فهرست
گزارش یک جشن
گزارش یک جشن

گزارش یک جشن

آی اسپورت - آنجا، کنار استیج، جام جهانی بود که این کروات در مسکو از دستش داد و تماشایش برای او عذاب‌آور بود. روی صحنه هم دیوید ژینولا، بال سابق فرانسه که مجری شده، سوال‌های احمقانه می‌کرد: «به رویایت رسیدی؟» مودریچ که همیشه قیافه‌اش چیزی بین یک ماهیگیر و یوهان کرویف حدود سال 1973 است، برای اینجور جاها ساخته نشده و قابل احساس بود که حاضرشدن روی این صحنه برایش ترسناک‌تر از بازی در فینال جام جهانی است.

همزمان، هواداران در شبکه‌های اجتماعی یکصدا ناراحت بودند از اینکه او شایستگی این جایزه را ندارد. درست یا غلط، او قطعا شایستگی مراسمی بهتر را دارد. مجله فرانس فوتبال در سال 1956 جایزه توپ طلا را راه انداخت و حالا دوباره پاریس مرکز توجه‌ها شده. دو روز بعد از آنکه اعتراضات «جلیقه زردها» به رییس جمهور، امانوئل مکرون، شانزلیزه را با آتش و گاز اشک‌آور پر کرد، رپ خوان‌های فرانسوی، جان‌لوییجی بوفون دروازه‌بان پاری‌سن‌ژرمن و عده‌ای از میهمانان خوشپوش در گران پالای جمع شدند تا جشن خودشان را بگیرند. تصور کنید اگر آنتوان گریزمان یا کیلیان امباپه این جایزه را می‌برد، چه اتفاقی می‌افتاد. اما اینگونه نشد؛ چند ساعت قبل از شروع جشن، فهرست 30 نفر اول لو رفت و تقریبا تمام گران پالای می‌دانستند. برای نخستین بار بعد از کاکا در سال 2007، نه لیونل مسی و نه کریستیانو رونالدو، توپ طلا را نبردند. روی گوشی‌هایمان خواندیم، مسی پنجم است، امباپه چهارم، گریزمان سوم، رونالدو دوم و مودریچ اول.

اما قبل از آن دو جایزه جدید داده شد. اولی، جایزه ریموند کوپا به بهترین بازیکن زیر 21 سال. بعد از آنکه دود همه جا را گرفت، امباپه ظاهر شد و البته هیچ کس تعجب نکرد. هنر به خرج داده بود که آن هیکل و هیبت را در کت و شلوار جا داد. پدر و مربی‌اش در جوانی، ویلفرید می‌گفت: «مایه افتخاره که پسر کوچیکه بزرگ شده.» دیدیه دشان مربی فرانسه هم کورس او در جام جهانی مقابل آرژانتین را به یاد آورد: «خودم را به جای بازیکنانی که مقابل او قرار گرفتند، تصور کردم.» ژینولا از امباپه پرسید هدف بعدی‌اش بردن توپ طلا است؟ جواب داد: «نه، هدف بعدی من بردن همه چیز است.»

جایزه بعدی توپ طلای بانوان بود که به آدا هگربرگ از تیم ملی نروژ و باشگاه لیون رسید. وقتی از رییس باشگاه، ژان میشل اولا تشکر کرد، مخاطبان پاریسی به آهستگی هو کردند و ژینولا سعی کرد اوضاع را آرام کند. هگربرگ گفت: «گام بلندی در فوتبال بانوان است. می‌خواهم حضورم را با زدن یک حرف به دختران جوان در سراسر جهان به پایان برسانم خودتان را باور کنید.» شاید فرانسوی‌ها خودشان را برای برگزاری جام جهانی زنان در سال آینده آماده می‌کنند. یک وقفه فرانسوی پیش آمد؛ امباپه، گریزمان، دشان و توماس لمار هافبک فرانسه روی صحنه آمدند.

ژینولا به گریزمان گفت: «برو جام را بردار!» فاصله 20 متری تا جام طلایی را طی کرد و جمعیت به شوق آمدند. یادآور جشن پنج ماه پیش در شانزلیزه بود که فریاد می‌زدند: «جام را به خانه بیاور»، تصاویری هم پخش شد اما حال فرانسه عوض شده و اعتراض خیابانی جلیقه زردها بیانگر نارضایتی ملی است.

ژینولا اما اهمیتی نداد و گفت: «سنگین و زیبا است.» همه هواداران فوتبال فرانسه به خاطر داشتند 25 سال پیش را که ژینولا به جای حفظ توپ و نتیجه، سانتر بیهوده‌ای کرد و دروازه‌بان بلغارستان آن را گرفت و روی ضدحمله تیمش به گل رسید تا فرانسه به جام جهانی 1994 نرود. دشان هم آن شب بازی می‌کرد و از آن به بعد از ژینولا خوشش نیامد هرچند روی صحنه بروز نداد.

جام سر جایش برگشت تا همه چیز مهیای ورود مودریچ شود که می‌خواست تا حدامکان سریع و بی‌حاشیه آن را به پایان برساند. مثل اینکه حرف‌هایش را به انگلیسی مرور کرده بود: «در حال حاضر احساس فوق‌العاده‌ای دارم که با کلمات قابل بیان نیست.» مثل یک نرم افزار بد ترجمه. وقتی ژینولا از رازهای موفقیتش پرسید، گفت: «سختکوشی، مقاومت در لحظات سخت، خودباوری.»

تشکر ویژه‌ای هم کرد از هری ردنپ مربی‌اش در تاتنهام که پست او را از شماره 10 به عقب خط میانی تغییر داد و در این پست درخشید. زیباترین صحنه از طریق ویدئو فراهم شد، پدر مودریچ وقتی شنید پسرش بزرگترین جایزه فردی فوتبال را برده، خندید، دست‌هایش را به نشانه شکرگزاری بالا برد و گفت: «تو نابغه من هستی.» بعد هم در نبرد برای نگه داشتن اشک‌هایش شکست خورد.

مودریچ قطعا به اندازه رونالدو و مسی خوب نیست. آمار او در 56 بازی سال 2018 در تیم ملی و رئال مادرید 11 پاس گل و سه گل است. تنها کسی که با آماری بدتر از او توپ طلا برده، لو یاشین دروازه‌بان سابق روسیه در سال 1963 است. حتی آمار او در جام جهانی هم تعریفی ندارد، 2 گل (یکی از روی نقطه پنالتی) و یک پاس گل. بازیکنان خط میانی مثل او (یا ژاوی یا پل اسکولز) که کمتر حرف و گل می‌زنند، به اندازه مدافعان مورد احترام قرار می‌گیرند اما در جام جهانی روسیه، هیچ کس مثل او نبض بازی را در دست نگرفت. رساندن تیمی با چهار مدافع در سطح باشگاهی با جمعیت چهارمیلیونی به فینال جام جهانی، مودریچ را شایسته توپ طلا می‌کند. توپ طلا هرگز کیفیت محض را ارزیابی نکرده و گاهی محک متفاوتی بوده: موفقیت در بزرگترین صحنه‌ها. بد نیست نسل‌های آینده هم بدانند فوتبال دوران ما منحصر در مسی و رونالدو نیست.

کمتر برنده‌ای نیز سفری طولانی‌تر از مودریچ را طی کرده. در پنج سالگی در یوگسلاوی درگیر جنگ داخلی زندگی می‌کرده و با خانواده‌اش گرفتار  آن بوده. نظامیان صرب پدربزرگش را کشتند و خانه‌شان را سوزاندند. خانواده او هفت سال در هتلی در روستای زادار پناهنده بودند؛ روستایی در خلیج دالماشیا که تقریبا نیمی از بازیکنان حاضر در فینال مسکو (در زمین و روی نیمکت) از آن بیرون آمدند. بین بمب و نارنجک، مودریچ در پارکینگ هتل فوتبال بازی می‌کرد. شاید توپ طلا بزرگترین افتخار او در روز دوشنبه نبود. همان روز، دادگاهی در کرواسی تشخیص داد که او را از اتهام دادن اطلاعات غلط در محاکمه مربی سابق دیناموزاگرب، زدراوکو مامیچ تبرئه کند.

مودریچ 33 ساله است و در تیم نه چندان عالی رئال مادرید بازی می‌کند، شاید این آخرین هورای او باشد و البته جایزه‌ای حیاتی برایش. او در میان بزرگانی می‌نشیند که توپ طلا را بردند اما شاید اسطوره نشدند، بازیکنانی که در «ردیف دوم» می‌نشینند مثل مارکو فان باستن که خودش اینگونه تصور می‌کرد، مثل اولگ بلوخین، کوین کیگان و آلان سیمونسون. سال بعد به احتمال زیاد، مسی یا رونالدو اینجا برخواهند گشت.

مترجم: سیدعلی بلندنظر

۹    
آی اسپورت
2018-12-05 16:00:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر