدهد تا بازیکنان دیگر خط میانی بالا بیایند و مقابل دفاع سازمان-یافته و جمع شده حریف قرار بگیرند و ارسال بلند انجام دهند. فرم اول از شاخصه‌های اصلی فوتبال مدرن است و فرم دوم از شاخصه‌های فوتبالی که مدرن و امروزی نیست، به خصوص برای تیم‌های بزرگ لیگ انگلیس. فلینی هرچند متناسب با توان فیزیکی و تکنیکی‌اش چند هفته است دارد خوب بازی می‌کند اما خوب بازی کردن او هم معادل دور شدن یونایتد از فوتبال مدرن است. و معادل آسان شدنِ کار حریف برای سازماندهی دفاعی مقابل حملات یونایتد.

مورد رونی، مورد رافائل و والنسیا

10 هفته تا پایان لیگ برتر مانده است. یونایتد سرمربی‌ای دارد که در طول فصل بارها ایده‌های خودش را رد کرده و هنوز به یک ترکیب مناسب نرسیده است. یک روز پس از آنکه روی هاجسون می‌گوید: «از رونی نباید در خط میانی استفاده کرد. او برای خط حمله ساخته شده»، فن‌گال واکنش نشان می‌دهد: «اگر من هم سرمربی انگلیس بودم، از رونی در خط حمله استفاده می‌کردم اما در یونایتد بهترین پست برای رونی، هافبک میانی است.» و از بازی بعدی رونی به خط حمله برمی‌گردد. رافائل برای یک ماه از فهرست 18 نفره‌ی تیم هم بیرون می‌ماند. مک-نیر یا در دفاع راست فیکس بازی می‌کند یا روی نیمکت می‌نشیند تا بازی والنسیا را در دفاع راست ببیند. پس از دو اشتباه بزرگِ منجر به گلِ والنسیا مقابل ارسنال، حالا اخبار نشان می‌دهد که باید منتظر بازگشت رافائل به ترکیب یونایتد باشیم. والنسیا هافبک کناری‌ای که به قول یکی از نویسندگان انگلیسی «در فشار زیاد، همیشه یک دفاع راستِ عصبی بوده و هست و به همین دلیل نمی‌تواند گزینه‌ی اول در این پست باشد»، حالا به احتمال زیاد در ادامه‌ی تغییرات دایره-وار و رفت و برگشتیِ فن‌گال، به خط میانی برمی‌گردد تا رافائل که گزینه‌ی سوم دفاع راست شده بود؛ مقابل تاتنهام فیکس بازی کند. متناسب با رویکردهای متناقض فن‌گال، صفت‌های مختلفی هم فقط در چند ماه برای توصیف سبک بازی یونایتد به کار می‌رود: از فوتبالِ پلی-استیشنی(با حضور همزمان دی ماریا و ماتا  و رونی و فن‌پرسی و فالکائو در زمین)، تا بازی کیک-اند-راش(کنایه به ارسال‌های بلند برای فلینی در خط حمله). اما چرا یونایتد در آستانه‌ی آغاز چند بازی دشوار مقابل تاتنهام و لیورپول و چلسی و سیتی هنوز برای رسیدن به لیگ قهرمانان شانس دارد؟

پوستی که چروک نمی‌شود

 

 

 

 

پاسخ را باید در تفاوتِ این دو عکس پیدا کرد. یکی از مفسران انگلیسی درباره دورانِ مویس در منچستریونایتد گفته بود: «در طول 10 ماه مویس جلوی چشم همه‌ی ما به شدت پیر شد.» فن‌گال اما پس از باخت‌های یونایتد، چهره‌اش احساسِ ناتوانی را بروز نمی‌دهد. پوست‌اش چندان چروک نمی‌شود. در کنفرانس‌های مطبوعاتی هم همچنان پرسش‌های انتقادی برخی خبرنگاران را با پرسش‌های تند از خودِ آنان پاسخ می‌دهد. فن‌گال با خبرنگاران طلبکارانه رفتار می‌کند. خودش را در موضعِ دفاعی قرار نمی‌دهد. اگر شانس برای رسیدن یونایتد به لیگ قهرمانان مانده(که مانده اما چندان زیاد نیست) همین است. اینکه سرمربی‌اش به رغمِ اشتباهاتِ بزرگ در تصمیمات فنی و حتا در ارنج و در تعویض‌ها، نه فکر میکند که اشتباه کرده و نه فشار مطبوعات باعث می‌شود او احساس حقارت کند. رونالد کومن چند هفته پیش گفته بود: «وقتی شما فن‌گال را به خانه می‌آورید، کیفیت را به خانه آورده‌اید و البته کسی را که فکر می‌کند همه چیز را می‌داند.» و در این روزهای سخت، یونایتد و تاتنهام و لیورپول و ارسنال همگی سرمربی‌ای نیاز دارند که به خودش باور داشته باشد، حتا اگر این باور ناشی از تصوری دور از واقعیت باشد.

  ۴  
آی اسپورت
2015-03-14 13:55:07
نظر دهید
۴ نظر
امیر
شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ۱۳:۵۶
مطلب زیبا و خواندنی. ممنونم آی اسپورت که به روزای اوج برگشتی
-
شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ۱۳:۵۷
آخرش فان خال یا فن گال یا ون گال یا فن خال؟
سعید مورینیو
شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ۱۳:۵۸
فن گال تو یونایتد به هیچ جایی نمیره و اخر فصل اخراجش میکنن.
شایان
شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ۱۵:۳۸
مرسی از نوشته خوبت
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر