فهرست
یادداشت:حسرت‌های بی پایان آرسنال
یادداشت:حسرت‌های بی پایان آرسنال

یادداشت:حسرت‌های بی پایان آرسنال

آی اسپورت -آرسنال در بازی دیشب تغییر کرده بود، نظم بر این تیم حاکم بود، اشتیاق و انگیزه داشت. برای یک بار هم که شده تیم آرسن ونگر در دام بازی با سرعت بسیار بالا برای رسیدن به مقصد نیفتاد.

این تیم منطقی بازی کرد، همیشه اینطور نبوده. شاید از بازی سه هفته پیش تجربه به دست آورده باشند. 15 سال است که مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا را تجربه می کنند و هنوز هم چیزی می آموزند؟! شاید دوزاری‌شان دیر می افتد. تیمی با این کیفیت باید همچنان در این مراحل دست و پا بزند؟

بعد از آن بازی فاجعه‌بار در ورزشگاه امارات یاد گرفتند که اشتباهاتشان را تکرار نکنند. تیم ونگر گل نخورد و به تیمی دو گل زد که در 12 بازی خانگی قبلی خود فقط یک گل خورده بود. اما چه فایده؟ یک حذف نزدیک دیگر در کلکسیون توپچی‌ها قرار گرفت.

یک بار اگر روبین فن‌پرسی در بازی با بارسلونا اخراج نمی شد، یک بار اگر نیکلاس بنتنر در بازی با بایرن مونیخ آن شانس طلایی آخر بازی را خراب نمی کرد؛ همه شبیه یکدیگر هستند.

لیونل مسی در سال 2011 چهار گل زد برای تیم پپ گواردیولا که آن موقع در اوج بود.  کولو توره یک بار به لیورپول پنالتی داد و یک باخت نزدیک به میلان وقتی در سن سیرو با چهار گل باختند و سه گل بازی برگشت برایشان بی‌فایده بود.

باز هم اما و اگر. کاش الکسیس سانچس به جای اینکه به خاطر دایوینگ کارت زرد بگیرد، پنالتی گرفته می شد؟ چه می شد اگر ضربه دنی ولبک در آخر نیمه اول به ایمن عبدنور نمی خورد و بیرون نمی رفت؟ کاش دانیل سوباسیچ در وقت‌های تلف شده آن واکنش عالی را نشان نمی داد؟

اما چه می شد اگر آرسنال یاد می گرفت چطور در دیدارهای رفت و برگشت مقابل رقبای باکیفیت بازی کند. تیمی که برای بردن جام‌های بزرگ بسته شده پنج سال است که از نخستین مانع حذفی در لیگ قهرمانان عبور نمی کند. پورتو آخرین تیمی بود که آرسنال در سال 2010 موفق به شکستش شد. احتمالا آرسنال برای سیدبندی فصل آینده جایگاه تاپ خود را از دست می دهد.

آنها تنها نیستند، در این فصل مرحله یک هشتم نهایی، فرانسه 2 انگلیس صفر.

مطمئنا موناکو متزلزل شده و این ترس در دلش ایجاد شده بود که آن نتیجه عالی در بازی رفت به دردش نخورد اما به اندازه کافی برای کنترل بازی و حفظ نتیجه بازی رفت خوب بود. تیم فرانسوی که بازیکنان کلیدی را تابستان گذشته از دست داد برای دومین بار در 9 سال اخیر به این مرحله آمده چون لئوناردو ژاردیم به ترکیبی ایده‌آل بازیکنان قدیمی و جوانان آینده‌دار دست یافته. آنها در لندن از نقاط ضعف آرسنال بهره بردند و به برتری خود چسبیدند، جای تعجب نیست که از صعود تا این حد خوشحال باشند.

تاریخ دوباره نوشته نمی شود. از زمان شروع لیگ قهرمانان اروپا در سال 1992 هیچ تیمی نتوانسته باخت خانگی دربازی رفت با دو گل یا بیشتر را در بازی برگشت جبران کند. در ورزشگاه لویی دوم که گروه موسیقی راک U2 هم حاضر بودند، هیچ معجزه‌ای رخ نداد. شاید می خواستند برای آرسنال ترانه «هنوز آنچه دنبالش می گردم را پیدا نکرده‌ام» را اجرا کنند.

آرسنال با چهار دفاع تیمش را روانه میدان کرد که جلویشان فرانسیس کوکلین بازی می کرد و بعدا جای خود را به آرون رمزی داد. گزینه‌های هجومی هم کم نبودند اما برای اینکه از گوشه رینگ خلاص شوند به کمی فرصت طلبی و تمام‌کنندگی نیاز داشتند.

شاید یک گل زودهنگام می توانست میزبان را بیش از پیش تحت فشار بگذارد اما 35 دقیقه طول کشید تا الیویه ژیرو به گل برسد. گلزنی قبل از پایان نیمه اول تاثیر زیادی دارد اما این کار هم از توپچی ها بر نیامد.

ژیرو از ابتدای سال 2015 مهره‌‌ای تاثیرگذار برای آرسنال بوده و گل‌هایش به داد تیم رسیده. او قدرت ذهنی بالایی دارد و توانست بر ناامیدی بازی رفت غلبه کند اما باز هم فرصت‌ها را خراب کرد دو ضربه سرش، یکی به بیرون رفت و دیگری به دستان دروازه‌بان کوبیده شد. سانچس و مسوت اوزیل هم ناکام بودند. تئو ولکات تیر دروازه را به لرزه درآورد و رمزی جانشین بازی را 3-3 مساوی کرد اما مقابل بایرن هم دو سال پیش همین اتفاق افتاده بود.

هنوز چیزهای بیشتری لازم است و زمان برای آرسنال می گذرد. زمان ونگر هم برای محقق کردن رویای لیگ قهرمانان در حال تمام شدن است.


مت بارلو

دیلی میل

     
آی اسپورت
2015-03-18 13:17:46
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر