فهرست
فوتبال، هم وسیله است هم هدف
فوتبال، هم وسیله است هم هدف

فوتبال، هم وسیله است هم هدف

آی اسپورت - چه اتفاقی ممکن است بیفتد که مردم به خیابان بیایند و بی‌‌کینه و همدلانه سرخوشی‌شان را ابراز کنند؟ چه رویدادی می‌تواند ناگهان میلیون‌ها نفر را از خود بیخود کند و آنها را وادارد تا با پرچم کشورشان رقصی از شادی در میانه میدان برپا کنند؟ اجازه بدهید بگوییم تنها فوتبال. تنها و تنها فوتبال. از سوم خرداد ۱۳۶۱ تا امروز هیچ رویداد اجتماعی مثل فوتبال – و به تبع آن در معدود مواردی والیبال- نتوانسته مشابه شور و هیجانی را به وجود بیاورد که جمعه شب ۲۵ خرداد شاهدش بودیم. این شعف را نمی‌توان با تجمعات رسمی و سفارشی مقایسه کرد. حتی باید اعتراف کرد که این شادی ملی با شادی‌های سیاسی و شب‌های پیروزی در انتخابات هم قابل مقایسه نیست که برد هرچقدر فراگیر باشد طرف بازنده‌ای هست و هرچقدر هم که مردم به نظر خوشحال و راضی به نظر برسند، اقلیت و چه بسا اکثریت ناراضی هستند که در سکوت به تماشا می‌نشینند و در انتظار نوبت خود می‌مانند.

فقط فوتبال است که تقریبا همه را با خود همراه می‌کند. که از رییس‌جمهور تا منتقد دولت، به تماشا و تحسین‌اش می‌نشینند. حتی اگر اندکی باشند که خوششان نیاید و این همه توجه و اهمیت را برنتابند، ترجیح می‌دهند همراهی کنند و نظر متفاوت خود را بر زبان نیاورند. بگذریم از استثناهایی که در این مواقع همچنان می‌توانند مردم را به خاطر لذت بردن و خوشحالی شماتت کنند و به بی‌خیالی و فراموش‌کاری متهم‌مان کنند.

اما، دستگاه‌‎های تصمیم‌‎گیرنده و اتاق‌های فکر کشور برای استفاده از چنین ظرفیت عظیمی چه تمهیدی اندیشیده‌اند. چقدر سرمایه‌گذاری، چقدر تشویق و ترغیب و چقدر زمینه‌ها را مهیا کرده‌اند تا ایرانی‌ها از این پدیده محبوب جهانی بیشتر و بهتر استفاده کنند و لذت ببرند؟ جایی که حتی بازی‌های باشگاهی، حتی بازی‌های مستمر ملی هم می‌تواند دستمایه خوشی و خوشگذرانی حلال باشد، مدیران جامعه چه ترفندی به کار برده‌اند؟

آنچه می‌بینیم، در کمال تأسف ادامه تلاش‌ها برای محدودیت و کنترل است. نیمی از جامعه همچنان از تماشای فوتبال و مشارکت در برگزاری مسابقات محروم‌اند و همین حالا، در همین روزها شاهدیم که برای تماشای جمعی فوتبال، برای لذت در کنار هم بودن و حمایت از تیم ملی چه موانعی تدارک دیده شده و چه مخالفت‌هایی شده.

در شرایطی که همه مسئولان تأکید می‌کنند جامعه نیاز به نشاط و مثبت‌اندیشی دارد، در حالی که همه یکصدا از سیاه‌نمایی و ناامیدی در جامعه اظهار ناخوشنودی می‌کنند و نیاز به تفریح و آسودگی را متذکر می‌شوند، فوتبال می‌تواند راهی ساده و کم‌خرج برای تخلیه همه هیجانات روانی باشد. برای ابراز شادی و فاصله گرفتن از مشکلات اقتصادی و اجتماعی که به نظر می‌رسد کابوس‌شان زندگی را برای مردم سخت کرده است. آزاد کردن فوتبال و آوردنش به خیابان نیاز به زیرساخت‌های پرهزینه ندارد. پروژه نجات فوتبال از ممنوعیت‌های جنسیتی کنونی و رهایی آن از نگا‌ه‌های امنیتی، نه با شرع و قانون و نه با مصالح ملی تعارضی ندارد. جامعه ایران پر از بحران‌های فروخورده یا به سطح آمده است. پر از شکاف‌هایی که مثل گسل زلزله، تمامیت و یکپارچگی‌مان را تهدید می‌کند. این صداهای اعتراض و افتراق چنان بلند است که برای نمایش تهدید، نیازی به پیدا کردن و بازپخش‌شان نیست. اما ناامیدی و گوشه‌گیری اقوام و طبقه‎های اجتماعی را می‌شود با داروهایی مثل فوتبال تسکین داد. با فوتبال، بدون نیاز به شعار و ادا، مردم پرچم را به دوش می‌گیرند و چهره‌هایشان را سه‎رنگ می‌کنند و نام ایران را فریاد می‌زنند. این همدلی ما را در برابر هر سختی و بحرانی واکسینه می‌کند. این امید برای مقاومت در برابر هر فشاری غنیمت است. مقابله با آن هیچ دستاورد مشخصی برای هیچ‌کس نخواهد داشت. فوتبال به خودی خود می‌تواند هم وسیله باشد هم هدف. اگر به دنبال سوءاستفاده از آن نرویم. اگر مغرضانه آن را به طرفی نکشیم. اگر در مقابلش تمام قد نایستیم. چه کسی ممکن است بعد از پیروزی خفیف مقابل مراکش تحت تأثیر شادی‌های شبانه قرار نگرفته باشد. کی ممکن است متوجه نشده باشد که باید قدر این خوشی را دانست. باید قدر این مردم را دانست.

فرهنگستان فوتبال

۳    
آی اسپورت
2018-06-19 14:57:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر