فهرست
یادداشت:ونگر در برابر راجرز: چه کسی برنده جدال نیمکت‌هاست؟
یادداشت:ونگر در برابر راجرز: چه کسی برنده جدال نیمکت‌هاست؟

یادداشت:ونگر در برابر راجرز: چه کسی برنده جدال نیمکت‌هاست؟

 

آی اسپورت-  مهمترین بازی این هفته لیگ برتر آرسنال میزبان لیورپول است. در دیداری که می تواند برای آرسن ونگر و برندان راجرز تعیین کننده باشد و البته روی عملکرد کلی تیم‌شان در این فصل اثر بگذارد. هر دو بعد از شروعی سخت به ساحل آرامش رسیدند و حالا شانس خوبی برای کسب سهمیه‌های اروپایی دارند. البته پیروزی آرسنال ضربه سختی به رویای کسب سهمیه لیگ قهرمانان لیورپول خواهد بود زیرا 9 امتیاز از توپچی‌ها عقب می افتند و حتی برای مربی که ثابت کرده ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای بازگشت دارد جبران این فاصله شاید کمی سخت باشد. راجرز که این فصل لوییس سوارس را در اختیار نداشت و دنیل استوریج، زوج درخشان فصل قبل مهاجم اروگوئه‌ای را به خاطر مصدومیت در تیمش نمی دید، نتوانست همان نتایجی را بگیرد که فصل قبل قرمزها را تا پایان در کورس قهرمانی لیگ برتر قرار داد.

شروع ونگر هم بهتر نبود. با وجود سرمایه‌گذاری سنگین در بازار تابستان، آرسنال از هشت بازی ابتدایی خود تنها دو برد به دست آورد و در آستانه کریسمس سایه‌ای از تیمی بود که بخش قابل توجهی از فصل 2014-2013 را در صدر جدول سپری کرد. اگر ونگر در تلاش برای خریدن الکسیس سانچس در تابستان راجرز را شکست نداده بود، امیدهای توپچی‌ها برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان همان کریسمس به یاس مبدل شده بود. در آن دوران پرمساله، ستاره شیلیایی آرسنال را از یک فاجعه نجات داد. در طرف مقابل، خریدن ماریو بالوتلی از سوی لیورپول خود یک فاجعه بود.

ونگر از انتقادات در امان نبود. به طور خاص باخت دردناک به استوک باعث شد عده‌ای از هواداران آرسنال متوجه مربی افسانه‌ای خود شوند. همان موقع راجرز به حمایت از همتایش در آرسنال پرداخت و او را چهره‌ای تاثیرگذار در فوتبال و یک انسان والا توصیف کرد.

این حس همدردی میان این دو جای تعجب ندارد چون فصل آنها موازی پیش رفته بعد از شروعی دردسرساز روندی امیدوارکننده و تحسین برانگیز داشته‌اند.

راجرز به درستی مورد تحسین قرار گرفته چون به لیورپول سر و شکلی جدید داده. در سیستم تازه این تیم از بال‌های دفاعی استفاده می کند و سه مهاجم پرتحرک در خط حمله به این مربی اجازه داده هویتی که به نظر می رسید با جدایی سوارس از دست رفته، به این تیم برگرداند.

او جرات به خرج داده و بازیکنی مثل استیون جرارد را به نفع هافبک‌های پرتحرکی مثل جو آلن و جوردن هندرسون نیمکت‌نشین کرده. راجرز نسبت به ونگر نوآوری تاکتیکی بیشتری دارد، او آمادگی دارد در یک بازی از دو سیستم استفاده کند چه برسد به یک فصل. اما ونگر معمولا به سیستم بازی خود پایبنداست هرچند در این فصل علاقه زیادی به تغییر نشان داده. او فصل را با سیستم 1-4-1-4 شروع کرد تا بتواند همزمان از آرون رمزی، جک ویلشر و مسوت اوزیل در خط میانی استفاده کند. اما وقتی نتیجه نگرفت از سانتی کاسورلا در کنار فرانسیس کوکلین در سیستم 1-3-2-4 بهره برد که اثر اعجاب‌انگیزی داشت.

هر دو مربی هر وقت لازم بوده جسارت به خرج داده اند؛ دروازه‌بان اول خود را کنار زدند، سیمون مینیوله جای خود را پس گرفت اما وویچیک شچسنی نه. وقتی بالوتلی خوب نبود نیمکت‌نشین شد و لوکاس پودولسکی با ضعف روزافزون به اینتر قرض داده شد. هر دو نشان داده اند وقتی لازم باشد به نفع تیم تصمیمات سخت می گیرند.

هر دو مربی شایسته تقدیری بی‌نهایت به خاطر عملکردشان در این فصل بوده اند اما یکی از آنها سزاواری بیشتری دارند. راجرز به خاطر بازگشتی که در لیورپول این فصل مشاهده شد مورد تعریف و تمجید زیادی قرار گرفته اما ونگر با مهارت تمام کشتی به گل نشسته آرسنال را به سلامت به ساحل رسانده. شاید ما عادت کرده‌ایم که موفقیت او در صعود به لیگ قهرمانان اروپا را مشاهده کنیم. ونگر اگرچه نتوانسته در یک دهه اخیر به اندازه خواسته‌های هواداران موفقیت و جام به دست آورد اما نمی توان او را ناکام دانست.

این تفاوت کلیدی میان دو مربی است. راجرز هر چقدر هم که در لیورپول عملکرد درخشانی داشته باشد سال‌های اول کارش در این باشگاه است و ثبات ونگر کفه ترازو را به سمت مربی فرانسوی سنگین می کند. درباره سهمیه لیگ قهرمانان هم همینطور است. راجرز و تیمش در جایگاهی هستند که ونگر و تیمش بارها و بارها در آن بوده‌اند.وقتی صحبت از قرارگرفتن در میان چهار تیم بالای جدول لیگ برتر باشد، شرط بستن مقابل ونگر دیوانگی است!

 

جیمز مک‌نیکلاس

بلیچر ریپورت

 

 

     
آی اسپورت
2015-04-03 23:20:01
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر