فهرست
بدرود «روسیِ» بزرگ
بدرود «روسیِ» بزرگ

بدرود «روسیِ» بزرگ

آی اسپورت - «پائولو روسی» کسی ‌است که حتی اشکِ «روبرتو باجیو» را هم درآورده؛ نه با دریبل‌ها یا گل‌هایش، اسطوره‌ای که با خبر فوتش در 64 سالگی بر اثر ابتلا به سرطان ریه، صورت «بودا» و بسیاری از فوتبال‌دوستان را خیس کرد. مردی که در قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 1982 به یک ستاره ملی تبدیل شد و با شش گل از جمله گلزنی در فینال برابر تیم ملی قدرتمند آلمان غربی، قلب هوادارانِ سرزمین چکمه را برای همیشه فتح کرد.

آن پیروزی برای ملتی که چندین سال متمادی ناآرامی را چه در مستطیل سبز و چه خارج از آن تجربه کرده بودند، یک لحظه باشکوه و فراموش‌نشدنی به حساب می‌آمد. پیش از آن ایتالیا یکی از قدرت‌های فوتبال معرفی می‌شد اما واقعیت این بود که پس از سال 1938 دیگر هیچ گاه در فتح جام قهرمانی جهان به کامیابی نرسید. از این رو شاید اکنون بهتر بفهمید که چرا روسی با آن مقام قهرمانی، در مرکز جشن‌های تمام خانواده‌های ایتالیایی قرار گرفت.

پائولو خود نیز شرایط جالبی در زندگی شخصی‌اش داشت؛ او چند سال پیش از شروع رقابت‌های جام جهانی 1982، اسیر یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های تاریخِ فوتبال شد و برای نقش داشتن در تبانی و تعیین نتایج بازی، دو سال از فوتبال دور ماند. نکته حیرت‌انگیز ماجرا اینجاست که او تنها دو هفته پیش از جام جهانی 1982 به فوتبال بازگشت و در سه دیدار نخست، گرد این غیبت دو ساله در هر حرکتش به وضوح دیده می‌شد.

اما در مرحله دوم گروهی، روسی با هت‌تریک برابر برزیل، اصلی‌ترین مدعی عنوان قهرمانی، زمینه‌ساز برتری 3 بر 2 تیمش شد‌ و خود را به زندگی و فوتبال بازگرداند؛ یک بازگشت شکوهمندانه. او در نیمه‌ نهایی و جدال برابر تیم ملی لهستان نیز با ثبت یک دبل، حکم صعود آتزوری به فینال را امضا کرد تا قهرمانی محبوب لقب بگیرد. اما ماجرا به همین جا ختم نشد؛ هنوز پرده آخر باقی مانده بود، جایی که در دقیقه 57 تور دروازه آلمان غربی را شدیدتر از هر زمانِ دیگری به لرزه درآورد تا شادترین لحظات را به مردم کشورش هدیه دهد. یک قهرمانی تاریخی؛ یک افتخارِ بزرگ که تمام ابرهای تیره در زندگی روسی را در یک چشم به هم زدن محو و آسمانی صاف و شفاف را به او پیشکش کرد.

گل پائولو در آن فینالِ خاطره‌انگیز نیز یکی از آن گل‌های مخصوص و ویژه‌اش محسوب می‌شد؛ یک ضربه سرِ خاص از داخل محوطه جریمه آلمان غربی که بهترین نقطه برای بوسه زدن به تور را برای رسیدن به آرامش انتخاب کرد. او مهاجمی بلندقامت نبود اما در عوض از سرعتِ بالا، قدرت تصمیم‌گیری سریع، بازی‌خوانی دقیق و البته حرکاتی زهرآلود بهره می‌برد.

پائولو پس از پایان بازی‌های جام جهانی، به عرصه باشگاهی بازگشت و با پیراهن یوونتوس نیز به دو قهرمانی در لیگ ایتالیا، قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا و جام در جام اروپا دست یافت. با تمام این اوصاف ولی کارنامه درخشان روسی عمر کوتاهی داشت و او در 30 سالگی به دلیل مصدومیت، مجبور شد کفش‌های خود را زودتر از حد تصور به دیوار بیاویزد.

روسی متولد پراتو در توسکانی بود؛ پدرش «ویتوریو» سابقه حضور در فوتبال به عنوان بازیکن آماتور را در کارنامه داشت و از این رو پائولو برای متقاعد کردن پدرش در مسیر فوتبالیست شدن، زحمت زیادی نکشید. اما مادرش «آملیا» را نمی‌شد به آسانی متقاعد کرد. سرانجام نیز بدون میل و رضایتِ قلبی مادر، پائولو برای انتقال به یوونتوس در سال 1972 یعنی در 16 سالگی پای میز قرارداد نشست. روسی ابتدا در پست وینگر به ایفای نقش می‌پرداخت؛ پستی که بارها و بارها در آنجا دچار مصدومیت شد تا نگرانی‌های مادرش پررنگ و پررنگ‌تر شود. همین مصدومیت‌ها نیز به قیمت دور افتادنش از ترکیب اصلی تمام شد.

همه این ناکامی‌ها مسیر او را به سمت ویچنزا در دسته دو منحرف کرد؛ جایی که به نقطه عطف روسی تبدیل شد. در این تیم روسی به عنوان یک مهاجم نوک به میدان رفت و به بهترین شکلِ ممکن توانایی‌های مثال‌زدنی‌اش را به تصویر کشید. او در فصل 77-1976 عنوانِ بهترین گلزن باشگاه را از آنِ خود کرد و توانست تیمش را به سری‌آ بفرستد. تیمی که در فصل بعد به نایب قهرمانی سری‌آ رسید و با 24 گل، عنوانِ «آقای گلی» را نیز برای روسی به ارمغان آورد.

او با این فرم به تیم ایتالیا برای حضور در جام جهانی 1978 دعوت شد و سه گل برابر تیم‌های ملی فرانسه، مجارستان و اتریش به ثمر رساند و با آتزوری به مقام چهارمی جهان دست یافت. در آن زمان به نظر می‌رسید که او روند صعودی خاصی دارد اما ناگهان دومینوی مصدومیت‌ها فرا رسید؛ پائولو افت کرد، تیمش به دسته دوم افتاد، خودش بعد از ماه‌ها کش‌وقوس لباس پروجیا را پوشید و آنجا اسیر داستان رسوایی «توتونرو» شد.

یک رسوایی بزرگ؛ یک لکه سیاه در کارنامه پائولو. ستاره‌ای که مشخص شد در نتیجه دیدار پروجیا و آولینو که با تساوی 2 بر 2 به پایان رسید، نقش داشته و از پیش نتیجه مسابقه را می‌دانسته. جالب این که او هر دو گل تیمش را به ثمر رسانده بود و بعد از افشای رسوایی توسط پلیس دستگیر شد! طی تحقیقات البته پائولو ادعا کرد که هیچ گاه پیشنهاد رشوه را نپذیرفته ولی با ادامه تحقیقات و بررسی‌های پلیس و مقامات قضایی، مجرم شناخته و با محرومیتی سه سال - که در ادامه به دو سال تقلیل یافت – مواجه شد. روسی یکی از بیست بازیکن از یازده باشگاه مختلف بود که بین شش ماه تا شش سال محروم شدند.

البته از اقبال خوبش این بود که در حین محرومیت، می‌توانست با تیم یوونتوس تمرین کند و بعد از 2 سال نیز با همین تیم به میادین بازگشت. او در پایان فصل 82-1981 در سه مسابقه به میدان رفت، یک گل زد و با یوونتوس به قهرمانی در ایتالیا رسید. در آن زمان کمتر کسی فکرش را می‌کرد که پائولو تنها دو ماه مانده تا شروع رقابت‌های جام جهانی به تیم ملی دعوش شود اما «انزو برزوت» ستاره ایتالیایی را با خود به اسپانیا برد!

پس از قهرمانی با ایتالیا در جام جهانی او جایزه بهترین بازیکن اروپا در سال 1982 را نیز به آغوش کشید. در ادامه با بیانکونری افتخاراتِ متعدد دیگری را هم کسب کرد که مهم‌ترینش قهرمانی اروپا در سال 1985 بود، دیداری که طی آن، 39 هوادار در تقابل یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل، جان خود را از دست دادند.

روسی سال بعد در اقدامی جنجال‌برانگیز با مسئولان میلان به توافق رسید اما تنها یک فصل در آنجا دوام آورد و سپس راهی ورونا شد. گویا مصدومیت‌های دوران جوانی تصمیم نداشتند پائولو را راحت بگذارند و مدام گریبان او را در مقاطع مختلف می‌گرفتند تا این که او در سال 1987 برای همیشه از فوتبال خداحافظی کرد؛ با ثبت 20 گل در 48 مسابقه برای نراتزوری و بیش از یک‌صد گل در 250 بازی باشگاهی. 

 

پیتر میسون 

سازندگی

ترجمه: نوید صراف 

 

۴    
آی اسپورت
2020-12-24 10:30:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر