فهرست
رئال مادرید Vs ناپولی: عامل مرتنز، عامل مارادونا
رئال مادرید Vs ناپولی: عامل مرتنز، عامل مارادونا

رئال مادرید Vs ناپولی: عامل مرتنز، عامل مارادونا

آی‌اسپورت – تمرین آخر ناپولی در آستانه‌یِ بازی با رئال مادرید در سانتیاگو برنابئو برگزار نشد. مائوریتزیو ساری دلایل خاصی برای این تصمیم داشت. ساری نمی‌خواست بازیکنانش بیش از حد به استادیومی که قرار است در آن به میدان بروند فکر کنند و اضطرابِ این بازی بزرگ خوابِ شب آخرشان را به هم بزند.

ناپولی دو ماه است که تلاش کرده تحت تاثیر داستان‌هایِ برنابئو، استادیومی که گاهی شمایلی چون "معبدِ مرگِ" ایندیانا جونز پیدا می‌کند، قرار نگیرد. خورخه والدانو دوست دارد تجربه‌یِ تیم‌هایِ مهمان در این استادیوم را به نشستنِ 95 دقیقه‌ای رویِ صندلیِ دندانپزشکی تشبیه کند. فابیو کاپلو هم که تجربه‌یِ نشستن روی هر دو نیمکت را دارد، خانه‌یِ رئالی‌ها را چنین توصیف می‌کند: «یک بازی در برنابئو انگار یک عمر طول میکشه.» آنتونیو کاسانو، بازیکنِ سابق رئال هم گویا پیغامی برای دوستش، لورنزو اینسینیه فرستاده به این مضمون: «بالا را نگاه نکن. این استادیوم انگار تا ابد ادامه داره.»

اما تصمیمِ ساری صرفا از ترس ریشه نمی‌گیرد و هدفی انگیزشی پشتش است. ساری می‌خواهد بازیکنانش با سرودِ چمپیونز لیگ برای اولین بار پا به برنابئو بگذارند، چون خیلی از آن‌ها هرگز تجربه‌یِ بازی در این استادیوم را نداشته‌اند، و این جو احساسات‌شان برانگیزد و روحیه‌ای مضاعف برای این شبِ بزرگ بهشان بدهد.

ناپولی امشب چهار هزار تماشاگر در برنابئو خواهد داشت، باریکه‌ای آبی در دریایی سفید. و البته به علاوه‌یِ دیگو مارادونا: «من اومدم تا پیروزیِ ناپولی را تماشا کنم.» مدافع عنوانِ قهرمانیِ چمپیونز لیگ از تاثیر حضور مارادونا آگاهند. با استناد به هشدارِ مارکا رئال امشب مقابلِ "ناپولیِ مارادونا" به زمین می‌رود. کاریزمایِ حضور چنین اسطوره‌ای می‌تواند بهترین نمایش بازیکنانِ پارتنوپی را بیافریند. مارادونا ماهِ گذشته هم سری به ناپل زد، سفری که پیروزیِ ناپولی در یکی دیگر از بزرگ‌ترین استادیوم‌هایِ اروپا را به همراه داشت؛ سن سیرو.

با تمام این حرف‌ها ساری قبول دارد که تیمش ممکن است در مقاطعی از بازی وحشت کند: «کاریش نمیشه کرد. این برای همه اتفاق میفته.» اما چندی از بازیکنانِ با تجربه‌یِ ناپولی دلیلی برای ترسیدن نمی‌بینند. رائول آلبیول که 119 بار پیراهنِ رئال را بر تن کرده یکی از این بازیکنان است. خوسه ماریا کایخون هم از برنابئو به عنوانِ خانه‌اش یاد کرده. پپه رینا هم خاطراتِ خوبی از این استادیوم دارد: «خیلی وقته اینجا نبودم. آخرین بار با لیورپول سالِ 2009 بود.» و نتیجه‌یِ این بازی؟ «ما بردیم.»

پیروزیِ تیم‌هایِ ایتالیایی در برنابئو البته اتفاقی عجیب و جدید نیست. میلان در 2009 رئال را در خانه‌اش شکست داد و یوونتوس در 2008 با دو گلِ آلساندرو دل پیرو به این موفقیت رسید، در بازی‌ای که تماشاگرانِ حاضر در برنابئو به احترامِ کاپیتانِ بیانکونری از جا بلند شدند و دست زدند. پیش از این دو تیم اما رم بود که سالِ 2002، بعد از 35 سال لقب اولین تیم سری آ را گرفت که در برنابئو پیروز شده. پنج سال بعد رم یک بار دیگر رئال را از چمپیونز لیگ حذف کرد، کاری که فصلِ پیش هم می‌توانست انجام دهد، اگر ادین ژکو و محمد صلاح قدر فرصت‌هایشان را می‌دانستند.

بد نیست این نکته را هم به یاد داشته باشیم که رئال در هشت رویاروییِ اخیرش در دور حذفیِ رقابت‌هایِ اروپایی مقابل تیم‌هایِ ایتالیایی (بازی‌هایی که در زمین بی‌طرف انجام نشده) هفت بار حذف شده است. رئال در ضمن این فصل به عنوانِ تیم دوم به یک هشتمِ نهایی صعود کرده، اتفاقی که در چهار سال اخیر بی‌سابقه بوده است. مدافع عنوان قهرمانی در همان شب اول دورِ گروهی یک قدم با شکستی خانگی مقابل اسپورتینگ لیسبون فاصله داشت، تا اینکه کریستیانو رونالدو و آلوارو موراتا در دقایق پایانی تیمشان را نجات دادند. رئال حتی مقابلِ لژیا ورشو در لهستان هم تا دقیقه‌یِ 85 عقب بود.

فصل پیش هم البته نمونه‌هایی از چنین نمایش‌هایی داشتیم. رئال بعد از همان بازیِ مذکور مقابل رم، در بازی رفت یک چهارم 0-2 مقابل ولفسبورگ شکست خورد. به سختی می‌توان منطقی پشتِ چنین نمایش‌ها و نتایجی برایِ تیمی که در حال حاضر مدافعِ عنوانِ قهرمانیِ اروپا و جهان است و رکوردِ 40 بازیِ پیاپی بدون شکست را به جا گذاشته پیدا کرد.

زین‌الدین زیدان برای امشب نگرانی‌هایِ زیادی دارد. مهمتر از همه ضدحمله‌هایِ برق‌آسایِ ناپولی است، چیزی که بهترین مثال‌اش را در گلِ اینسینیه در پیروزیِ 1-7 مقابل بولونیا دیدیم، گلی که از تصمیمِ سریعِ رینا شروع شد. نگرانیِ بعدی سمتِ چپ ناپولی است، جایی که فوزی غلام و مارک همسیک و خودِ اینسینیه به هارمونی‌ای شاعرانه در حرکات‌شان رسیده‌اند. دفاعِ راست رئال امشب تحت فشار زیادی خواهد بود و دنی کارواخالی که هنوز مصدومیت‌اش کاملا برطرف نشده شب سختی را تجربه خواهد کرد.

خطِ حمله‌یِ ریزنقش، سرعتی و تکنیکیِ ناپولی هم که بدونِ یک مهاجمِ مرکزیِ کلاسیک بازی می‌کند یکی دیگر از نگرانی‌هایِ زیدان است. دریس مرتنز این فصل در مجموعِ بازی‌هایِ سری آ و چمپیونز لیگ 20 گل زده، در حالیکه این عدد برایِ رونالدو 16 است. اسکای ایتالیا این هفته مرتنز را با روماریو، و اولتیمو اوئومو او را با استیو کاری مقایسه کردند.

کاری درباره‌یِ خودش توضیح می‌دهد که برای او سبد بزرگ‌تر از آنچه هست به نظر می‌رسد. مرتنز هم این روزها انگار هر وقت شوت می‌زند فقط و فقط تور دروازه را می‌بیند و توپ‌هایش یکی پس از دیگری گل می‌شوند. مرتنز برای زدنِ دو گل پیاپی مقابل پسکارا 4 دقیقه، مقابلِ بنفیکا 7 دقیقه و مقابلِ بولونیا فقط 10 دقیقه زمان نیاز داشت. دو هت تریکِ پیاپیِ او در دسامبر را هم به یاد بیاورید. مرتنز در 36 دقیقه سه بار دروازه‌یِ کالیاری را باز کرد و بعد در تنها 9 دقیقه سه گل به تورینو زد. این سریع‌ترین هت تریکِ سریِ آ از سالِ 2000 بدین سو و سه گلِ آندری شفچنکو به پروجا بود. پس رئال باید راهی برای مهار مرتنز پیدا کند، وگرنه بهایِ سنگینی پرداخت خواهد کرد و خانه‌یِ خودش به آتش کشیده خواهد شد.

جدا از مرتنز اما باید یادی دوباره از ساری هم بکنیم. سبکی که ساری در 18 ماهِ اخیر در ناپولی پدید آورده ابتدا گونزالو هیگوایین و بعد مرتنز را بدل به ماشین‌هایِ گلزنی کرده است. وقتی سالِ 2000 رئال قهرمانِ اروپا شد ساری کارمندِ بانک بود و در وقتِ خالی‌اش مربیگریِ یک تیمِ آماتور در توسکانی را به عهده می‌گرفت. امشب اما تصمیمِ ساری برای ترکِ بانکا توسکانا و وقفِ خودش برای تنها کاری که حتی حاضر است بدونِ دریافت حقوق انجامش دهد، تصمیمی کاملا درست جلوه می‌کند. ساری عاشقِ شغلش است و امشب لحظه‌ای غرورانگیز برایِ او خواهد بود: «حالا میتونم بگم من در یک بازیِ چمپیونز لیگ، در برنابئو مربیگری کردم.»

۸    
آی اسپورت
2017-02-15 12:32:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر