فهرست
سر این پیچ تاریخی قلب‌تان را صاف کنید
سر این پیچ تاریخی قلب‌تان را صاف کنید

سر این پیچ تاریخی قلب‌تان را صاف کنید

آی اسپورت - ملی‌پوشان ایران به‌عنوان اولین تیم حاضر در جام‌جهانی وارد روسیه شدند، اما از صمیم قلب امیدواریم آنها نخستین تیمی نباشند که روسیه را ترک می‌کنند. قصه تیم‌ملی در ماه‌های اخیر کش‌وقوس‌های زیادی داشت. هرچقدر اعلام لیست 24نفره اولیه با شگفتی همراه بود، لیست نهایی هیچ سورپرایزی نداشت. کی‌روش روی تصمیمات بحث‌برانگیزش برای عدم دعوت از بازیکنانی مثل جلال حسینی و وریا غفوری ایستاد و بخت حضور در جام‌جهانی را به بازیکنانی همچون خانزاده، روزبه چشمی و امیر عابدزاده بخشید. طی 3هفته گذشته به اندازه کافی در این مورد بحث شده. کی‌روش در این مدت تحت شدیدترین و بی‌سابقه‌ترین فشارها بوده، اما هر چه بود حالا دیگر تمام شده است. این لیست 23نفره حتی اگر از مشتی بازیکن آماتور هم تشکیل می‌شد، باز همه اعتبار و سرمایه ما بود. شاید خیلی از انتقادهایی که در این مدت از کی‌روش شد، به‌جا و منطقی بوده باشد، اما فراموش نکنیم ارزش کاربردی این نقد و نظرها تا یک ثانیه پیش از اعلام فهرست نهایی بود. حالا دیگر هیچ انتقادی ثمربخش نیست و آنچه از حالا تا پایان جام به زبان بیاید، مشتی غرولند بی‌خاصیت با چاشنی وقت‌نشناسی است.

پدر و مادرها تا لحظه چیده شدن سفره عقد می‌توانند با فرزندشان برای ازدواج با گزینه مورد نظر چانه بزنند، اما وقتی کار از کار گذشت و سور و سات عروسی چیده شد، دیگر عاقلانه نیست که جشن را به خودشان و دیگران زهر کنند. همه ما 80میلیون نفر داریم دسته‌جمعی می‌رویم عروسی؛ حیف نیست با سگرمه‌های درهم و حب و بغضی که درست یا غلط از قدیم باقی مانده، همه چیز را به هم بریزیم؟ سقف آرزوهای فوتبالی ما شاید همین باشد که هر 4سال یک بار برویم جام‌جهانی؛ جایی که اسپانیا و پرتغال با ترکیب اصلی‌شان و با جدیت تمام مقابل تیم‌مان قرار می‌گیرند. برای ما که در زندگی روزمره حتی فلسطین و کوزوو هم دعوت‌مان را برای بازی دوستانه رد می‌کنند، هیچ مجالی به منظور هماوردی با بزرگان، بهتر از این رخداد4 سالانه نیست. حالا که اسمی‌ها مجبور شده‌اند بیایند، آیا انصاف است عده‌ای در داخل اوقات‌تلخی کنند و به بهانه بودن یا نبودن فلان بازیکن، مثلا منتظر شکست و تحقیر تیم‌ملی باقی بمانند؟

لحظه‌هایی در زندگی وجود دارد که ارزش واقعی‌شان بعدها مشخص می‌شود. مهم این است که آدم بالغ، اهمیت این «پیچ‌های تاریخی» را به‌موقع درک کند. سر بازی ایران و اسپانیا، چند میلیارد نفر آن طرف ایستاده‌اند و دل‌شان می‌خواهد اهالی سرزمین تیکی‌تاکا رقیب آسیایی‌شان را گلباران کنند. در چنین محشر کبرایی، همه امید آن 11نفر سرباز بدلباس که شاید بعضی‌های‌شان را دوست هم نداشته باشیم، به ملتی است که هم‌خون و هم‌تاریخ‌شان هستند. خیال‌تان تخت باشد که اسپانیا آن روز به هوادار اضافی با پاسپورت ایرانی نیاز ندارد، درست مثل 4سال پیش که آرژانتین به چنین حامیانی نیاز نداشت. شاید سر جام‌جهانی قبلی هم بعضی‌ها به هر دلیلی از تیم‌ملی دل‌چرکین بودند، اما وای به حال‌شان اگر بزنگاه تاریخی بازی با آرژانتین را تشخیص ندادند و در آن 90دقیقه تاریخی کنار مردم‌شان نایستادند. آنها اگر موقع دزدیده شدن پنالتی اشکان از ته دل فریاد نزده باشند و اگر موقع گل مسی گوشه چشم‌شان خیس نشده باشد، این پیچ تاریخی را گم کرده‌اند و تا آخر دنیا به خودشان بدهکارند. داریم به یک پیچ بزرگ دیگر می‌رسیم. قلب‌تان را صاف کنید و حواس‌تان باشد که همه مستاجرها خوب یا بد رفتنی‌اند، اما این «خانه» است که می‌ماند.

۲۱۷ ۹  
آی اسپورت
2018-06-09 17:10:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۹ نظر
علی
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۷:۲۱
ما در این خانه مانده ایم و خواهیم ماند آقای بهروش. این شما و برخی مستاجران موقت این خانه بودید که همه ماههای گذشته ما را از خانه خود راندید. در پناهگاه مستامر موقت سنگمان زدید. گاهی با دستانی رحمانی و گاهی با چشمانی اشک ریز. این شما همخانه های نامهربان بودید که همه ماههایی که رفت، بودن زیر سقف این خانه را برایمان تلخ کردید. ما نرمیدیم و نگسستیم. دلمان با خانه است و جانمان برای خانه. این روزها با قلبهای شکسته، فرزندان همخانه مان را دعا و بدرقه خواهیم کرد. اما هرگز از نامردیها و نامرادیهای آن همخانه های مستاجر پسند، که نان و نشانشان را به مستاجر گره زده و ما را با تهمت و افترا به کنج تاریک خانه راندند نخواهیم گذشت. چشمانشان اشکریز باد.
Mn
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۷:۲۲
این مستاجر خودبزرگ بینی که ما میبینیم با یک برد صاحبخانه هم بیرون میکنه فقط ببینین بایک برد برابر یک تیم در پشت درهای بسته به همه حمله میکنه
علی پرسپولیسی
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۷:۳۳
"همه مستاجرها خوب یا بد رفتنی‌اند، اما این «خانه» است که می‌ماند."
این خانه شبیه خانه ما نیست رفیق . انگار یه عده داخل خانه هستن و ما بیرون خانه پشت در . خانه ارزانی افراد داخل خانه ، ما پشت در میمونیم با افتخار . ولی میدونیم روزی که وارد خونه بشیم دیگه خبری از خونه نیست . به جاش خرابه اس .
برای آدمی که تفکر صحیحی رو دنبال میکنه و به دنبال یه فلسفه درسته ، هیچ پیچی ، پیچ حساس و تاریخی نیست . اگه بخوایم دل به پیچو مصلحتو این چیزا ببندیم هیچوقت به جلو حرکت نمیکنیم . اتفاقا درستی اندیشه اونجاس که تو جای حساس پاش وایسی ، اونجا که دلت چیز دیگه ای میگه ولی به اندیشت اعتماد میکنی . اینجاس که جام جهانی برات غمگین میشه .
مارال
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۷:۴۳
کسی که ایرانی هر چقدددددم که از کیروش خوشش نیاد، از سر افکندگی تیم کشورش قطعا خوشحال نمیشه به خاطر یک شخص . کسایی که هم که میگن حمایت نمیکنیم بازم ته قلبشون آرزوی موفقیت دارن . ینی این حس و اصلا نمیشه دور کرد .
شاهین
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۷:۴۷
نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی:



من آدم حساسی نیستم؛



وقتی خانه‌ والدینم را ترک کردم گریه نکردم.



وقتی در ناسا کار پیدا کردم گریه نکردم و حتی وقتی روی ماه پا گذاشتم گریه نکردم.



اما وقتی از روی ماه به زمین نگاه کردم، بغضم گرفت.



با تردید با پرچمی که بنا بود روی ماه نصب کنم بازی می‌کردم.



از آن فاصله, رنگ و نژاد و ملیتی نبود.ما بودیم و یک خانه گرد آبی .



با خود گفتم انسانها برای چه می جنگند ....؟



شست دستم را به سمت زمین گرفتم و تمام دارایی ام و کره زمین با آن عظمت پشت شستم پنهان شد و من اشک ریختم!
توضیح:
دورانِ تبلیغ برای احساساتِ ناسیونالیستی تمام شده است. ورزش برای لذت بردن است. برای اینکه همه مردم دنیا در یک مکان جمع شوند و اتحاد و همبستگی تمام ساکنین کره زمین را باهم در یک کارناوال جهانی جشن بگیرن. تنها در سرزمین ماست که برد روبروی فلان تیم می شود تو دهنی زدن و بالا بردن پرچم افتخار و هزاران مفاهیمِ خالی از معنا که درین سالها آویزه گوش ِ ما کرده اند!
زنده باد صلح و آزادی و برابری
پرسپولیس واقعی
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۹:۲۱
جناب آقای رسول بهروش ؛
یک دنیا ممنون
یک دنیا تشکر
آروومم کردی
دمت گرم
خیلی دمت گرم
دیگه هیچوقت پیش نمیاد با اسپانیا بازی کنیم همونطوریه با آرژانتین بازی نکردیم.
بی طرف
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۱۹:۴۴
کی روش اختیار کامل فوتبال رو در دست گرفته ولی شما نویسندگان که وظیفه اصلی تون نقد مسائل هست امروز با مردم مشکل دارید که چرا درباره کی روش نظر می دن این کمترین حق مردم هست و وظیفه شما رسانه ها هست ولی متاسفانه شما جایگاه خبرنگار رو با جایگاه یک هوادار متعصب اشتباه گرفتی.
pooyan
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۲۱:۴۷
ای کاش می توانستم
-یک لحظه می توانستم ای کاش-
بر شانه های خسته خود بنشانم
این خلق بی شمار را
گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خویش ببینند
که خورشیدشان کجاست
و باورم کنند.
ای کاش
می توانستم
۶
امید
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷، ۲۳:۴۷
و باز یک نویسنده نادان جو داد
به امید شدید ترین شکست های تاریخ فوتبال ایران
۳
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر