فهرست
شبی به یاد ماندنی در آرتمیو فرانکی: وقتی گوژپشت‌ها زانو زدند
شبی به یاد ماندنی در آرتمیو فرانکی: وقتی گوژپشت‌ها زانو زدند

شبی به یاد ماندنی در آرتمیو فرانکی: وقتی گوژپشت‌ها زانو زدند

آی‌اسپورت – مردم در فلورانس پیروزی‌های مقابل یوونتوس را همیشه به خاطر دارند. آن‌ها این پیروزی‌ها را به خاطر گل‌هایش هرگز فراموش نمی‌کنند: از ضربه‌یِ سر گابریل باتیستوتا که دروازه‌یِ آنجلو پروتزی را باز کرد تا هت تریکِ جوزپه روسی که شکستِ 0-2 را به یک پیروزی باشکوهِ 2-4 تبدیل کرد. فلورانسی‌ها پیروزی‌هایِ مقابل یوونتوس را همیشه به خاطر دارند چون ازشان متنفرند: این "دزدهایِ گوژپشتِ" تورینی. اما بیش از باقی دلایل، مردم در فلورانس پیروزی‌هایِ مقابل یوونتوس را هیچ وقت فراموش نمی‌کنند چون معمولا خیلی بخ ندرت به دست می‌آیند.

در آستانه‌ِیِ جدال این هفته‌یِ دو تیم در آرتمیو فرانکی، فیورنتینا تنها یکی از 17 بازی لیگ مقابل یوونتوس را برده بود. بی دلیل نیست که این رویارویی در پیمونته هرگز جذابیت و حساسیتی که در فلورانس ایجاد می‌کند را ندارد. به قولِ لئوناردو بونوچی: «این بازی برای اونا بزرگ‌ترین بازیِ ساله. ولی برای ما فقط یک با مثل بقیه‌یِ بازیها.»

پائولو سوزا البته با این روحیه و رویکرد کاملا آشناست. او رقابتِ یوونتوس و فیورنتینا را در دورانِ بازی‌اش تجربه کرد، البته با پیراهنِ بیانکونری: نکته‌ای که هوادارانِ ویولا هرگز حاضر نیستند فراموش کنند.

از همان ابتدایِ انتخاب سوزا به عنوان مربیِ فیورنتینا در تابستانِ 2015، ستاره‌یِ سابق تیم ملی پرتغال با مخالفت‌ و عداوت بسیاری از فلورانسی‌ها مواجه شد، داستانی که در طی این دو سال ادامه پیدا کرده و بارها تکرار شده. در همین ماه نوامبر، بعد از اینکه سوزا ادعا کرد فدریکو برناردسکی، ستاره‌یِ جوانِ ویولا، در نهایت به تیمی بزرگ‌تر و با جاه‌طلبیِ بیشتر خواهد پیوست، پلاکاردی خارج از آرتمیو فرانکی نصب شد که رویش نوشته شده بود: Gobbo di merda، یعنی گوژپشتِ کثافت.

برخی به سوزا مشکوک‌اند که فقط از فیورنتینا به عنوان سکوی پیشرفتی استفاده می‌کند و منتظر خالی شدن پست مربیِ یوونتوس است، این سوالی بود که حتی در کنفرانس مطبوعاتیِ قبل از بازی این هفته هم مطرح شد. اما سوزا از کنار این سوالات رد شد و تلاش کرد اهمیت این بازی را هم به اندازه‌یِ بازی‌هایِ دیگر جلوه دهد، با اینکه آگاهیِ خودش از تفاوت آن را هم بیان کرد. تلاش سوزا برای بالا نرفتن فشار روحی روی بازیکنانش حتی در اعمالش هم کاملا مشخص بود، وقتی بر عکس اغلب اوقات که شب قبل از بازی تیم را در یک هتل دور هم جمع می‌کند، به بازیکنانش اجازه داد به خانه بروند و شب را کنار خانواده در آرامش سپری کنند.

حالا که به این تصمیم سوزا نگاه می‌کنیم مشخص است که او قصد داشته بازیکنانش از هیجان خودشان بکاهند و باتری‌هایشان را تا آخر شارژ کنند. سوزا می‌دانست برای شکست دادنِ یوونتوس به آخرین ذره‌یِ تمام این باتری‌ها نیاز خواهد داشت.

پیش از این بازی سه تیم در سری آ یوونتوس را شکست داده بودند: اینتر، میلان و جنوا. نقطه‌یِ اشتراک این سه تیم این بود که در خانه بازی می‌کردند و وقتی مقابل یوونتوس قرار گرفتند که شاگردانِ مکس آلگری در میانه‌یِ هفته درگیر جامِ دیگری بودند. و مهمتر از همه تمپویِ بالا و فشار سنگینی بود که سه تیم در مقطع ابتدایی بازی روی خط دفاعیِ یووه آورده بودند.

دو عامل اولیه برای فیورنتینا در این شب فراهم بود (اگرچه آن‌ها خودشان هم سه‌شنبه در کوپا ایتالیا بازی کرده بودند) و سوزا عامل سوم را هم برای تیمش فراهم کرد. فیورنتینا از همان ابتدایِ بازی فاتح پنج دوره‌یِ اخیر اسکودتو را تحت فشار قرار داد و در نهایت با گلِ دقیقه‌یِ 37 نیکولا کالینیچ به گلی که استحقاقش را داشت رسید.

فیورنتینا در نیمه‌یِ اول از هر جهت برتر از مهمانش بود و با اینکه خط دفاعیِ بی.بی.سی بعد از فصلی که با مصدومیت‌های زیاد شروع شده بود بالاخره کنار هم بازی می‌کردند، اما موفق نمی‌شدند جلویِ فرارهایِ ماتیاس وسینو از قلب خط دفاعی را بگیرند. استفاده از سه مدافعِ میانی برای مقابله با تنها یک مهاجم مرکزی برتریِ عددی در میانه‌یِ زمین را به ویولا داده بود، اما منصفانه باید گفت تصمیمِ آلگری برای استفاده از سیستمِ 2-5-3 به دلیلِ مصدومیتِ دنی آلوس، استفان لیش‌اشتاینر و نامشخص بودن وضعیتِ پاتریس اورایی که در آستانه‌یِ ترک تیم است، تا حد زیادی به دلیل نداشتنِ این فولبک‌های اصلی‌اش بهش تحمیل شده بود. با این وجود برای چنین نمایش نامطمئنی هیچ بهانه‌ای کافی نیست.

یوونتوس در اواخیر نیمه‌یِ اول اندکی به خودش آمد، اما با شروع نیمه‌یِ دوم خیلی زود دروازه‌یِ جانلوئیجی بوفون یک بار دیگر باز شد. با اینکه فدریکو کیزا (پسر انریکو کیزا) اصرار دارد گل دوم را او زده، اما حتی با بازبینیِ چندباره‌یِ فیلم بازی هم نمی‌توان اطمینان حاصل کرد که آیا او ضربه‌ای به توپی که میلان بادی به باکس یووه فرستاد زده یا نه.

در ادامه‌یِ بازی گونزالو هیگوایین اختلاف را به یک گل رساند و با اینکه یووه می‌توانست رویِ ارسال مارکو پیاتسا و برخورد توپ به دست گونزالو رودریگز صاحب یک پنالتی شود (اگرچه به نظر می‌رسید گونزالو در حال جمع کردن دستش در سینه بود و برخوردِ توپ با دستش اتفاقی نه عمدی بوده) اما در نهایت گل تساوی هرگز از راه نرسید و با سوتِ پایان بازی آرتمیو فرانکی منفجر شد، انفجاری حتی پرشورتر از مراسم بزرگداشتِ جانکارلو آنتونیونی، "تنها شماره‌یِ 10"شان که پیش از بازی برگزار شد.

با وجود نمایش قابل توجه برناردسکی و وسینو و کالینیچ (که سومین گلش در چهارمین بازی را به یووه زد، که البته با زمزمه‌هایِ مبنی بر ملحق شدنش به لیگ چین آخرین گلش هم بود) ستاره‌یِ اول این بازی کسی نبود جز سوزا. تصمیم سوزا برای استفاده از کارلوس سانچزی که اصولا یک هافبک است، در جمع سه مدافعِ میانی کاملا جواب داد و سانچزِ کلمبیایی در این شب بیش از هر بازیکنی تکل زد و پاس حریف را قطع کرد.

شاید این پیروزی شروعی دوباره در رابطه‌یِ سوزا با هوادارانِ ویولا باشد. البته که تنها یک بازی شروعِ ضعیفِ فیورنتینا در لیگ این فصل را پاک نمی‌کند (شاگردانِ سوزا همچنان در رده‌یِ هشتم هستند و 11 امتیاز با سهمیه‌یِ چمپیونز لیگ فاصله دارند)، همانطور که یک بازی به امیدهایِ قهرمانیِ یووه ضربه‌یِ بزرگی نمی‌زند (یووه هنوز یک امتیاز بالاتر از رم است و یک بازی عقب مانده مقابل کروتونه هم دارد)، اما گاهی همه چیز جدول لیگ نیست.

مردم در فلورانس این پیروزی را به خاطر خواهند سپرد، همانطور که پیروزی‌هایِ دیگر را هرگز فراموش نمی‌کنند.

۶    
آی اسپورت
2017-01-17 10:21:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر