فهرست
دژ تورین و دستان طلایی بوفون
دژ تورین و دستان طلایی بوفون

دژ تورین و دستان طلایی بوفون

آی‌اسپورت – برای من هنوز عجیب است که چطور مردم جی‌جی بوفون را به عنوان بهترین دروازه‌بان جهان و بدون رقیب، نمی‌دانند. شاید چون بوفون 39 ساله است و مردم همیشه دنبال قهرمانی جدید می‌گردند. اما با درخشش بوفون درون دروازه‌یِ یوونتوس و رهبری خط دفاعی‌اش در جایگاه یک کاپیتان مقتدر و رهبر واقعی، این تیم شش بازیِ پیاپی در چمپیونز لیگ گل نخورده (رکوردی در تاریخ باشگاه). آخرین باری که دروازه‌یِ یووه در اروپا باز شد به 621 دقیقه‌یِ پیش بر می‌گردد.

درسته که پائولو دیبالا ستاره‌یِ یوونتوس مقابل بارسلونا بود و در بازی رفت مقابل موناکو هم نوبت درخشش به گونزالو هیگوایین و دنی آلوس رسید، اما فراموش نکنیم که بوفون در تمام این بازی‌ها سیوهایی کلیدی داشت: سیو از اینیستا در جی استادیوم وقتی نتیجه 0-1 بود، سیو از کیلین امباپه هفته‌یِ پیش وقتی نتیجه 0-0 بود، سیو از رادامل فالکائو وقتی یووه 0-1 از موناکو پیش بود و در نهایت سیو فوق‌العاده‌اش روی ضربه‌یِ سر والر ژرمن وقتی نتیجه 0-2 بود.

بوفون در واقع در بازی رفت پنج تا سیو داشت، بیشترین تعداد سیوش در یک بازی اروپایی از دور گروهیِ فصل گذشته تا امروز. پس عجیب نبود که روزنامه‌یِ لا استامپا به تقدیر از Mani d’Oro، دستانِ طلایی بوفون پرداخت. مکس آلگری هم بعد از بازی رفت گفت بوفون هنوز بهترین دروازه‌بانِ جهان است. در پرواز برگشت به تورین هم یکی از هم‌تیمی‌های بوفون از او به عنوانِ کریستیانو رونالدویِ یووه نام برد.

حتی اگر بوفون در بازی امشب بالاخره دروازه‌اش در اروپا باز شود، واقعا بعید است یووه در جی استادیوم شکست بخورد، جایی که آخرین بار چهار سال پیش یک بازی اروپایی را باخته.

نگاهی به تاریخ بازی‌های حذفی چمپیونز لیگ هم رای به صعود یووه به فینال می‌دهد. در کل تاریخ این تورنمنت تنها دو تیم بوده‌اند که موفق شدند بعد از شکست خانگی در بازی رفت، در نهایت به دور بعد صعود کنند. اولین تیمی که موفق به انجام این ماموریت دشوار شد آژاکسِ لویی ون گال در سالِ 1996 مقابل پاناتینایکوس بود، با درخشش یاری لیتمنن. و دومین تیم هم اینتر سالِ 2011 مقابل بایرن مونیخ، در دورانی که اینتر هنوز جایی در چمپیونز لیگ داشت.

شکی در قدرت هجومیِ این موناکو نیست. موناکو این فصل دو گل در خانه‌یِ ویارئال و تاتنهام زده و سه گل در خانه‌یِ منچستر سیتی و بوروسیا دورتموند. فکر کردن به این آمار عرقی سرد بر پیشانی آدم می‌نشاند. اما در نقطه‌یِ مقابل هم نباید فراموش کرد که این یوونتوس این فصل در نیمه‌یِ اول 12 تا از بازی‌هایش حتی اجازه زدن یک ضربه در چهارچوب را به حریفانش نداده. نکته‌ای که در بازی رفت مقابل موناکو بیش از بقیه به چشم آمد اعتماد به نفس و آرامش یووه بود، نکته‌ای که نشان می‌دهد این تیم چقدر از دورانِ آنتونیو کونته به بعد در اروپا رشد کرده است.

شاید چون مکس آلگری خودش را با کلماتی چون گگن‌پرسینگ و تیکی تاکا درگیر نمی‌کند است که خیلی کمتر از آنچه باید بهش توجه و ازش تقدیر می‌کنند. اما آلگری واقعا یک تاکتیسین بزرگ و بی‌نظیر است. او دورانِ گذار تیمش را به خوبی سرپرستی کرده و به بازیکنان جوانش اجازه‌یِ رشد داده و از یوونتوس تیمی فراتر از صرفا تیمی با خط دفاعی مستحکم ساخته. هفته‌یِ پیش هیچکس فکر نمی‌کرد آلگری از سیستمِ 1-2-4-3 استفاده کند، سیستمی که البته طی بازی پنج بار عوض شد. برای همین بود که لئوناردو ژاردیم موفق نمی‌شد جواب درستی در این جدال تاکتیکی پیدا کند.

آلگری این هفته برایِ دربی دلا موله مقابل تورینو به هشت بازیکن اصلی‌اش استراحت داد، در حالیکه ژاردیم فقط کیلین امباپه و تیمو باکایوکو را از ترکیبِ اصلی‌اش کنار گذاشت. درسته که یکی از دلایل این تضاد تفاوت عمقِ اسکواد دو تیم است، اما به نظرم نشانی از دید متفاوت دو مربی به بازی امشب هم هست. ژاردیم حاضر نیست لیگ یگ، افتخاری که در دسترس تیمش است را فدای یک شب در تورین کند. تمرکزِ موناکو مشخصا روی فتح لیگ است، اتفاقی که از سالِ 2000 بدین سو نیفتاده. و در حالیکه جام قهرمانی لیگ فرانسه امسال راهی شاهزاده‌نشینیِ موناکو می‌شود، جام قهرمانیِ چمپیونز لیگ هم از کاردیف به تورین منتقل خواهد شد.

۳    
آی اسپورت
2017-05-09 12:58:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر