فهرست
معمار «برزیلی‌های اروپا» درگذشت
معمار «برزیلی‌های اروپا» درگذشت

معمار «برزیلی‌های اروپا» درگذشت

آی‌اسپورت- میشل هیدالگو، سرمربی اسبق فرانسه که توانست اولین قهرمانی بزرگ را برای این تیم به دست آورد، پنجشنبه در ۸۷ سالگی از دنیا رفت. اگر فرانسه دو سال قبل در روسیه توانست مقتدرانه قهرمان جهان شود و حالا دو ستاره روی پیراهنش دارد، در اواخر دهه ۷۰ میلادی برای هوادارانش تیمی بود که قرار است تا ابد بازنده تورنمنت‌های بزرگ باشد، ولی هیدالگو توانست با فتح جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۴ این باور را تغییر دهد.

فرانسه در ۲۰ سال گذشته سه بار به فینال جام جهانی رسیده، ولی در دهه ۷۰ در نقشه بزرگان فوتبال جهان خبری از این تیم نبود. هرچند فرانسه در جام جهانی ۱۹۵۸ سوئد نمایش درخشانی داشت و روی سکوی سوم ایستاد، ولی این تجربه شیرین زودگذر بود.

هدایت فرانسه تا سال ۱۹۷۶ به عهده استفان کواچ بود، ولی این مربی بزرگ رومانیایی که دو بار در سال‌های ۷۲ و ۷۳ با آژاکس قهرمان اروپا شده بود هم نتوانست با این تیم موفق شود. هیدالگو که دستیار کواچ بود، در این سال به عنوان سرمربی انتخاب شد. او تیمی را تحویل گرفت که ده سال (بعد از جام جهانی ۱۹۶۶) نتوانسته بود به هیچ تورنمنت بزرگی برسد و کمتر کسی می‌توانست تصور کند که او چه تحول بزرگی بوجود می‌آورد.

بازنده همیشگی

انقلاب هیدالگو نیاز به زمان داشت. در تابستان ۱۹۷۶ هنوز داغ شکست سنت‌اتین مقابل بایرن مونیخ در فینال جام قهرمانان اروپا تازه بود. با این ناکامی یک بار دیگر برچسب «بازنده تماشایی» کنار نام فوتبال فرانسه قرار گرفت، ولی هیدالگو تلاش کرد این باور را تغییر دهد. در بازی‌های مقدماتی جام جهانی او با کلاهی روی نیمکت می‌نشست که روی آن «آرژانتین ۷۸» نوشته شده بود. او بعدها درباره دلیل این کارش گفت: «می‌خواستم هدف نهایی ما، تمام لحظات، در ذهن همه بازیکنان باشد.»

اگر حالا صعود به جام جهانی برای تیم‌های بزرگ اروپا تشریفاتی شده، آن سال‌ها با حضور تیم‌های مقتدر بلوک شرق ماموریت خیلی سختی محسوب می‌شد. ماریوس ترزور، هافبک آن روزهای تیم ملی فرانسه می‌گوید: «به بلغارستان می‌رفتیم و پس از شکست ۲-۰ با خاطری آسوده برمی‌گشتیم. در بازگشت بابت اینکه شکست سنگینی نداشته‌ایم به ما تبریک می‌گفتند.»

در آن دوره که یک بازی می‌توانست سرنوشت صعود هر تیمی را زیر و رو کند، هیدالگو برای موفقیت ‌توانست روی ابرقهرمانش، میشل پلاتینی حساب کند. اولین موفقیت بزرگ فوتبال فرانسه با زوج دو میشل به‌دست آمد. پلاتینی همزمان فرمانده تکنیکی و لیدر تیم بود و این هافبک شماره ده را مربی درون زمین تیم می‌دانستند. هرچند هر دو نفر اختیارات بیش از اندازه کاپیتان را نمی‌پذیرفتند، ولی تفاهم میان آنها معنایی جز گذشت و انعطاف مربی اسپانیایی‌الاصل نداشت. اگر حالا در عصر مربیان ستاره و متکبر به سر می‌بریم، هیدالگو اهل گفتگو و شنیدن نظرات دیگران بود، تا جایی که منافع بازیکنان را هم در تصمیماتش در نظر می‌گرفت. این روزها چنین رفتاری را نشانه ضعف مربی می‌دانند، ولی از نگاه هیدالگو یک نقطه قوت بود، چرا که کمک می‌کرد بازیکنان در زمین بهترین کارآیی را داشته باشند. او قبل از آن که به موفقیت برسد، توانست برای فرانسه سبک جدیدی بوجود آورد.  

 برزیلی‌های اروپا

او در جام جهانی ۱۹۸۲ مربع جادویی مشهورش را برای اولین بار به زمین فرستاد؛ ژیرس، پلاتینی، ژنگینی و تیگانا. او خط میانی‌اش را با سه هافبک شماره ۱۰ و یک هافبک تخریبی آرایش داده بود. او در پاسخ به این سوال که با این ترکیب چه کسی مسئولیت توپ‌گیری را به عهده دارد، گفته بود: «با توجه به اینکه توپ دائما در اختیار ما خواهد بود، این مشکل حریف است!» با این تغییر فلسفه بازی بود که او پایه‌گذار موفقیت‌های بعدی تیمش شد.

با اصرار به مالکیت توپ، هیدالگو روحیه فرانسوی‌ها را که تا آن زمان نگاهی از پایین به بالا به بزرگان فوتبال داشتند، تغییر داد. در فلسفه هیدالگو، بازیکنان باید چشم در چشم حریف می‌دوختند. قدرت این تیم دواندن توپ و حفظ آن بود، تا جایی که به «برزیلی‌های اروپا» مشهور شدند.

 درام سویل

معمولا موفقیت‌های بزرگ فرانسه بر ویرانه‌های شکست‌های دردناک بنا شده است. فرانسه – بلغارستان ۱۹۹۳ پیش از قهرمانی جهان ۱۹۹۸ و شرمساری نیسنای آفریقای جنوبی پیش از قهرمانی جهان ۲۰۱۸. برای نسل پلاتینی، شکست تلخ مقابل آلمان غربی در جام جهانی ۱۹۸۲ چنین نقشی داشت. فرانسه هرچند در جام‌جهانی اسپانیا شروع خوبی نداشت، ولی در نهایت با پیروزی ۴-۱ مقابل ایرلند شمالی توانست به نیمه‌نهایی برسد. در یک بازی تاریخی در شهر سویل که تحت تاثیر مصدومیت شدید باتیستون روی خطای خشن شوماخر، دروازه‌بان آلمان غربی قرار گرفت، فرانسه پس از تساوی ۳-۳در پایان وقت اضافه، در ضربات پنالتی مغلوب حریف شد تا یک بار دیگر لقب بازنده تماشایی را به دست آورد.

 

سرانجام قهرمانی

بعد از این شکست دردناک بود که هیدالگو بازیکنان گریانش را یک‌به‌یک دلداری داد و برای موفقیت بزرگ آماده کرد. پیش از جام‌جهانی اسپانیا، رسیدن به نیمه‌نهایی برای همه آنها یک هدف بزرگ محسوب می‌شد، ولی بعد از اتفاقات سویل هیچکدام به چیزی کمتر از قهرمانی در یوروی خانگی راضی نبودند. فرانسه پیش از جام ملت‌های اروپا در دو سال تنها دو شکست داشت و این روند موفقیت بازیکنان را به این باور رساند که سرانجام زمان قهرمانی‌شان فرا رسیده است. پلاتینی که در فصل 84-83 با یوونتوس قهرمان ایتالیا و جام برندگان جام اروپا شده بود، در شروع تورنمنت به هم‌تیمی‌هایش گفت: «حالا من دیگر نمی‌بازم.» او در این مسابقات مهارنشدنی بود و 9 گل زد تا حدود یک قرن ناکامی فرانسه به پایان برسد. بعد از این قهرمانی، هیدالگو پس از 5/8 سال کنار رفت و نیمکت فرانسه را به دستیارش، آنری میشل سپرد در حالی که تنها 51 سال داشت. هرچند او بعدها به‌خاطر این تصمیم ابراز پشیمانی کرد، ولی با این قهرمانی مسیر موفقیت‌های بعدی فرانسه را هموار کرد.

۱    
آی اسپورت
2020-03-28 17:08:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر