فهرست
داری اشتباه می‌­زنی داداش!
داری اشتباه می‌­زنی داداش!

داری اشتباه می‌­زنی داداش!

آی اسپورت  - روزنامه جوان در مطلبی به نیوشا ضیغمی، بازیگر شناخته‌شده سینما حمله کرده و او را رسما به بی‌‌غیرتی و نداشتن عرق ملی، نگاه نازل به وطن و عناوینی از این دست متهم کرده. دلیل این مطلب و حمله هم حرف‌های خانم ضیغمی و توضیحاتش در مورد پدیده رایج این روزها است. این که خانم بازیگر گفته: «به همکاران من خرده گرفته شده که چرا بابت زایمان و به دنیا آوردن فرزندشان به خارج از کشور می‌روند، متأسفانه این کار به دلیل بی‌اعتباری پاسپورت ایرانی است! برای یک ایرانی و منی که عرق ملی دارم! و کشورم را دوست دارم خیلی غمناک است که مجبور باشم به دلیل اینکه پاسپورت کشورم در دنیا ارزش ندارد، برای رفتن به هر کشوری دلهره داشته باشم و دم درِ هر سفارتی گردن کج کنم.» در ظاهر به نظر می‌رسد نوشته روزنامه جوان از سر درد و تعصب به ایرانی بودن است، اما ما که غریبه نیستیم، می‌دانیم دوستان‌مان دارند آدرس غلط می‌دهند و به فرع چسبیده‌اند تا خدای ناکرده کاری با اصل ماجرا نداشته باشند.

این که پاسپورت ایرانی به دسته ورقی بی‌ارزش تبدیل شده بر کسی پوشیده نیست و حتی خواهران و برادران‌مان در روزنامه جوان هم با علم به این حقیقت نخواسته‌‌اند منکر آن شوند. عجیب آنجاست که به جای انتقاد از بانیان این فاجعه، به جای زیر سوال بردن افراد و عواملی که ایران و ایرانی را کم‌قدر می‌کنند، پیکان انتقاد را به طرف آنهایی گرفته‌اند که با تکیه بر توانایی مالی و آزادی شخصی، خواسته‌‌اند بچه‌های‌شان پاسپورتی متفاوت داشته باشد. دوستان ما در جوان به جای این که بگویند چه شده که حتی کشورهای دوست و برادر هم برای پاسپورت ایرانی ارزشی قائل نیستند، به جای این که غصه بخورند که چرا ایران و ایرانی بودن در جهان اینقدر خفیف شده، چسبیده‌‌اند به عده‌‌ای که می‌خواهند ایران و ایرانی بمانند اما برای ورود به هر کشوری هزار مشکل نداشته باشند.

این انتقاد جالب روزنامه جوان مرا یاد سرنوشت ورزشکاران‌مان در میادین جهانی انداخت. یاد این پرسش همیشگی که چرا بازیکنان فوتبال ما ـ برای مثال ـ به سختی می‌توانند در لیگ­‌های بزرگ بازی کنند و برای ما افتخار بیاورند. این سوال البته پاسخ‌های چندگانه‌‌ای دارد و به یک یا دو عامل بسته نیست، اما کارشناسان فوتبال و کسانی که به سازوکار فوتبال بین‌‌المللی آشنایند، می‌توانند توضیح بدهند که بخشی از این ضعف و ایراد به دلیل شرایط و ناکارآمدی‌های داخلی است. بالاخره باشگاه اروپایی وقتی بازیکن شرقی می‌گیرد، بسیار بیشتر دلش می‌‌خواهد توجه مردم آن کشور را جلب کند و دوربین‌ها را به سمت خود برگرداند و در عین حال از تجارت و اقتصاد کشور مزبور نفعی نصیب‌اش شود.

در این احوال بازیکنی از چین، ژاپن یا کره ‌جنوبی اصلا شرایطی مشابه با بازیکنان ما ندارند. حتی بازیکنان کشورهای عربی در شرایطی به مراتب بهتر قرار دارند. این‌همه سال حضور بازیکنان ما در تیم‌های اروپایی ـ جز توان فنی البته بالای بچه‌‌های ما ـ چه نفعی برای باشگاهشان داشته است؟ رسانه‌های ما توان و علاقه‌‌ای دارند که عکاس و گزارشگر بفرستند و آن باشگاه را در معرض تماشا قرار دهند؟ رسانه ملی خیلی تلاش کرده شرایط بازیکنان ایرانی در آنسوی مرزها را به تصویر بکشد و به این ترتیب برای باشگاه‌‌ها فضای مثبتی ایجاد کند؟ یا اوضاع اقتصادی ما طوری است که بتوانیم با تیمی که بازیکن ایرانی دارد قرارداد ببندیم و اسپانسر شویم و نفعی دوطرفه ببریم؟ تازه کاش اینها بود. محدودیت‌‌های قدیمی و مرتفع نشده بازیکنان ما برای حضور در میادین خاص قوز بالاقوز است. عدم درک این نکته که بازیکن بین‌‌المللی باید قواعد بین‌‌المللی را رعایت کند و نمی‌‌تواند اعتقادات و ایده‌‌آل‌های شخصی و ملی‌اش را همه‌جا به نمایش بگذارد. همانطور که طبق قوانین بین‌‌المللی، حتی بالا زدن پیراهن و نشان دادن شعارهای ایدئولوژیک تخلف محسوب می‌شود. قاعده‌‌ای که داخل مرزها همیشه زیر پا گذاشته‌‌ایم.

در این اوضاع، مسئولان ورزشی ما به جای درک واقعیت‌‌های جهان و تلاش برای حل مشکلات خودساخته، سر بر دیوار می‌گذارند و فشار می‌‌دهند. آخرین نمونه‌‌اش هم جنجال یک دقیقه سکوت در بازی استقلال مقابل الهلال بود. سر و صدای بیهوده و هزینه‌‌زای مدیران ورزش ما برای موردی پوچ که هیچ فایده‌‌ای در بر نخواهد داشت. به جای تدبیر برای حل مشکل میزبانی باشگاه‌های ایرانی. به جای تلاش برای این که دیگر بحرانی شبیه ماجرای مسعود شجاعی پیش نیاید و فوتبال ملی از سرمایه‌هایش محروم نشود.

بله خانم ضیغمی از پدیده‌‌ای می‌گویند که شاید قابل دفاع نباشد، اما آنها که مقصرند و باید به محکمه رسانه‌‌ها بیایند در سایه امن بی‌تفاوتی لمیده‌‌اند و ما رسانه‌ها زورمان به نیوشا ضیغمی می‌رسد. مثل بسیاری از بندهایی که در ورزش به آب داده‌‌ایم و می‌دهیم.

 

فرهنگستان فوتبال

۲۷ ۶  
آی اسپورت
2018-02-24 12:47:00
نظر دهید

۶ نظر
خوزستانی
شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶، ۱۳:۲۹
بدون هرگونه سؤ نیت یکی از بی ارزش ترین پاسپورت ها مربوط به کشور ماست
همه ما ایران رو دوست داریم و به آن عشق میورزیم
اما واقعا در دنیا یکی از بی اعتبارترین پاسپورتها را دارا میباشیم
البته دوستان بازیگر به بالا ترین نرخ در همین مملکت درآمد کسب میکنند اما به شدت بدنبال تولد فرزندان شان در سرزمین کانادا هستن
این کانادا کجاست که شده بهشت مسؤلان پزشکان بازیگران ورزشکاران و و و صد البته اختلاس گران
۹
استقلالی فتوشاپی و مظلوم نما،شاگرد مکتب فتح اله زاده و فرهاد مجیدی
شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶، ۱۳:۵۸
اولا که استقلال جوان در وطن فروشی رقیب نداره کافیه تتیرهای این مثلا روزنامه رو درباره بازی های پرسپولیس در آسیا بخونید.

اما فارق از بحث وطن فروشی و وطن پرستی و از این قبیل صحبت ها این پرسش رو دارم که با توجه به اینکه استقلال جوان به علت عدم فروش و نداشتن مشتری مدتهاست که روی کاغذ چاپ نمیشه آیا می توان عنوان استقلال جوان رو روزنامه نامید داد؟
با نگاهی به تعریف روزنامه باید گفت که استقلال جوان روزنامه نیست.فرهنگ معین در روزنامه رو این چنین تعریف کرده:
«نشریه ای که هر روز چاپ می شود و در آن اخبار و رویدادهای آن روز نوشته می شود»
بنابران استقال جوان روزنامه نیست !بلکه یک طرح دیجیتال و گرافیکی است که توسط نوچه فتح اله زاده هر روز طراحی شده و در فضای مجازی نشر داده می شود و هدف ش هم در درجه اول تبلیغ برای فتح اله زاده و در درجه بعد عقده گشایی و توهین به پرسپولیسی هاست!

۲ ۲
قهرمان پرآوازه
شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶، ۱۶:۵۰
داداش شما هم داری اشتباه می زنی ...
گفت روزنامه جوان ( همون روزنامه اصول گرا) ، نگفت استقلال جوان
۶
ایمان
شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶، ۲۰:۳۲
داداش چی میزنی؟
از هول حلیم افتادی تو دیگ
چشاتو باز کن خوب بخون. جوان گفت جوان
۴
Dark
يكشنبه ۶ اسفند ۱۳۹۶، ۱۰:۲۲
درود بر شما نویسنده گرامی

این دست نوشته ها را نباید سرسری خواند و از کنارش رد شد، بلکه باید صبر کرد ... چند دقیقه و حتی چندین ساعت به آن اندیشید، زیرا با فکر کردن به این مسائل است که رمز بدبختی و فلاکت و ریشه مشکلات ما هویدا خواهد شد.

گفتنی ها را شما فرمودید فقط از برای مقایسه باید گفت که در رنکینگ پاسپورت های جهان (با احترام به همه کشورها) ارزش گذرنامه کشورهایی همچون جیبوتی و جمهوری آفریقای مرکزی و اریتره چند پله بالاتر از ایران قرار دارد ... واقعیت این است افرادی که انتظار چنین حماسه آفرینی را از قبل داشتند هم با اعلام جدیدترین رده بندی گذرنامه ها از رتبه ایران شوکه شدند وای به حال دیگرانی که زیاد در این وادی ها سیر نمیکنند. (برای اطلاعات بیشتر واژه passport ranking را در گوگل جستجو کنید)

همیشه با مقایسه است که اوج شکاف و عقب ماندگی مشخص میشود.

موسسه "خانه آزادی" که هر ساله میزان بسط و گسترش دموکراسی و آزادی را در کشورهای جهان مورد مطالعه قرار میدهد، چندی قبل با اعلام نمرات کشورها در این زمینه (مربوط به سال 2017 میلادی) بیش از پیش نشان داد که در عصر تکنولوژی و هزاره سوم، کشور باستانی ایران با چه سرعتی در حال سقوط و فروپاشی است.

این نمره از 100 داده میشود بدین صورت که هر چه عدد به 100 نزدیک تر باشد، کشور مورد پژوهش دموکرات تر و آزادتر است.

ایران در سال 2017 نمره 18 را کسب کرده و فقط کافی است خودمان را نه با کشورهایی مثل سوئد و نروژ که از 100/100 گرفته اند، بلکه با همین همسایه های اطرافمان بسنجیم تا بیشتر بفهمیم در کجا ایستاده ایم و به چه سمتی حرکت میکنیم.

دوستان برای اطلاعات بیشتر به سایت freedomhouse.org مراجعه و در سایت مربوطه به قسمت reports رفته و روی گزینه freedom in world کلیک نمایند. نقشه جغرافیایی کشورها قابل مشاهده خواهد بود و روی هر کشور که علامت دست را نگه دارید با کارنامه سیاسی-اجتماعی سردمداران آن مواجه خواهید شد و آنجاست که خیلی فجایع برای ما ایرانیان نمایان میشود.

حقیقتا خجالت آور است.

سپاس از شما
محسن
دوشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۶، ۲۱:۱۶
وقتی بن لادن وطنی ما،راجع به بی ارزش بودن پاسپورت،فقط پوزخند میزند و بعد از لختی تفکر!!!!! میگوید خوب بی ارزش باشه،خوب که چی؟ البته که این روزنامه پاچه معلول را میگیرد نه علت و عامل ماجرا را.
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر