فهرست
یادداشت ویژه:‌ مقایسه فورلان با 5مهاجم برتر تاریخ اروگوئه؛ چرا فورلان؟
یادداشت ویژه:‌ مقایسه فورلان با 5مهاجم برتر تاریخ اروگوئه؛ چرا فورلان؟

یادداشت ویژه:‌ مقایسه فورلان با 5مهاجم برتر تاریخ اروگوئه؛ چرا فورلان؟

خداحافظی او از تیم ملی شباهت کتمان ناپذیری با گل هایش داشت. فورلان در دوران بازیگری از فواصل و زوایایی دروازه رقبا را هدف می گرفت که کمتر کسی از آنجا نیت گل زدن می کرد و دقیقا برای خداحافظی از تیم ملی هم زمانی را انتخاب کرد که سنخیتی با تاریخ بازی های ملی ندارد. دیگو فورلان تمام شد. او از این به بعد به فوتبال باشگاهی ادامه خواهد و از همین زمان، باید به پوشیدن پیراهن شماره 10 اروگوئه توسط کسی عادت کنیم که موهایش آنقدر اغراق شده طلایی نیست، بعد از هر گلی بی دلیل پیراهنش را بیرون نمی آورد و صدای ضرباتش به توپ، آهنگ متفاوتی نسبت به باقی بازیکنان ندارد.

اروگوئه تا قبل از دهه 1950، دو بار فاتح جام جهانی شد و در آن زمان، مهاجمین مطرحی مانند آنخل رومرو و هکتور اسکارونه را داشت که رکورد گلزنی آنها در تیم ملی بیش از 80 سال دست نیافتنی بود. با همه این تفاصسر در عصر پخش تلویزیونی فوتبال و ورود تلویزیون رنگی، اروگوئه ای ها کمتر مهاجمی در ابعاد دیگو فورلان داشتند. از حیث آمار و ارقام و البته کمی چاشنی منطق، فورلان بالاتر از همه اسامی که در ادامه متن خواهید خواند، بهترین مهاجم اروگوئه ای در این بازه مورد بحث بود.

بدون احتساب درجه دوم هایی مانند استویانوف، زالایتا و ماگایانس و البته بازیکنانی مانند لوئیس کوبیا که هم پست فورلان نبودند، در ادامه مقایسه ای کیفی از فورلان با پنج مهاجم مطرح دیگر اروگوئه خواهیم داشت (ترتیب بر اساس سال اولین بازی ملی است):

 

فورلان و انزو فرانچسکولی

شاید بتوان از او به عنوان قابل مقایسه ترین بازیکن اروگوئه ای با فورلان نام برد. کماکان با وجود موففقیت های کم نذیر فورلان، هستند قدیمی ترهایی که او را در سطحی پایین تر از شاهزاده (لقب فرانچسکولی) قرار دهند. مهم ترین شباهت فرانچسکولی و فورلان، داشتن استایل ویژه و منحصر به فرد در بازی خودشان است. جدا از این، هر دو سهم انکار ناپذیری در موفقیت های اروگوئه در زمان خودشان داشتند و به نوعی ستاره اول این موفقیت ها بودند. فرانچسکولی در زمان خداحافظی، همانند الآن فورلان رکورد بیشترین بازی ملی اروگوئه برای یک غیر دروازه بان را داشت. وجه تشابه دیگر، محبوبیت هر دوی این بازیکنان است. زیدان به واسطه علاقه به فرانچسکولی، اسم یکی از فرزندانش را انزو گذاشته و تردید نکنید در آینده افرادی با نام دیگو پیدا خواهند شد که والدینشان به عشق فورلان این اسم را برایشان برگزیدند!

 




فورلان و روبن سوسا

از نظر سبک بازی، شباهت های غیر قابل انکاری بین دو نفر وجود دارد. هر دو مهاجم داخل و خارج باکس، هر دو شوت زن و حاضر پشت ضربات ایستگاهی و هیکل دار. هر دو در ایتالیا و اسپانیا سابقه بازی دارند و برای پایان فوتبال نیز شرق دور و آمریکای جنوبی را به ترتیب امتحان کردند. البته سوسا چپ پا بود (با پای راست تعطیل) و فورلان راست پا (با پای غیر تخصصی نسبتآ قدرتمند). با این حال فورلان نمونه کامل تری بود. جسارت سوسا را ندارد اما در سایر فاکتورها نسخه به روز تری نسبت به مهاجم دهه 80 و 90 اروگوئه است. به علاوه، سوسا در تک تک بازی های ملی اش ستاره دوم تیم بعد از فرانچسکولی بود اما فورلان تا قبل از اوج گرفتن سوارز، روی تخت پادشاهی یکه تاز بود.

 


فورلان و آلوارو رکوبا

فورلان برچسب ستاره اول اروگوئه بودن را از دست همین آلوارو رکوبا گرفت. رکوبا بعد از فرانچسکولی، اولین اروگوئه ای بود که در یک تورنومنت رسمی، پیراهن شماره 10 را به تن کرد. بهترین روزهای عمر رکوبا زیر نظر بدترین سرمربی های اینتر به شکل تراژیکی تلف شد. مشابه اتفاقی که برای فورلان هم در اینتر افتاد. جدا از پای چپ قدرتمند، رکوبا توانایی سازندگی قابل قبولی برای نفرات هم تیمی داشت. درست همانند فورلان. آخرین گل او در جام جهانی، دقایقی پس از اولین گل فورلان در این مسابقات به ثمر رسید (مقابل سنگال). همواره ال چینو (لقب رکوبا) با این انتقاد رو به رو بود که در تیم ملی به اندازه اینتر تلاش نمی کند. موضوعی در نقطه مقابل فورلان و صد البته با پایه و اساس. رکوبا که زمانی رکورد دریافت دستمزد بین فوتبالیست های سراسر دنیا را داشت، طی 10 سال بازی در اینتر، فقط 5 گل ملی زد!

 



فورلان و لوئیس سوارز

محتمل ترین گزینه برای به زیر کشیدن افتخارات فورلان در تیم ملی و به عنوان یک بازیکن اروگوئه ای، لوئیس سوارز است. او حدود 15 ماه قبل، رکورد فورلان به عنوان برترین گلزن تاریخ فوتبال ملی اروگوئه را شکست. جناب دندان طلایی رکورد فورلان به عنوان گران ترین اروگوئه ای تاریخ را دو بار شکست. به نسبت توانایی های فورلان، شاید پای چپ سوارز کمی ضعیف تر باشد، بیرون محوطه جریمه با همه توانایی هایش، باز هم از فورلان عقب باشد و قدرت رهبری تیم (ولو به عنوان کاپیتان بدون بازوبند) را نداشته باشد اما در سایر جنبه ها، حداقل های کاچاواچا (لقب فورلان) را دارد. به علاوه تکنیک و سرعت سوارز نیز از بهترین روزهای فورلان هم بهتر است. این را هم باید در نظر گرفت که فورلان در عرصه باشگاهی غیر از یک مقطع حضور متوسط در منچستر یونایتد، هیچگاه جایی در بین باشگاه های رده اول اروپا نداشته اما سوارز از 20 سالگی، بازیکن فیکس آژاکس، لیورپول و بارسلونا بوده. او در کوپا آمریکا 2015، برای اولین تورنومنت بدون سایه فورلان بالای سرش با فراغ بال بازی خواهد کرد و اینجاست که باید سطح واقعی خودش را نشان دهد. سوارز از این امتیاز نیز برخوردار است که هیچگاه در اروگوئه ضعیفی بازی نمی کرده اما فورلان همراه با اروگوئه رده سی ام جدول رنکینگ فیفا را هم تجربه کرده بود.

 



فورلان و ادینسون کاوانی

در اولین بازی ملی اش، اواخر بازی به جای فورلان وارد زمین شد و در شرایطی که اروگوئه در خانه 2-0 از کلمبیا عقب بود، با یک گل و یک پاس گل، تابارز و تیمش را از جهنم در آورد. همان زمان به عنوان پدیده مطرح شد و با فرمان خوبی هم جلو رفت اما یکی از معایب بزرگ کاوانی، خنثی شدن در اکثر بازی های مهم (باشگاهی و ملی) است. به زحمت می توان 4 گل ملی خاطره انگیز در فهرست کاری کاوانی ثبت کرد. جدا از آن، غیر از یک دوره در ناپولی، کاوانی همواره در تیم ملی و باشگاهش نفر دوم بوده. بی تردید او نیز یکی از بزرگان فوتبال اروگوئه است اما با وجود حداقل 4 سال باقی مانده از دوران مفید فوتبالش و البته سر بودن از فورلان در برخی فاکتورها مانند جنگ های هوایی و استقامت، بعید به نظر می رسد کاوانی روزی به جایگاه امثال فورلان و فرانچسکولی برای اروگوئه ای ها برسد.

     
آی اسپورت
2015-03-14 13:30:37
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر