فهرست
اتهام دایو نزدن؛ نمونه‌ سم وُکس و افتادن از اون ورِ بوم
اتهام دایو نزدن؛ نمونه‌ سم وُکس و افتادن از اون ورِ بوم

اتهام دایو نزدن؛ نمونه‌ سم وُکس و افتادن از اون ورِ بوم

آی اسپورت- سم وُکس را می‌شناسید؟ احتمالا نه. سم وُکس مهاجم ذخیره تیمِ برنلی است. تاکید رویِ ذخیره بودن از اینجا می‌آید که برنلی این فصل با شون دایش، که هوادارانش بهش لقب «جینجر مورینیو» را داده‌اند، ترکیب یازده نفره‌ ثابتی دارد که فقط محرومیت و مصدومیت تغییرش می‌دهد. سم وُکس معمولا وقتی برنلی عقب است در بیست دقیقه‌یِ آخر به جایِ مایکل کایتلی یا اشلی بارنز به بازی می‌آید. وُکس یک مهاجمِ کلاسیک بریتانیایی است؛ قد بلند و تنومند.

 

برنلی در بازیِ 28 فوریه در زمینِ خودش، ترف مور، یک – هیچ با گل به خودیِ کیران تریپیه بازی را به سوانزی واگذار کرد و یک قدمِ دیگر به سقوط به چمپیونشیپ نزدیک‌تر شد. اما برنلی در این بازی شانس کسبِ یک پنالتی را داشت که به لطف اخلاق‌گرایی سم وکُس بر باد رفت. «تویِ مرامِ بازیِ من نیست که خودم رو زمین بزنم.» وکُس بعد از بازی این را گفت. وکس در حالی که نیل تیلور با دو دست کمرش را توی باکس سوانزی گرفته بود، با تمام قدرت تعادلش را حفظ کرد و زمین نخورد و در نتیجه جاناتان ماس، داور بازی پنالتی نگرفت و برنلی بهترین فرصت برای مساوی کردن بازی را از دست داد.

چند ساعت بعد از بازی \"رود گولیت\" و \"آلن شیرر\" یک سویِ میز و \"گری لینه‌کر\"، مجری برنامه Match of the Day، سوی دیگرش نشسته بودند و سر این صحنه بحث می‌کردند. لینه‌کر می‌گفت در دورانی که دایو زدن بدل به پدیده‌ای فراگیر در فوتبال شده، باید برای بازیکنی مثلِ وُکس دست زد که خودش را زمین نزده. اما دو ستاره سابق فوتبال اروپا در جبهه‌ مخالف، از اخلاق‌گراییِ مهاجم برنلی انتقاد می‌کردند. گولیت می‌گفت اگر وُکس خودش را زمین می‌زد، به حق یک پنالتی برایِ تیمش می‌گرفت: «فکر نمی‌کنم مربیِ وُکس تویِ رختکن بهش تبریک بگه. اون باید از دستش عصبانی باشه.» در نهایت بحث لینه‌کر و شیرر و گولیت به نتیجه نرسید و لینه‌کر روی موضعش ایستاد که اگر فشار به اندازه‌ کافی بود، وکُس زمین می‌خورد، پس چون نخورده خطا نبوده.

داستان دایو زدن و فریب داور که در فوتبال به Dark Arts  مشهور شده، یکی از جنجالی‌ترین مباحث داوری است. تشخیص اینکه آیا کانتکت وجود داشته یا نداشته، و آیا کانتکتِ به وجود آمده برای زمین خوردن بازیکن کافی بوده یا نه در خیلی از موارد حتی با دیدن چندین و چندباره‌ تصویر آهسته غیر قابل قضاوت است. اما گاهی به نظر می‌رسد داورها، به خصوص داورهایِ لیگ برتر انگلیس، از اون ور بوم افتاده‌اند و عجیب و غریب‌ترین کارت‌هایِ زرد به مهاجمین نشان می‌دهند. دو سالِ پیش مارک کلتنبرگ، در بازی چلسی و یونایتد به تورس کارت زرد دوم را برایِ دایو زدن داد و اخراجش کرد، در حالی که به وضوح از پشت رویش خطا شده بود، و دو شب قبل هم مایکل اولیور دو کارت زرد پشت سرهم به آنخل دی‌ماریا داد تا یونایتد مجبور شود 20 دقیقه آخر را ده نفره بازی کند. کارت زرد اول برایِ دایوینگ بود، در حالی که دست دی‌ماریا کشیده شده بود و کارت زرد دوم برای اینکه ستاره آرژانتینی یونایتد عصبانی شد و از پشت پیراهنِ داور را کشید.

 

لمس کردنِ داور با حالت خصمانه جریمه‌اش یک کارت زرد است، بحثی ایجا نیست. اما اولیور در داربی منچستر، وقتی جو هارت به سبک دعواهای گنگ‌های خیابانی، با چشمانی وق‌زده صورتش را به صورتش چسباند، با ملایمت از صحنه گذشت. این نبودن تعادل در تصمیمات داورهای انگلیسی است که این همه مشکل‌آفرین می‌شود و تاثیرِ مستقیم روی سرنوشت تیم‌ها می‌گذارد.

در نهایت باید گفت قانون کارت زرد برایِ دایوینگ، جریمه‌ای مناسب است اما انگار وسواسی به جان داورهای انگلیسی افتاده که بدل به توهم خاطی بودن هر مهاجمی که به زمین می‌افتد، شده است. از سویِ دیگر مرز بینِ اخلاق‌گرایی و گرفتنِ حق (یا به تعبیری وادار کردن داور به دادنِ حقِ خطایِ صورت گرفته) هم بحث دیگریست که یک نتیجه نهایی و قطعی ندارد. اما تنها چیزی که مشخص است وضعیت وخیم داوری این فصلِ فوتبال انگلیس است که بیشتر از هر وقت دیگر نیاز به یک تجدید نظر در رویکردِ قضاوت و استفاده از تکنولوژی را پیش می‌کشد.

     
آی اسپورت
2015-03-14 18:03:53
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر