فهرست
چرا تراکتور دوست دارد  حرفش را بخوانند؟
چرا تراکتور دوست دارد حرفش را بخوانند؟

چرا تراکتور دوست دارد حرفش را بخوانند؟

آی اسپورت - موضع باشگاه‌های خصوصی درباره تعطیلی یا برگزاری لیگ برتر در روزهای شیوع کرونا نشان می‌دهد که ساز و کار رایج اقتصادی در فوتبال ایران باشگاه‌داری را تا چه اندازه زیان‌آور کرده است. باشگاه‌داری در ایران هیچ شباهتی به یک فعالیت اقتصادی ندارد و سرشار از هزینه و زیان است. زیان‌هایی که هر روز با افزایش قیمت‌ها برای فوتبال مرگبار می‌شوند.

این فشار اقتصادی بر فوتبال که برآمده از سیاست‌های باشگاه‌داری و سیاست‌های اقتصادی رایج در ورزش حرفه‌ای ایران است، باشگاه‌ها را دچار موضع‌گیری‌های حق به جانب می‌کند. باشگاه خصوصی مثل تراکتور از تهدید به کناره‌گیری از لیگ برتر ابایی ندارد، مالک باشگاه با هزینه‌های بی‌بازگشت در فوتبال خود را صاحب حق اعتراض به همه چیز می‌داند و دوست دارد به بقیه بفهماند که حضورش در فوتبال را باید قدر بدانند و حرفش را بخوانند. این نه فقط محصول نگاه غیرحرفه‌ای مالک خصوصی، بلکه برگرفته یا زاییده شرایط حاکم بر فوتبال ایران است.

همین دیروز در خبرها محاسبه کرده بودند که اگر پرسپولیس در فصل جاری قهرمان شود، ۲۰ میلیارد تومان بیشتر متضرر می‌شود، چون قراردادهای بازیکنان پرسپولیس مثل اغلب تیم‌های دیگر گزینه‌های افزایشی دارد که با قهرمانی تیم فعال می‌شود. در فوتبال ایران حتی قهرمانی خالق درآمدهای تازه نیست و فقط به بار هزینه‌ها می‌افزاید و باشگاه قهرمان را ۲۰ میلیارد تومان بیشتر دچار زیان می‌کند. مالک باشگاه نساجی قائمشهر نیز چند روز پیش گفته بود که از ابتدای فصل تا امروز ۳۰۰ میلیون درآمد داشته و ۴۰۰ میلیون جریمه انضباطی پرداخت کرده است. چه پرسپولیس با مالکیت دولتی و چه نساجی با مالکیت خصوصی، چه پرسپولیس با گستردگی طرفدارانش و چه نساجی به عنوان تیمی کوچک از یک شهر کوچک، همه با هم در یک پروژه زیان‌آور بازی می‌کنند و هر که بامش بیش، برف زیان نیز بیشتر بر بامش می‌بارد.

چنین بلبشویی را در باشگاه‌داری تا همیشه نمی‌توان ادامه داد. دیگر همه در فوتبال ایران فهمیده‌اند که با این حجم از زیان‌هایی که به بار می‌آیند، نه بخش خصوصی رغبتی برای حضور در این کارزار دارد و نه دولت می‌خواهد از پس هزینه‌ها برآید. دو باشگاه استقلال و پرسپولیس نزدیک به ۸۰۰ میلیارد تومان بدهی انباشته، زیان و بدهی مالیاتی دارند و این رقم هر سال می‌تواند بزرگ‌تر باشد. غم‌انگیزترین و آخرین نمونه‌اش اینکه قهرمانی پرسپولیس یعنی ۲۰ میلیارد زیان بیشتر.

مالک خصوصی در فوتبال ایران چهره ناواردی مثل زنوزی است که ارقام عجیب و غریبی را در مقایسه لیگ ایران و لالیگا و لیگ برتر به زبان می‌آورد: «انگلیس حدود دو هزار میلیارد و ۲۵۰ میلیون یورو و اسپانیا ۱۸۰۰ میلیارد یورو از طریق حق پخش تلویزیونی درآمد دارند، ما را با چه کسی مقایسه می‌کنند؟» زنوزی اعداد و ارقام بیراهی را به بحث می‌گذارد و طبق گزارش سایت بازار ورزش ۱۸۰۰ میلیارد یورویی که او به عنوان درآمد تلویزیونی‌ لالیگا ذکر کرده حتی از تولید ناخالص داخلی اسپانیا هم بیشتر است! تولید ناخالص داخلی اسپانیا حدود ۱۴۰۰ میلیارد یورو است. درآمد لالیگا از فروش حقوق پخش مسابقات 6/1 میلیارد یورو در سال است. یعنی ۱۶۰۰ میلیون یورو. لیگ برتر انگلیس هم که گران‌ترین حقوق پخش یک لیگ فوتبال را دارد، درآمد سالیانه‌اش از این محل 2/3 میلیارد یورو است. ۳۲۰۰ میلیون یورو. دو هزار میلیارد و ۲۵۰ میلیون یورویی که آقای زنوزی گفته در حد تولید ناخالص داخلی بریتانیا است!

اما فارغ از این خطاهای محاسباتی و آمار و ارقام بی‌ربط مالک تراکتور، آنچه می‌تواند در فوتبال ایران خطرناک و خانمانسوز باشد، همین نگاه و موضع است که مالک باشگاه خصوصی خود را در موقعیتی می‌بیند که بتواند خودرأی باشد یا بتواند با خواست‌اندیشی حرف بزند. این عاقبت خصوصی‌سازی در فوتبالی است که مقدمات فعالیت سالم بخش خصوصی واقعی را فراهم نمی‌کند و فرمان خصوصی‌سازی برایش صادر می‌کند. باشگاه‌هایی که تا خرخره غرق در بدهی هستند و ای‌اف‌سی هر لحظه می‌تواند مجوز حرفه‌ای آنها را به دلیل همین متعهد نبودن در امور مالی باطل کند، چگونه می‌توانند وارد مرحله خصوصی‌سازی شوند. بخش خصوصی هم وقتی وارد این فوتبال شود، شما با مالک تراکتور مواجه می‌شوید که لابد با خود می‌گوید «زیان می‌کنم، پس می‌توانم هر تصمیمی بگیرم و به هر کج‌راهه‌ای قدم بگذارم.»

 

ایران ورزشی 

 

۶    
آی اسپورت
2020-05-31 10:45:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر