فهرست
انگار این رنج را دوست داریم
انگار این رنج را دوست داریم

انگار این رنج را دوست داریم

آی اسپورت - رویاهایی که هیچوقت کامل نمی‌شوند، آرزوهایی که همیشه در مرز برآورده شدن می‌مانند، حسرت‌های همیشگی، باخت‌هایی علیرغم شایستگی، تیمی که همیشه در آستانه صعود به دور بعد از ادامه راه باز می‎ماند و ملتی که همیشه مجبور است به باخت‌ها و مساوی‌های دلیرانه ببالد، نه به پیروزی‌های قهرمانانه: فوتبال ایرانی.

ترس از موفقیت در وجود همه ما ریشه دوانده، مرزهایی نامرئی، ذهن ما را محدود نگاه می‌دارد و انگار با وجود توانایی بالا همیشه در یک قدمی رسیدن، دیواری در برابر ما هست. این سقف کوتاه ذهنی از کجا می‌آید؟ سقفی که همیشه ما را عقب نگه می‌دارد، عقب‌تر از آنچه باید باشیم و نیستیم کاری که باید انجام دهیم و انجام نمی‌دهیم، قهرمانی که باید بشویم و نمی‌شویم، شادی‌ای که باید در ما عمیق بشود و هرگز نمی‌شود. چقدر حیف شدیم ما مثل همیشه. تیم ما باز هم به دور بعدی صعود نکرد و ما مثل هر بار دلخوش کردیم به بازی دلیرانه بازیکنانمان که الحق هم همینطور بود. اما اگر ما شایستگی داریم چرا همواره از ادامه مسیر باز می‌مانیم؟ این ناتمامی ما در فوتبال حتی به زیر مجموعه‌های این ورزش نیز نفوذ کرده، زنانی که علیرغم ورودشان به ورزشگاه نمی‌توانند بازی زنده تماشا کنند، بالاخره، همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید. همیشه عاملی وجود دارد که اجازه نمی‌دهد شادی‌‎مان کامل شود. همیشه چیزی کم داریم، همیشه برای رنج عمیق‌مان بهانه‌ای داریم. حسرت عمیق که ناشی از رنج پنهان در هویت ناخودآگاه تاریخی همه ماست. رنجی که با روح میلیون‌ها ایرانی گره خورده و از هر موقعیتی برای بازسازی آن استفاده می‌کنیم. ما این رنج را دوست داریم، ما عاشق گریه‌‎های از سر حسرت هستیم و فشرده شدن قلب‌مان و بغض خفه‌کننده گلوهامان. شاید چون الگویی از شادی و موفقیت نداشتیم که حالا آن را در فوتبال‌مان پیاده کنیم. الگوی تاریخی ما رنج و ناکامی است. انگار همیشه یک جای کار می‌لنگد، و چرخدنده‌ها خوب در هم چفت نمی‌شوند. شاید باید تغییر کنیم، باید الگویی برای شادی برای موفقیت پیدا کنیم. شاید این نصفه نیمه بودن همیشگی بخاطر استفاده نصفه و نیمه ما از پتانسیل موجود در جامعه است. شاید اگر زنان و مردان در کنار هم باشند، اگر به قانون تکامل در همه ابعاد توجه کنیم، بتوانیم این مرز نامرئی را بشکنیم و از حسرت همیشگی عبور کنیم. اگر با هم و کنار هم بمانیم.

۳۲۱ ۴  
آی اسپورت
2018-06-26 17:50:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۴ نظر
مهدی ک
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۱۸:۲۱
سرکار خانم مجد انصافا به واقعیت محض اشاره کردید . امیدوارم روزی البته به این زودی برسه که مردم ایران چه زن و چه مرد با اتحاد از چنگال استبداد و ارتجاعی که سالهای دراز و نسلهای متعدد زندگی مردم وطنمان را حرام کرده رها بشوند و به امید خداوند متعال در آن روز همه ی برادران و خواهرانمان در کنار همدیگر این پاره تن را دوباره می سازند
بی طرف
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۱۱
ای کاش این سایت نویسنده های خیلی بیشتری مثل ایشون داشت که پیروزی و هدف دار بودن رو ارزش می دونستن و مثل اکثریت نویسنده های این سایت شکست رو تبدیل به حماسه نکنن و اون رو پیروزی جلوه ندن و دنبال تبلیغ و منافع یک سرمربی نباشن.
۸
محمد
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۲۱:۲۶
واقعا متن جالبی بود و اشاره درستی به واقعیت ملت ایران داشت. ایکاش یادبگیریم موفقیت در پیروزی است نه در شکست خفیف...
۴
سميرا
پنجشنبه ۷ تیر ۱۳۹۷، ۱۰:۵۴
عالي بود ، مسئله شكست هاي ورزشي رو متفاوت تفسير كرديد، و ريشه اونها رو از ذهن جمعي ما ايرانيها ديديد، واقعاً اگر آگاهي و اميد و شادي و اعتماد به نفس در روح و روان ما جاي رنج و نااميدي و خودكم بيني رو بگيره در همه زمينه ها چه ورزشي چه. خانوادگي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي ،معنوي و تفريحي شاهد تحولات مثبت و بزرگ در كشورمون ميشيم
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر