فهرست
یادداشتِ روز: زمزمه‌یِ سه‌گانه در تورین
یادداشتِ روز: زمزمه‌یِ سه‌گانه در تورین

یادداشتِ روز: زمزمه‌یِ سه‌گانه در تورین

آی‌اسپورت - «اتفاقِ خیلی خوبیه اگه مجبور بشیم تاریخِ فینالِ چمپونز لیگ را عوض کنیم.» این حرفی بود که مکس الگری، مربی یوونتوس به خبرنگاران زد. در واقع هم نباید به فدراسیونِ فوتبالِ ایتالیا خرده گرفت که چرا تاریخِ فینالِ کوپا ایتالیا را هفتمِ جون، یعنی یک روز بعد از فینالِ چمپیونز لیگ در برلین، انتخاب کرده است؛ بدونِ شک حضور یک نماینده از سریِ آ در فینال چمپونز لیگ عمری محتمل به نظر نمی‌رسید.

تیمِ آلگری حضور در یکی از این دو فینال را با پیروزیِ 3-0 مقابلِ فیورنتینا قطعی کرده است. بی تردید این قدرتمندانه‌ترین نمایش یوونتوس در این فصل بود. نیمکتِ یوونتوس بدونِ مهره‌هایِ اصلی‌اش یعنی بوفون، پیرلو، پوگبا و تبس نمایش درخورِ تقدیری داشت. هیچ زمانی بهتر از این برایِ بازگشتِ اعتماد به نفس به نیمکتِ یوونتوس، نکته‌ای که در گذشته بزرگترین نقطه‌ ضعفِ بیانکونری بود، نبود. درسته که ترکیبِ تیم متفاوت بود، اما در روحیه‌یِ شاگردانِ آلگری و نتیجه‌یِ نهایی تاثیری نداشت. یک 3-0 خارج از خانه‌یِ دیگر بعد از بازی با دورتموند.

بعد از این بازی جورجو کیلینی گفت: «قبل از این فقط پیرلو و بوفون در تیم ما تجربه‌یِ بازیهایِ مرگ و زندگیِ حذفی را داشتند. اما حالا تیم به بلوغ رسیده. طعمِ تلخِ شکست در چمیونز لیگ و یوروپا لیگِ گذشته به ما کمک کردند.»

حالا برایِ اولین بار حتی حرف از سه‌گانه به میان آمده است. البته نه از طرف بازیکنان و کادر فنی بلکه از سویِ تماشاگران و هواداران. کیلنی در این باره هم می‌گوید: «بهتره فعلا بهش فکر نکنیم و مرحله، مرحله جلو بریم.»

هفته گذشته گاتزتا دلو اسپورت مطلبی منتشر کرد در مقایسه‌یِ یوونتوسِ امسال و اینترِ 2010 (یکی از هفت تیمی تا به حال موفق به کسبِ سه‌گانه شده). شباهت‌هایِ جالبی وجود دارد:

1-    هر دو از گروهشان پشتِ سر یک تیمِ اسپانیایی صعود کردند: اینتر پشتِ بارسا و یووه پشتِ اتلتیکو مادرید.

2-    هر دو در مرحله یک هشتم نهایی نایب قهرمانِ دو فصل پیش را حذف کردند: چلسی و دورتموند.

3-    بهترین قرعه ممکن در یک چهارم نهایی را داشتند: زسکا و موناکو.

4-    هر دو با یک مهاجمِ آرژانتینی بازی می‌کنند که ممکن است سوپراستار نباشد، اما همیشه تاثیرِ زیادی در موفقیت تیمش داشته: دیگو میلیتو و کارلوس تبس.

 

کنارِ این مقایسه آمارِ یوونتوس در چمپیونز لیگ هم قابلِ توجه است: هفت بار رسیدن به فینال و تنها دو قهرمانی در سالهایِ 85 و 96. این حقیقت شانسِ یووه برایِ قهرمانیِ امسال را کمتر جلوه می‌دهد، شانسی که با صعود حداقل یکی از تیمهایِ پی.اس.جی، اتلتیکو مادرید و پورتو (که با توجه به بازیهایِ دورِ رفت آخری محتملترین است) بیشتر می‌شود. این تیمها هم رقبایِ سرسختی هستند اما به هرحال رویارویی با آنها بهتر از مقابلِ بارسا و بایرن و رئال قرار گرفتن است. از جهت دیگر البته برایِ بهترین بودن باید بهترین را شکست داد؛ یووه امسال حداقل باید جا پایِ اتلتیکو و دروتموند دو فصلِ قبل بگذارد. در حالیکه درآمدش بین تمامِ تیمهایِ این مرحله از همه کمتر است. این یکی از مهمترین دلایلِ رفتنِ آنتونیو کونته بود: «با ده دلار تویِ جیبت نمیتونی بری یک رستورانی که ارزونترین غذاش صد دلاره.» اما رویکردِ آلگری به این وضعیت بیشتر به واقعیت نزدیک است: «شاید نتونیم گرون‌ترین غذا را سفارش بدیم، اما هنوز میتونیم تویِ این رستوران غذا بخوریم.»

شاید کونته که اعتقاد داشت هر شکستی انگار ذره‌ای از وجودت را می‌کشد، به اندازه‌یِ آلگری دست به ترکیبش نمی‌زد، اما آلگری با نتایجِ خوبش این فصل اجازه‌یِ ریسکی مثلِ شکست مقابلِ تیمِ ورشکسته‌یِ پارما را به خودش می‌دهد و بازیکنانش را برایِ چمپیونز لیگ حفظ می‌کند.

شاید این همان جزییاتی است که مورینیو اعتقاد دارد برایِ قهرمانی در چمپیونز لیگ حیاتی است. پارما در پیروزیِ باورنکردنیش مقابلِ یووه فقط یک شوتِ آن‌تارگت داشت که همان هم تک گل بازی شد. این قضیه و آمارِ خوبِ موناکو در بازیهایِ خارج از خانه و دفاعِ منظم و ضدحمله‌هایِ خطرناکشان باعث شد تا آلگری کنترلِ بازی را به عنوانِ مهمترین برنامه‌اش در نظر بگیرد. هرچند نتیجه نهایی به هیچ وجه معنی صعودِ یووه را نمی‌دهد، اما تصمیم آلگری برایِ استراحت دادن به بازیکنانش در لیگ تاثیر مشخصی در بازی رفت داشت. 


نویسنده: جیمز هورنکاسل - ESPN

مترجم: رضا اخوان

     
آی اسپورت
2015-04-20 15:24:34
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر